Πενήντα χρόνια ζωής μετράει «η μία και μόνη διαφορά που έχουμε με την Τουρκία», ήτοι η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών και της υφαλοκρηπίδας.

Μια κυριαρχία γνωρίζουμε, διότι είναι η μόνη που υπάρχει. Είναι τα έξι μίλια των χωρικών μας υδάτων. Τα υπόλοιπα, όπως υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, είναι ευσεβείς πόθοι και αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης που θα κάνουμε, αν ποτέ την κάνουμε.

Αν πρέπει να σιωπήσει η αντιπολίτευση διότι «η Τουρκία, τα τουρκικά ΜΜΕ μπήξε, δείξε…» τότε τι θα κάνουν οι υφιστάμενοι του κ. Μητσοτάκη;

Η συζήτηση, που με επιπολαιότητα άνοιξε η Ν.Δ. (θα το τονίσουμε: το συμπούρμπουλο ξεκίνησε από αναρτήσεις στο fb!) έχει γίνει πολύ καταστρεπτική και για τα εθνικά μας θέματα και για τα πολιτικά δικαιώματα.

Στον βαθμό όμως που ισχύουν όσα καταγγέλλονται, για τους μειονοτικούς βουλευτές το βασικό μας πρόβλημα είναι πως αυτά τα παιχνιδάκια πιάνουν: οι «εκλεκτοί του προξενείου» εκλέγονται κι αυτό πρέπει να μας κάνει να ψαχτούμε.

Ο μειονοτικός βουλευτής κ. Χουσεΐν Ζεϊμπέκ εκλέγεται αδιαλείπτως από το 2012. Τώρα, που υπάρχει ένας ροζ λεκές στον γαλάζιο χάρτη, αποφάσισε να γίνει πράκτορας της Αγκυρας;

Το πρόβλημα με τον κ. Χουσεΐν Ζεϊμπέκ δεν είναι τόσο αυτά που είπε, αλλά το γεγονός ότι εκλέχθηκε.

Τα βρώμικα λογισμικά σε βρώμικα χέρια και για βρώμικες υποθέσεις εξάγονται.

Ο κ. Χρήστος Στυλιανίδης, ο οποίος επί της ουσίας δημιούργησε το υπουργείο Πολιτικής Προστασίας, Κύπριος ων, έζησε ως έφηβος την εισβολή του «Αττίλα» στην πατρίδα του.

Η κ. Καϊλή δεν ταλαιπωρείται ποινικώς για «εθνικούς (ή ευρωπαϊκούς) λόγους», αλλά διότι υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις ότι «μιλούσε, αγαπούσε, προωθούσε, ευλογούσε» το Κατάρ με το αζημίωτο.

Όταν κυβέρνηση και Βουλή δεν γνωρίζει τι κάνει η ΕΥΠ, πως μπορεί να αξιολογηθεί το έργο της;

Τα κακά νέα είναι ότι οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες θεωρούν τόσο ανίκανες τις ελληνικές που έστειλαν μια δόκιμη αξιωματικό (ορκίστηκε δύο εβδομάδες μετά) να επιχειρήσει στον Εβρο.

Οι αρλούμπες του Ερντογάν δηλητηριάζουν όμως τις σχέσεις δύο γειτονικών λαών, οι οποίοι –ό,τι και αν κάνουν– πρέπει να ζήσουν μαζί.

Το ερώτημα είναι αν ο Ερντογάν μαθαίνει από τα παθήματα του Πούτιν.

Το «εθνικό συμφέρον» εκ του οποίου προκύπτουν οι «εθνικοί λόγοι» για μια παρακολούθηση δεν είναι γραμμένο σε λίθινες πλάκες, σαν αυτές του Μωυσή, ώστε να ξέρει ο εκάστοτε διοικητής της ΕΥΠ ποιοι είναι άξιοι παρακολούθησης ή όχι.

Η Τουρκία είναι δίπλα μας και βρέχεται από τη θάλασσα με το ελληνικό όνομα.

Ούτε η οργή ούτε οι διαμαρτυρίες για την ευμενή προς τη Τουρκία ουδετερότητα του ΝΑΤΟ είναι καινούργιες.

Κρυφούς έχουν οι Τούρκοι τους χάρτες της «Γαλάζιας Πατρίδας» και οργίζονται επειδή τους επιδεικνύει ο Ελληνας πρωθυπουργός;

Φάνηκε μια Ελλάδα πιο σίγουρη για τον εαυτό της. Εθεσε τα ζητήματα των δύσκολων σχέσεων με τη γείτονα σε ένα διεθνές πλαίσιο, που κατανοούν οι Αμερικανοί, αντί να κλαψουρίζει «η Τουρκία μπήξε και η Τουρκία δείξε».

Ο «αποτουρκισμός» πρέπει να προσχωρήσει περαιτέρω στον δημόσιο διάλογο, για να μην είναι η χώρα διαρκώς σκιαγμένη.