Η ανασφάλεια και η δυσθυμία των δυτικών κοινωνιών δημιουργούν δύο φαινομενικώς αντίθετες πολιτικές στάσεις.

Αν ο Νετανιάχου ήταν αριστερός, αντιαμερικανός, «αντιιμπεριαλιστής» (ή ό,τι άλλο κουβαλά το φαντασιακό της Αριστεράς), θα διαδήλωνε κανείς εναντίον των εγκλημάτων της κυβέρνησής του;

Οι δημοσιογράφοι έχουν τις απόψεις τους, αλλά δεν μπορούν να είναι ενταγμένοι σε κόμματα, ούτε καν σε οργανώσεις προώθησης οποιουδήποτε ζητήματος, ακόμη και του πιο αγαθού.

Η διαδρομή του στην κορυφή της λίστας του «Forbes» κρύβει πολλά ταχυδακτυλουργικά κόλπα, τέτοια που, αν τα έκανε ένας απλός άνθρωπος, θα τα λέγαμε απάτες.

Με τόσες πρωτοβουλίες που πήρε η κυβέρνηση, κανονικά θα έπρεπε να μας πληρώνουν για να ψωνίζουμε.

Με εξαίρεση την αμερικανίδα πρεσβευτή στην Ελλάδα, ουδείς ζητεί μετρητά για πολιτικές χάρες. Η πολιτική διαφθορά γίνεται μέσα από αδιαφανή πλέγματα επιχειρήσεων, με εξωχώριες εταιρείες και φορολογικούς παραδείσους.

Το πρόβλημα της ομιλίας δεν ήταν μόνο η MAGA αποφορά της. Ηταν ότι συρρίκνωσε το ελληνικό θαύμα σε μια πολεμική περιπέτεια ή – χειρότερα – το παρομοίασε με την τραμπική λαίλαπα.

Η «οικονομία της προσοχής» έχει δημιουργήσει ένα ολόκληρο οικοσύστημα μικρών επιχειρήσεων που τροφοδοτούν την οργή των δυτικών και χρηματοδοτούνται από αυτή.

Η κυβέρνηση που αρνείται σθεναρώς την «ταξινόμηση των φόνων» με βάση το φύλο, ανακοίνωσε τις προάλλες την «ταξινόμηση των απατών» αναλόγως της ηλικίας.

Επρεπε να εμφανιστούν οι ρωγμές στις πολυκατοικίες, να προσφύγουν οι κάτοικοι στον Δήμο Αθηναίων και στη Δικαιοσύνη, για να ανακοινώσει η εταιρεία – δύο μήνες μετά! – το πρόβλημα.