Είχε μαλλιάσει η πένα του αείμνηστου καθηγητή Σταύρου Τσακυράκη να γράφει ότι «η προσωρινή κράτηση αντί για έκτακτο μέτρο, που πρέπει να επιβάλλεται αποκλειστικά στις περιπτώσεις που προβλέπει ο νόμος, έχει καταντήσει σύνηθες όπλο στα χέρια των ανακριτών που δεν διστάζουν να το χρησιμοποιήσουν επί δικαίους και αδίκους»

Ο άγνωστος εμπρηστής (αν υπάρχει) πρώτα βρήκε ξερόχορτα σε δημόσια γη για να βάλει τη φωτιά και μετά αυτή επεκτάθηκε, διότι (όπως λένε τα κανάλια) «υπάρχουν ασυνείδητοι που δεν καθαρίζουν τα (ιδιωτικά) οικόπεδα».

Στο «διωκτικό – δικαστικό σύμπλεγμα» υπάρχει ένας άλλος κόσμος με τους δικούς του νόμους και τα δικά του πρωτόκολλα;

Οι δικαστικές αποφάσεις δεν αρκεί να είναι νόμιμες. Οφείλουν να μην είναι «περίεργες».

Ποτέ δεν δικαιολογείται ο περιορισμός κάποιας ελευθερίας με το δικαιολογητικό ότι κάποιος θα την καταχραστεί.

Για να ιδρώνουν οι μαθητές στην τάξη ασχολήθηκαν τέσσερα (συν δύο) υπουργεία και η Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Το βασικό πρόβλημα του πρωθυπουργού είναι ότι έχει 158 πεινασμένα για εξουσία στόματα και –παρά το τεράστιο ξεχείλωμα του υπουργικού συμβουλίου– έφτιαξε μόνο 62 θέσεις να τους βολέψει.

Η συζήτηση περί κατοχύρωσης δικαιωμάτων και πολιτικού κόστους έχει ιστορικό προηγούμενο στις ΗΠΑ.

Οσο για την εκλογή με τη λίστα στις ευρωεκλογές, που προκρίνουν πολλοί, ας σκεφτούν κάτι. Ολα τα υπουργικά συμβούλια που έχουμε δει, με τη λίστα των αρχηγών των κομμάτων έχουν βγει.

Δεν ήταν μόνο το 2014 που η Ν.Δ. βρήκε το λάθος πρόβλημα, το διέγνωσε λάθος και πήρε το λάθος φάρμακο.