Το σόου στην Άγκυρα ήταν χρήσιμο διότι, κατά κάποιον τρόπο, οπτικοποιήθηκε η σύνθετη πραγματικότητα που διέπει τις διεθνείς σχέσεις.

Στη σημερινή πολιτική κατάσταση των ΗΠΑ ο νόμος που απαγορεύει την πώληση κρίσιμων οπλικών συστημάτων στην Τουρκία δεν αξίζει ούτε το χαρτί στο οποίο ο πρόεδρος βάζει τις χονδροειδείς υπογραφές του.

Κάποιοι λένε ότι είναι αντιφατικό από τη μία να κόβονται προγράμματα πρόνοιας για να μειωθεί το έλλειμμα και από την άλλη να πετιούνται 45 εκατ. δολάρια για στρατιωτικές παρελάσεις.
Αυτά στις ΗΠΑ. Εδώ;

Κάποιοι λένε ότι είναι αντιφατικό από τη μία να κόβονται προγράμματα πρόνοιας για να μειωθεί το έλλειμμα και από την άλλη να πετιούνται 45 εκατ. δολάρια για στρατιωτικές παρελάσεις.
Αυτά στις ΗΠΑ. Εδώ;

Τελικώς ούτε ο κ. Μπελέρης αποφυλακίστηκε πριν εκτίσει την ποινή του ούτε δήμαρχος Χειμάρρας ορκίστηκε, ενώ έμειναν κούφιες οι απειλές της Ελλάδας.

Σίγουρα οι νικητές του Μαραθώνα φώναζαν κάτι πιο ευφυές από το «γα… οι Πέρσες».

Το εθνικό συμφέρον δεν είναι γραμμένο σε μαρμάρινες πλάκες, προκύπτει μετά τη σύγκρουση απόψεων και την τριβή των επιχειρημάτων με την πραγματικότητα.

Ανοίγει μια χαραμάδα για να μπει φως στη (σκοπίμως;) σκοτεινή πρόσφατη ελληνική ιστορία.

Δεν ήταν οι «τελετές με σημαίες, και να γιορτές στο Στάδιο, και να αναφορές στην Αρχαία Ελλάδα και στον πολιτισμό της…» που χαλύβδωσαν το εθνικό φρόνημα το 1940.

Η κυβέρνηση δεν επικύρωσε τα μνημόνια, γιατί φοβάται τη δεξιά της πτέρυγα. Εκτός από τον «παραλυτικό μαξιμαλισμό», για τον οποίο γράφαμε χθες, υπάρχει και η εξίσου επιβλαβής «παραλυτική μικροπολιτική».

Ο παραλυτικός μαξιμαλισμός είναι το πρόβλημα των γνήσιων πατριωτών και η μεγάλη ευκαιρία όσων τους εκμεταλλεύονται για ίδιον πολιτικό όφελος.

Το μόνο που έχουμε να ευχηθούμε στους βόρειους γείτονές μας είναι ότι με το εθνικιστικό κόμμα VMRO, που αφρόνως υπεψήφισαν, θα ζήσουν τη «στιγμή ΣΥΡΙΖΑ».

Μια τυχόν αναβολή της επίσκεψης Μητσοτάκη θα εξυπηρετούσε τον Ερντογάν, ο οποίος δεν νιώθει (εκλογικώς) καλά τελευταία.

Η μισή Κύπρος, αυτή που βρίσκεται πάνω από τη ματωμένη γραμμή του «Αττίλα», τι είναι; Κονγκολέζικη;

Πρέπει επιτέλους να αρχίσουμε να συζητάμε (και) τα εθνικά θέματα χωρίς φόβο και πάθος, αλλά με επάρκεια γνώσεων.

Στις διεθνείς σχέσεις δεν γίνεται τίποτε αυτομάτως, κι ας έχουμε αυτήν την αίσθηση όσοι απλώς ψηλαφούμε την ιστορία.

και ο θάνατος της Μεγάλης Ιδέας πριν από εκατό χρόνια ήταν υποχώρηση, διότι όπως έλεγε και το δημοτικό άσμα, «σώπασε κυρά Δέσποινα και μη πολυδακρύζης, πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας θά ‘ναι…».

Η κατάρα της Κύπρου ήταν ότι πολλάκις θεωρήθηκε ελληνοτουρκική διαφορά.

Η συζήτηση περί «μιας και μόνης διαφοράς με την Τουρκία» έχει κι ένα μοναδικό, αλλά πολύ ελληνικό, χαρακτηριστικό.

Όταν έχουμε δύσκολες στιγμές, όταν στενεύουν τα οικονομικά μας, μνημονεύουμε τις γερμανικές αποζημιώσεις και τα πετρέλαια του Αιγαίου.