Σε μια χώρα με κατακερματισμό ιδιοκτησίας η μόνη βιώσιμη μείωση του κόστους παραγωγής είναι η συνένωση δυνάμεων, οι συνεταιρισμοί αγροτών.

Για λόγους κόστους ( ; ) υπάρχει μία μόνο αρτηρία να ενώνει τη νότια με τη βόρεια Ελλάδα. Αν –ο μη γένοιτο!– προκύψει κάτι πιο σοβαρό όλοι θα αναρωτιόμαστε πώς βρεθήκαμε γυμνοί και σε αυτήν την κρίση.

Η δημόσια συζήτηση για τις ομιλίες των πολιτικών αρχηγών στη ΔΕΘ έχει γίνει κάτι σαν το τραγούδι του αείμνηστου Δημήτρη Μητροπάνου «τόσα δίνω, πόσα θες…».

Τα ν/σ συνεχίζουν να εισάγονται με γενικόλογες φράσεις του στυλ «προκύπτει επιβάρυνση στον κρατικό προϋπολογισμό». Πόση; Την προηγούμενη φορά το μάθαμε στη νεκροψία της οικονομίας.

Στην κυβέρνηση επικρατεί η λογική του Θεού της Παλαιάς Διαθήκης: πολλοί κανόνες και καθόλου έλεος. Για κάθε πρόβλημα έχουν και μια ποινή.

Η επικοινωνιακή διαχείριση όλων των ζητημάτων που κάνει η κυβέρνηση κοστίζει ζωές.

Φτάσαμε να παράγεται στην περιφέρεια πρωτευούσης το 48% του ΑΕΠ, αλλά ουδείς αναρωτήθηκε, «μα και τα data centers θα στηθούν στην Αττική;».

Πόσο υγιές είναι ένα σύστημα που αντί να παίρνει ρίσκα στην παραγωγική οικονομία, εφευρίσκει διαρκώς νέους τρόπους για να αρμέγει τους πελάτες του;

Το πρόβλημα των αντιπολιτευομένων ήταν ότι δεν παρουσίασαν κάποια συγκεκριμένη πρόταση για να συγκριθεί με την, κατά τον κ. Σωκράτη Φάμελλο, «κουταλιά σούπας» των ελαφρύνσεων που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός.

Σε άλλες δυτικές χώρες το ύψος των τραπεζικών προμηθειών δεν απασχολεί τον πρωθυπουργό, ούτε καν τον υπουργό Οικονομικών.

Είναι αληθές ότι «το Δημόσιο χρεοκόπησε τις τράπεζες», αλλά αυτές δεν είναι άμοιρες ευθυνών.

Αν και έχουν αλλάξει δραματικώς οι συνθήκες –έχουμε ενιαία αγορά και συνεπώς αμνοερίφια πάνε κι έρχονται–, δεν έχουν αλλάξει στο παραμικρό οι δομές παραγωγής.

Πόσο κοστίζει σε μεροκάματα, μηχανήματα, υλικά, χαμένες εργατοώρες των εποχούμενων το σκάψιμο και ξανασκάψιμο των δρόμων;

Η πολύ μικρή επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα ανθεί γιατί έχει κίνητρα, συνήθως εις βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας. Το πιο ορατό κίνητρο είναι η φοροδιαφυγή.

Πάνε πολλά χρόνια τώρα που όλοι σκάβουν παντού και ασταμάτητα.

Για την φορολογία μερισμάτων η ΝΔ προσπαθεί να μάς μπερδέψει με νούμερα που φέρουν το προσωπείο της κοστολόγησης, αλλά στην ουσία είναι «τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι, έξι το λαδόξιδο».

Αυτό που πρέπει να μας θορυβήσει είναι το ύψος του χρέους που μεγαλώνει, επειδή σε μια επόμενη διεθνή κρίση θα είμαστε πάλι ευάλωτοι.

Ενα τέτοιο σύστημα παράλληλων και χωρίς εχέγγυα συναλλαγών δουλεύει μόνο τον καλό καιρό κι επομένως η «Δήμητρα» μάλλον πρέπει να μετονομαστεί σε Περσεφόνη.

Εκατοντάδες αδιευκρίνιστου κόστους νομοσχέδια ψηφίστηκαν και αυτή την τετραετία, με τον λογαριασμό να έρχεται στα ραβασάκια της ΑΑΔΕ.

Ακόμη κι αν του χρόνου οι τιμές παραμείνουν απολύτως σταθερές, ο σωρευτικός πληθωρισμός την περίοδο 2021-2022 θα «κλέβει» 15% από το πορτοφόλι μας κάθε χρόνο.