Στην προεδρία Τραμπ ακόμη κι αν αποτύχει ένας πολιτικός –ή έστω πριν επιτύχει– μπορεί να βγάλει πολλά λεφτά.
Το Κολέγιο των Εκλεκτόρων στις ΗΠΑ ήταν ένας θεσμός επιβράδυνσης στο πολιτικό σύστημα, αλλά ατόνησε σχεδόν αμέσως.
Το επικίνδυνο είναι ότι εμπεδώθηκε στον αμερικανικό λαό η πεποίθηση πως «ο πρόεδρος είναι υπεύθυνος για όλα και ότι αυτός θέτει την ατζέντα.
Τα συστήματα ελέγχου –και στην πολιτική– έχουν ένα εύρος λειτουργίας. Είναι φτιαγμένα για να αντιδρούν σε μικρές παρεκκλίσεις από το φυσιολογικό.
Η Δύση λόγω εξωγενών παραγόντων βρίσκεται σε κρίση και σε υποχώρηση λόγω Τραμπ.
Το σύνδρομο της ύβρεως «είναι αρρώστια της θέσης, όσο και του ατόμου».
Όσα κάνει ο Τραμπ στην Βενεζουέλα δεν φαίνεται να ακολουθούν κάποιο σχέδιο. Ούτε καν για τη μορφή της διακυβέρνησης.
Το «ιδιαίτερα σεβαστό Δ.Σ. του Κέντρου Κένεντι», που διόρισε ο πρόεδρος Τραμπ, ψήφισε τη μετονομασία του σε «Κέντρο Ντόναλντ Τραμπ – Τζ. Φ. Κένεντι» και μάλιστα με αυτήν τη σειρά.
Στιβ Μπάνον: για να αντιμετωπίσουμε την κριτική των ΜΜΕ «είναι να πλημμυρίσουμε τον δημόσιο διάλογο με σκατ…» («flood the zone with shit») ήτοι με εντυπωσιακό και παραπλανητικό περιεχόμενο, ώστε η αλήθεια και η λογοδοσία να θαφτούν.
Το χιούμορ είναι το καλύτερο όπλο εναντίον κάθε καθεστώτος, αλλά η αμερικανική κυβέρνηση παράγει τα δικά της ανέκδοτα.
Το χιούμορ είναι το καλύτερο όπλο εναντίον κάθε καθεστώτος, αλλά η αμερικανική κυβέρνηση παράγει τα δικά της ανέκδοτα.
Η φωτογραφία του πρωθυπουργικού ζεύγους με τον Ντόναλντ και τη Μελάνια Τραμπ δεν ήταν προϊόν κάποιου περίεργου μοντάζ.
Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της προχθεσινής ημέρας στον ΟΗΕ δεν ήταν η ασυνάρτητη ομιλία του Αμερικανού προέδρου, αλλά το γεγονός ότι ουδείς από τους παρόντες ηγέτες άλλων χωρών που έδειξε η κάμερα δεν αναφώνησε «ωιμέ» ή έστω «ολαλά».
Ο δρόμος προς τον αυταρχισμό συνεχίζεται…
Η κατοχύρωση δικαιωμάτων θεσπίστηκε σε άλλες εποχές. Έπρεπε προβλεφθεί να να έχουν ημερομηνία λήξης;
Μπορεί ο Τραμπ να πανηγυρίζει για την εκεχειρία, σε έναν πόλεμο που δεν θα γινόταν αν δεν ήταν ο ίδιος πρόεδρος, αλλά ο μόνος κερδισμένος σε αυτή την ιστορία είναι ο Νετανιάχου.
Όλος ο κόσμος έμπλεξε άσχημα επειδή κάποιοι στην Οκλαχόμα και στο Τενεσί πίστεψαν ότι ένας –πολλάκις αποτυχημένος– επιχειρηματίας μπορεί να κάνει την Αμερική μεγάλη ξανά.
Είναι πολύ εύκολο είναι να πιάσει κάποιος «Κώτσο» τον ένοικο του Λευκού Οίκου. Αρκεί να βάλει στη φάκα την προοπτική μιας «εύκολης νίκης».
Κάθε άνθρωπος είναι πολυσύνθετη προσωπικότητα, που δεν χωράει στις αδρές διαχωριστικές γραμμές που φτιάχνουμε.
Οι «ρητορικές εξάρσεις» του Αμερικανού προέδρου δεν είναι μόνο για γέλια.
