Η σύλληψη του δημάρχου Πάρου, για τον ΧΥΤΑ που δεν έχει αρμοδιότητα.

Η Νικόπολη είναι το μεγαλύτερο μνημείο στον κόσμο που σηματοδοτεί μια μεγάλη καμπή στον δυτικό πολιτισμό.

Η προφυλάκιση επιτρέπεται μόνο υπό αυστηρές προϋποθέσεις. Αυτό πρέπει να ισχύει για όλους τους πολίτες, πρέπει να παρέχεται όμως με φειδώ για τους κατέχοντες εξουσία.

Ο «Ρουβίκωνας» θέλει να διώξει από τη Θεσσαλονίκη τους Ισραηλινούς, είτε αυτοί συμφωνούν με όσα κάνει η κυβέρνηση Νετανιάχου είτε αντιδρούν για τα εγκλήματα πολέμου.

Τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι δεν χωρούν στο λεκανοπέδιο της Αττικής, με όλα τα παραφερνάλια του σύγχρονου βίου.

η Δικαιοσύνη έγινε τόσο περίεργη, που μάλλον δεν εφάπτεται πλέον με την ελληνική γλώσσα.

Οταν το «κρεμάστε τους ψηλά» γίνεται σύνθημα των πολιτικών, η απόκριση της κοινωνίας αναγκαστικώς είναι «και τους πολιτικούς ψηλότερα».

Η εκλογή της ηγεσίας των ανωτάτων δικαστηρίων από κάποιο πολιτικό όργανο είναι η μόνη επαφή που έχει η δικαστική εξουσία με τη λαϊκή κυριαρχία.

Αποτελεί ύψιστο δείγμα κυβερνητικής αλαζονείας η τροπολογία Φλωρίδη για «την επίσπευση της ανάκρισης και εκδίκασης αξιοποίνων πράξεων βουλευτών» σε μια χώρα με 4.500 προφυλακισμένους επί 18μηνο.

Οι «Νύχτες Κρυστάλλων» δεν γίνονται ξαφνικά. Χρειάζεται διαρκής και χρόνια καλλιέργεια του μίσους.

Στο μόνο που μπορούν να ελπίζουν οι ομογενείς της Σβέρνιτσας για να βρουν το δίκιο τους (αλλά και τα χωράφια τους) είναι να «υπάρχουν δικαστές στα Τίρανα».

Η αντίληψη ότι όλοι οι Εβραίοι ευθύνονται για όσα κάνει η ισραηλινή κυβέρνηση είναι ακροδεξιά, όπως ακροδεξιά είναι και η αντίληψη ότι όλοι οι Παλαιστίνιοι ευθύνονται για τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου.

Οταν όλα γίνουν «αντισημιτισμός», στο τέλος τίποτε δεν θα είναι αντισημιτισμός.

Είναι σύνθετο το πρόβλημα της βίας, όχι μόνο στα ΑΕΙ, αλλά και στους δρόμους, όπου πλέον ξεπροβάλλουν περίστροφα ακόμη και για το παρκάρισμα.

Η ελληνική κοινωνία, μετά τόσες καταγγελίες επί παντός, τόσα δράματα (πραγματικά ή φανταστικά), τόσες οιμωγές, μπαίνει σε μια κατάσταση απάθειας.

Ουδείς έψαξε γιατί έξι παιδιά με τους γονείς τους ζούσαν σε δώμα 27 τ.μ. στο Περιστέρι.

Στην υπόθεση των υποκλοπών «έγιναν όλα δικονομικώς σωστά». Ποιοι τις έκαναν δεν μάθαμε…

Αν οι τόσο ισχυροί (υπουργοί, εκδότες, μεγαλοεπιχειρηματίες κ.λπ.) δεν μπορούν να βρουν το δίκιο τους, αν δεν μπορούν να μάθουν τι απέγινε το υλικό της παρακολούθησής τους, πώς θα νιώσει ασφάλεια δικαίου ο απλός πολίτης;

Το μόνο που χρειάζεται για να ανακτηθεί η εμπιστοσύνη στους θεσμούς είναι να κάνουν καλά τη δουλειά τους.

Μπορούν να γίνουν πολλά για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης με απλό νόμο, χωρίς να χρειάζονται τη χρονοβόρο κι απαιτητική σε πλειοψηφίες αναθεώρηση.