Δευτέρα, 20 Απριλίου, 2026

Ουδείς πρέπει να νιώθει ασφαλής, όταν αποδιαρθρώνεται η μεταπολεμική τάξη πραγμάτων κι όταν εκλέγονται πολιτικοί που πρώτο μέλημά τους είναι η εικόνα τους και οι δημοσκοπήσεις.

Οι μεγάλες θεσμικές αλλαγές, έγραφε ο Τσακυράκης, «δεν μπορεί παρά να ενταχθούν σε μια γενικότερη συζήτηση που αφορά την όλη αρχιτεκτονική του πολιτεύματος.

Οι βουλευτές της ΝΔ που υποστήριξαν θερμώς θεσμικές παρεκτροπές της κυβέρνησης (υποκλοπές κ.λπ.), ξεσηκώθηκαν κατά της πρότασης του πρωθυπουργού για το μερικό ασυμβίβαστο βουλευτή – υπουργού.

Το πολιτικό σύστημα επιστρέφει στις εποχές της θλιβερής κανονικότητας, τότε που ο Γιώργος Παπανδρέου προειδοποιούσε ότι «θα μας πάρουν με τις πέτρες».

Το πελατειακό κράτος, ακόμη και αν δεν αποσκοπεί στον απευθείας πλουτισμό των πολιτικών, κόβει τα πόδια της οικονομίας.

Τα «δίκαια αιτήματα των πολιτών», για τους οποίους –τι να κάνουν;– οι φουκαράδες βουλευτές αναγκάζονται να ασκούν πίεση στη δημόσια διοίκηση.

Πολλές φορές η Ιστορία λειτουργεί σαν σούπερ μάρκετ γεγονότων, από τα οποία μπορούμε να διαλέγουμε για να φτιάχνουμε προβλέψεις.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι ο κόσμος δεν έγινε πιο επικίνδυνος, έγινε πιο διασυνδεδεμένος. Μια κουταμάρα στον Λευκό Οίκο έχει επιπτώσεις στις τιμές των λαχανικών στις λαϊκές αγορές της Ελλάδας.

Είναι λογικό να εκτοξεύεται η τιμή του πετρελαίου στα 147 δολάρια/βαρέλι επειδή χρεοκόπησε μια άγνωστη σε πολλούς επενδυτική τράπεζα και να ανεβαίνει ελάχιστα όταν υπάρχει φωτιά δίπλα στις πετρελαιοπηγές;

Τα καλύτερα επιχειρήματα κατά των ιδιωτικοποιήσεων δεν τα έχουν πλέον το ΚΚΕ και οι υπόλοιποι κρατιστές. Τα προσφέρουν αφειδώς οι εταιρείες που αποκρατικοποιήθηκαν.

Και άλλα...

Money

Tech & Innovation

Editor's Picks

Αφού τα κόμματα δημοσιοποίησαν τα στοιχεία και τις φωτογραφίες των κατηγορουμένων, και τα κατέθεσαν στα πρακτικά της επιτροπής, τώρα τα μέσα ενημέρωσης είναι υποχρεωμένα να τα «προστατεύσουν».

Η απομυθοποίηση είναι ένα από τα πολλά ωφελήματα που προκύπτουν όταν πέφτει φως στην Ιστορία και αυτό μας επαναφέρει πίσω στη συζήτηση για το πρέπον ή μη της εμφάνισης σε ντοκιμαντέρ ενός ανθρώπου που καταδικάστηκε για δολοφονίες κατά συρροήν.

Ο καλλιτέχνης ή οι κληρονόμοι του δεν έχουν λόγο για τη χρήση του έργου κι αυτό είναι πολύ λογικό. Ουδείς μπορεί εκ των προτέρων να κρίνει το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα της επανάχρησης ενός έργου.