Προς τι, λοιπόν, το πυροτέχνημα περί «δημοσιονομικού κόφτη»; Και αν υπερψηφιζόταν, πώς θα λειτουργούσε αυτός;

Πέρασαν τέσσερις αναθεωρήσεις, πάμε για την πέμπτη και μπορεί στην εκατοστή να ξυπνήσουν οι δημοσιογραφικές ενώσεις για να ζητήσουν την αναθεώρησή του.

Δεν υπάρχει το δίλημμα «ή υπουργικό συμβούλιο ή πλήρως αυτονομημένη από τη λαϊκή κυριαρχία Δικαιοσύνη».

Το θέμα δεν είναι να περάσουμε από την ελεγχόμενη από κάθε κυβέρνηση σε ανέλεγκτη από κάθε θεσμό Δικαιοσύνη.

Οι περιορισμοί του χρόνου παραμονής ενός προσώπου στην εξουσία δεν γίνονται για λόγους κύρους των θεσμών, αλλά υπό τον φόβο της κατάχρησης εξουσίας.

Ο πρωθυπουργός νιώθει τον αχό της κοινωνίας, η οποία οργίζεται διότι, ενώ αυστηροποιούνται όλες οι ποινές για τυχόν μικροαδικήματα των πολιτών, για τα πιθανά μεγάλα αδικήματα των πολιτικών η Δικαιοσύνη είναι ανίσχυρη να επιβάλει ακόμη και ελαφρές ποινές.

Στην Ελλάδα το έλλειμμα θεσμικών αντιβάρων είναι τεράστιο. Το πανίσχυρο πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα ήταν ουσιαστικώς ανέλεγκτο, αλλά το λεγόμενο «επιτελικό κράτος» κάνει τα πράγματα χειρότερα.

«Απειλείται η ζωή του έθνους» από δέκα καραβιές μεταναστών που φτάνουν στα νότια παράλια της Κρήτης;

Οταν υπάρχει το διαρκές άγος μιας κυβέρνησης που αρνείται να εφαρμόσει την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου και να ενημερώσει τα θύματα των υποκλοπών, ακούγονται περίεργα όσα λέει ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος για ένα κουτοπόνηρο «παρών».

Αδειες που έχουν εκδοθεί για οικοδομές που χρηματοδοτούνται από το Ταμείο Ανάκαμψης ισχύουν, ασχέτως αν δεν έχουν ξεκινήσει εργασίες, όπως ρητώς αποφάσισε το ΣτΕ.

Αν –σώνει και καλά– θέλουμε να εισαγάγουμε «term limits», πρέπει να συζητήσουμε για το πρωθυπουργικό αξίωμα.

Η χρήση της εκλογής Προέδρου έχει μπει πάλι στη μικροπολιτική μέγγενη.

Με δεδομένο ότι το Σύνταγμα δεν είναι φυσικό ή νομικό πρόσωπο για να προσφύγει στη Δικαιοσύνη, ποιος έχει έννομο συμφέρον για να προσφύγει σε μια εξόφθαλμη παραβίασή του από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία;

Ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, υπουργός Υγείας και άτυπος πορτ παρόλ της κυβέρνησης κ. Αδωνις Γεωργιάδης δηλώνει (δημοσίως!) ότι κουράστηκε από το θέμα των υποκλοπών.

Πως μπούκαρε στην πρώτη γραμμή των επισήμων, δηλαδή ανάμεσα σ’ αυτούς που εκπροσωπούν τους πολίτες της Ελληνικής Δημοκρατίας ο αυτοαποκαλούμενος «πρίγκιψ»;

Το αίτημα για κάλπες εννέα μήνες μετά τις προηγούμενες μάλλον είναι ένα ανόητο επικοινωνιακό πυροτέχνημα.

Αν είχαμε και στην Ελλάδα ισχυρό κίνημα πολιτών και ρωμαλέα φιλελεύθερη δικαιοσύνη δεν θα χρειαζόταν νομοθετική παρέμβαση της κυβέρνησης για τον «γάμο» των ομοφυλόφιλων.