Αφού τα κόμματα δημοσιοποίησαν τα στοιχεία και τις φωτογραφίες των κατηγορουμένων, και τα κατέθεσαν στα πρακτικά της επιτροπής, τώρα τα μέσα ενημέρωσης είναι υποχρεωμένα να τα «προστατεύσουν».

Oι εξελίξεις στον εργασιακό βίο κάνουν την εξέλιξη της τεχνολογίας δυσοίωνη.

Είναι διαφορετικό να παρακολουθείται ένας πολίτης με εισαγγελική εντολή διότι υπάρχουν ενδείξεις ότι διέπραξε κάποιο αδίκημα και άλλο να παρακολουθείται κάποιος… γενικώς μην τυχόν και κάνει κάτι.

Αν συμφωνήσουμε όλοι στην αθωότητα του «βιοπαλαιστή», απομένει ένα ερώτημα, από εκείνα που καταρρακώνουν το κύρος της Δικαιοσύνης: Ποιος και γιατί έκανε χρήση της κάρτας που χρησιμοποιήθηκε για τις υποκλοπές;

Τα μέλη του ΕΣΡ προβληματίζονται αν και κατά πόσον η δημοσιοποίηση των αποφάσεων παραβιάζει τα… προσωπικά δεδομένα των παρουσιαστών των διάφορων εκπομπών.

Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ αποφάσισε ότι «στο σπίτι όλες οι λεπτομέρειες είναι λίαν προσωπικές».

Οι διευθύνσεις (ταχυδρομικές και ηλεκτρονικές) βρίσκονται στο μεταίχμιο του ιδιωτικού με τον δημόσιο χώρο, αλλά δεν παύουν να είναι μέρος του πρώτου. Αυτά τα σύνορα πρέπει να υπερασπιστούμε…

Την πρώτη δεκαετία της νέας χιλιετίας ζήσαμε μια παράκρουση με την ιδιωτικότητα. Αυτή η υπερβολή, όμως, δεν πρέπει να μας οδηγήσει στην αντίθετη, δηλαδή στην απαξίωση κάθε έννοιας ιδιωτικότητας.

Σχηματοποιείται και η θεωρία του αυταρχισμού: αμφισβητείται η ανάγκη ύπαρξης Ανεξάρτητων Αρχών· δικαιολογείται το «απόρρητο» υπό οποιεσδήποτε συνθήκες· προτείνονται προληπτικές υποκλοπές για λόγους διαφθοράς.

Το νομοθέτημα της κυβέρνησης είναι ένα μεγάλο βήμα μπροστά. Αν μη τι άλλο θα βάλει κάποια τάξη στο μπάχαλο της ΕΥΠ. Εχει όμως τεράστιο έλλειμμα ελέγχου και ισορροπιών της εξουσίας.

Στην χώρα του «ό,τι κάτσει» προστατεύονται τα προσωπικά δεδομένα όσων επισήμως κατηγορούνται για αδίκημα και ζητείται η δημοσιοποίηση όσων είναι απλώς ύποπτοι.

Η «εξεταστική» επιτροπή δεν εξέτασε τίποτε. Ούτε τους μηχανισμούς εντός της ΕΥΠ που διέταξαν την παρακολούθηση δημοσιογράφων και πολικών, ούτε καν τους πρωταγωνιστές του σκανδάλου.

Με έναν τόσο μεγάλο αριθμό επισυνδέσεων, ένα τόσο ευρύ φάσμα καθηκόντων, συν το αδιαφανές «απόρρητο» γίνονται κι άλλα. Διαβάζουμε κάθε λίγα χρόνια για κομματικά και άλλου τύπου παραμάγαζα στην ΕΥΠ.

Ενα από τα βασικά προβλήματα των «εθνικών λόγων» είναι η ασάφειά τους. Τα πάντα μπορούν να θεωρηθούν «εθνικά», ή έστω να βαφτιστούν έτσι.

Αυτό που μάθαμε από την κατάθεση του κ. Ρουμπάτη είναι ότι οι διαβόητοι «εθνικοί λόγοι» είναι ό,τι καπνίσει στον κάθε διοικητή, παρατρεχάμενό του, ή και προϊστάμενό του.

Για μια καταφανή προσπάθεια ηλεκτρονικής απάτης, εκτός από την αρμόδια υπηρεσία πρέπει να απασχοληθεί ο αξιωματικός υπηρεσίας ενός άσχετου τμήματος συν τον εισαγγελέα που θα παραλάβει την μήνυση και μετά από αρκετή χαρτούρα θα προχωρήσει στα περαιτέρω.

Οι παράνομες υποκλοπές είναι πρόβλημα για την Δημοκρατία. Το ίδιο και οι αναιτιολόγητες «νόμιμες» παρακολουθήσεις.

Γιατί οι επιχειρήσεις έχουν «προνόμια μυστικότητας» στις συναλλαγές τους με το κράτος; Επεκτάθηκε και στα Νομικά Πρόσωπα (έστω Ιδιωτικού Δικαίου) η μόδα των προσωπικών δεδομένων;

Από τη φρενίτιδα «όλα είναι προσωπικά δεδομένα», διολισθαίνουμε στο «τίποτε δεν είναι προσωπικό δεδομένο».

Από τότε που έγιναν μόδα τα προσωπικά δεδομένα δεν χάθηκε μόνο το φιλότιμο, χάθηκε και η έννοια της δημόσιας λειτουργίας.