Η κυβέρνηση υπόσχεται την υπογειοποίηση όλου του δικτύου ηλεκτρικού ρεύματος για να αποφεύγονται καταστροφές. Το ιδιωτικό δίκτυο, από το οποίο ξεκίνησε η μεγάλη πυρκαγιά, άρχισε να λειτουργεί το 2026 και είχε και ένα εναέριο κομμάτι.
Οι «συμφωνίες κυρίων» μεταξύ κυβέρνησης-επιχειρηματιών είναι επί της ουσίας ομολογία ανυπαρξίας αγοράς.
Εχει τύχει σε όλους μας να μην εξυπηρετηθούμε από το τηλεφωνικό κέντρο κάποιας τράπεζας ή εταιρείας…
Η δουλειά του κράτους είναι να φροντίζει να υπάρχει ανταγωνισμός, ο οποίος θα φροντίσει τα υπόλοιπα.
Η ακρίβεια στην αγορά είναι απλώς ο πυρετός της οικονομίας.
Η αύξηση (100%-200%) στις προμήθειες των πιστωτικών καρτών είναι κόστος για τις επιχειρήσεις που θα μετακυλίσουν στους καταναλωτές.
Τώρα οι τράπεζες έχουν μηδενικά επιτόκια καταθέσεων, υψηλά χορηγήσεων, το κράτος επιβάλλει να έχουν όλοι τραπεζικό λογαριασμό και οι τράπεζες θέλουν να επιβάλουν στους δέσμιους καταθέτες τους να πληρώνουν μηνιαία συνδρομή.
Τα καλύτερα επιχειρήματα κατά των ιδιωτικοποιήσεων δεν τα έχουν πλέον το ΚΚΕ και οι υπόλοιποι κρατιστές. Τα προσφέρουν αφειδώς οι εταιρείες που αποκρατικοποιήθηκαν.
Τα πρόβλημα με τα παρατημένα πατίνια ίσως θα μπορούσε να λυθεί με τον τρόπο που τα σούπερ-μάρκετ έλυσαν το πρόβλημα με τα παρατημένα καρότσια.
Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος πολιτικός επιστήμων για να καταλάβει ότι σε περίοδο τέτοιων περικοπών δεν χρειάζεται να νοικιάζει ο οργανισμός νέα γραφεία με μηνιαίο μίσθωμα 180.000 ευρώ.
Στην αγορά το κακό κέρδος διώχνει το καλό, η ευκολία κερδίζει από τα αποδυτήρια την καινοτομία.
Οι τράπεζες χρεώνουν και την «υπηρεσία» που προσφέρουν να πληρώνουν «τω κομιστή εις την εμφάνισιν» στο ΑΤΜ.
Το πανηγύρι με τους 120+600 κωδικούς δείχνει ότι στην Ελλάδα δεν λειτουργεί η αγορά, αλλά χρειάζεται η παρέμβαση του κράτους (με το καλό ή με το άγριο) για να πέσουν οι τιμές.
Εχουμε και εγχώρια όργανα για να καταπολεμήσουν τις αθέμιτες πρακτικές στην αγορά.
Τα μυστήρια της ακρίβειας στη χώρα, ίσως λόγω μακροημέρευσής των, ευκόλως εξηγούνται. Η διαλαλούμενη φθήνια, όχι…
Βρισκόμαστε σε εποχή των πολυκρίσεων και το χειρότερο είναι πως η διάρθρωση της ελληνικής παραγωγής και της ελληνικής αγοράς δημιουργεί τέλειες καταιγίδες.
Έχουμε μία ανεξάρτητη αρχή, ένα Συνήγορο, μια γενική γραμματεία (με ένα σκασμό γενικές διευθύνσεις από κάτω), συν μία Διυπηρεσιακή Μονάδα Ελέγχου Αγοράς. Μόνο προκοπή στα ράφια δεν έχουμε…
Το θέμα της ακρίβειας απασχολούσε πάντα τα ελληνικά νοικοκυριά, αλλά ως θέμα συζήτησης και όχι κάποιας αντίδρασης.
Αυτό που οι υπουργοί αφήνουν ως αίσθηση να πλανάται, ότι καταλογίζονται πρόστιμα τη μία ημέρα και καταβάλλονται την επομένη, εμπεριέχει μικρές αλήθειες για να φτιάξουν μια ψευδή πραγματικότητα.
Τα πρόστιμα στις πολυεθνικές, για τα οποία καμαρώνει η κυβέρνηση, δεν είναι καινούργιο φρούτο. Το καινούργιο θα είναι αν αυτά πληρώνονται και δεν χάνονται (βολικώς για κάποιους) στους λαβυρίνθους της γραφειοκρατίας.
