Πόσους Δήμους χρειάζεται η χώρα; Οσους θέλουν οι δημότες, αρκεί να τους πληρώνουν.

Ο σχεδιασμός του αυτοδιοικητικού χάρτη αποτελεί προνόμιο των «σοφών του κεντρικού κράτους».

Είναι άδικη η κριτική στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης για την κατάσταση –καλύτερα: τη γενική ακαταστασία– των πόλεων.

Το Εθνικό Μουσείο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 δεν θα γίνει στον Μοριά, όπου ήταν το κέντρο της Επανάστασης, ούτε στη Ρούμελη, αλλά στο Πάρκο Γουδί.

Η γενναία αντιμεταρρύθμιση της κυβέρνησης, να περάσει τις πολεοδομίες στον «ΟΠΕΚΕΠΕ της δόμησης» ονόματι «Εθνικό Οργανισμό Κτηματολογίου και Ελέγχου Δόμησης», δεν θα χτυπήσει τη διαφθορά.

«Το κεντρικό κράτος δεν είναι η λύση, αλλά είναι το πρόβλημα».

Αν οι κάτοικοι π.χ. της Σαντορίνης θέλουν να κάνουν το καλό, πρέπει να ζητήσουν την άδεια του υπουργού και, όταν αυτός ευκαιρήσει να ασχοληθεί, ξέρουμε το συμπούρμπουλο που θα ακολουθήσει.

Η μεταφορά αρμοδιοτήτων σε μικρότερα σχήματα δεν παράγει «αγίους», αλλά έχει τα πλεονεκτήματα της ορατότητας και της εγγύτητας των συναλλασσομένων.

Οταν στην Αττική παράγεται το μισό ΑΕΠ (ΙΟΒΕ, 2025) οι χαμένες ώρες στους δρόμους, σε ουρές και στο στριμωξίδι μεταφράζονται σε χαμένη παραγωγικότητα, που είναι η αχίλλειος πτέρνα της ελληνικής οικονομίας.

Το κεντρικό κράτος δίνει την ευθύνη των δρόμων στους δήμους, χωρίς όμως την ελευθερία να ασκήσουν τα δέοντα για το πώς δεν θα καταστρέφονται.

Η «υπερειδική διαδρομή» του «Ράλλυ Ακρόπολις» ήταν απλώς το κερασάκι στην τούρτα της ταλαιπωρίας που γεύονται καθημερινώς οι Αθηναίοι.

Δεν υπάρχει κάποια συστηματική μελέτη που να δείχνει πόσα κρούσματα διαφθοράς εμφανίζονται κατ’ έτος στο κεντρικό κράτος και πόσα στην Αυτοδιοίκηση.

Εκτός από ένα δεύτερο Χριστουγεννιάτικο Χωριό η Αθήνα θα έχει και μια δεύτερη γιορτή Πρωτοχρονιάς.

Απέτυχαν πολλοί άξιοι άνθρωποι στο υπουργείο Εσωτερικών επιχειρώντας να λύσουν τον γρίφο «ποιος καθαρίζει τα φρεάτια;».

Οι πλειοψηφίες αποφασίζουν τη δημόσια εικόνα των οικιστικών συνόλων.

Για να ιδρώνουν οι μαθητές στην τάξη ασχολήθηκαν τέσσερα (συν δύο) υπουργεία και η Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Το πελατειακό κράτος θέλει πολλές αρμοδιότητες για να μπορεί να εξυπηρετεί τους πελάτες του.

Αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι το κεντρικό κράτος να μοιράζει λεφτά, κάποιοι τοπικοί άρχοντες να νιώθουν ότι μπορούν να τα σκορπίσουν, ενώ οι τοπικές κοινωνίες να μην πολυσκοτίζονται αφού είναι «τα λεφτά των άλλων».

Ο σπόρος της συμμετοχικής δημοκρατίας πρέπει να φυτευθεί, ασχέτως αν κάποιοι κοντόφθαλμοι ασπάζονται το δόγμα «ένας δήμος, μια αρχή, ένας ηγέτης».

Καλές είναι οι συνεντεύξεις και καλύτερα τα τεστ δεξιοτήτων, αλλά υπάρχει λόγος να διαφεντεύονται από την Αθήνα οι 270 θέσεις σε αθλητικά κέντρα, από την Κρήτη μέχρι τον Εβρο;