Μπορούν να γίνουν πολλά για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης με απλό νόμο, χωρίς να χρειάζονται τη χρονοβόρο κι απαιτητική σε πλειοψηφίες αναθεώρηση.

Οσο εντυπωσιακές είναι οι διαμάχες για την Ιστορία, άλλο τόσο εντυπωσιακή είναι η αφωνία για τα θρησκευτικά.

Τα προηγούμενα χρόνια ακούγαμε απίστευτους δράκους στα δελτία ειδήσεων για μια φοβερή και τρομερή εγκληματική οργάνωση στη Λέσβο, που μάλιστα είχε και… αυτοκίνητο και… κιάλια με σκοπό να «γεμίσει την Ελλάδα λαθρομετανάστες».

Η παράνομη παρέμβαση των αγροτών χειροκροτήθηκε από όλους που ένιωθαν κορόιδα όταν πλήρωναν για δρόμους που δεν χρησιμοποιούσαν.

Όπως γίνεται στένωση των εθνικών οδών για τα αέναα έργα, με τον ίδιο τρόπο μπορεί να γίνει στένωση και για τα αγροτικά μπλόκα.

Για κάθε αλλαγή υπάρχει μια ίση ή και μεγαλύτερη αντίδραση.

Οι προφυλακίσεις δεν πρέπει να θεωρούνται «προκαταβολή ποινής».

Οι αυστηρές ποινές είναι άχρηστες όταν ουδείς τις επιβάλλει. Οριακώς μπορεί να λειτουργήσουν και στην αντίθετη κατεύθυνση.

Το γεγονός ότι το συνδικαλιστικό όργανο των δικαστικών μπερδεύει την περιφρόνηση του δικαστηρίου με την έκφραση γνώμης για αυτό, πρέπει να μας προβληματίσει.

Η μεγάλη σιωπή για όσα ακούγονται στο δικαστήριο (έστω πλημμελημάτων) για τις υποκλοπές.

Ενώ –όχι πολύ παλιά– τα δικαστήρια αθώωναν δράστες πραγματικών αδικημάτων, επειδή αυτά είχαν γίνει στο πλαίσιο κάποιας διαμαρτυρίας, τώρα τιμωρείται η απλή έκφραση σε «απαγορευμένους τόπους».

Το πρόβλημα είναι η αισθητική του κοινού μας χώρου, είτε αυτή αφορά το πεζοδρόμιο μπροστά στον Αγνωστο Στρατιώτη, είτε τα συνθήματα σε δύο δρόμους παρακάτω, είτε το άγαλμα του μικρομεσαίου στο Πεδίον του Αρεως.

Η δουλειά του υπουργείου δεν είναι η μικροδιαχείριση σε κάθε πτυχή του κοινού μας βίου. Πρέπει να χαράσσει πολιτικές για τις νέες προκλήσεις που έρχονται και ουχί να κυνηγάει τους τυπογράφους.

Πως μπαίνουν στον ανταγωνισμό τα κρατικά ΑΕΙ έχοντας το ένα χέρι πίσω από την πλάτη, με τον/την εκάστοτε υπουργό να το κρατάει σφιχτά;

Η απόδοση κοινών χαρακτηριστικών σε πληθυσμιακές ομάδες είναι ρατσισμός.

Οι ανισότητες θα έπρεπε να είναι αέρας στα πανιά της Αριστεράς, η οποία έχει την ισότητα στον πυρήνα της ιδεολογίας της, αλλά αυτό που βλέπουμε παντού είναι η άνοδος της Ακροδεξιάς.

Ο νυν δήμαρχος, που φημίζεται για τις σχέσεις του με συλλογικότητες, οφείλει να ξεκινήσει έστω μια καμπάνια αντιρύπανσης των τοίχων, από τα γκράφιτι.

Θα είναι ακαδημαϊκώς επαρκής κάποιος συνομήλικος του καθηγητή του που μπορεί να έχει περάσει ένα μάθημα με τη μέθοδο «βάλε μου ένα 5 γιατί θα με διαγράψουν»;

Την εποχή που οι πολιτικοί ήξεραν γράμματα, ακόμη και οι προσβολές –συστατικό στοιχείο του διαλόγου– είχαν χάρη.

Ωμός και κυνικός ο κ. Αδωνις Γεωργιάδης, αλλά σε ό,τι αφορά την διαδικασία διαλέυκανσης σκανδάλων, λέει την αλήθεια.