Το πολιτικό σύστημα δεν έμαθε το παραμικρό. Λειτουργεί σαν να μην υπήρξε χρεοκοπία.
Τα άγουρα παιδιά, στα οποία η πολιτεία εμπιστεύθηκε τα θανατηφόρα εργαλεία, νιώθουν ασφαλή όταν παρανομούν.
Στα προσωπικά κόμματα, όλα γίνονται προσωπικά.
Αντί να επενδύουμε διαρκώς στη βελτίωση των διαδικασιών, για να επιλύουμε προβλήματα, ψάχνουμε συνεχώς κάποιον ηγέτη να του τα φορτώσουμε…
Η κυριαρχία Μητσοτάκη δεν οφείλεται μόνο στον επικοινωνιακό του μηχανισμό.
Ουδείς γνωρίζει πότε θα γίνουν οι εκλογές. Ούτε καν ο πρωθυπουργός.
Η καλή λειτουργία των θεσμών πρέπει να αφορά πρωτίστως τους «λίγους», εκείνους που συναποτελούν την ελίτ μιας κοινωνίας.
Αν για τη δικαιοδοσία στον ΟΠΕΚΕΠΕ γίνεται τόση φασαρία, φανταστείτε τι θα ζήσουμε για τα σοβαρά θέματα ενοποίησης της Ε.Ε.
«Ολες οι εξουσίες πηγάζουν από τον Λαό», λέει το πρώτο άρθρο του Συντάγματος κι εμείς, οι κατέχοντες «το υψηλότερο αξίωμα», ψηφίζουμε βουλευτές για να μας εκπροσωπούν.
Είναι υποκριτικός ο θόρυβος για την ταλαιπωρία που υφίστανται οι φουκαράδες βουλευτές, όταν έχουμε περί τους 4.000 ανθρώπους προφυλακισμένους περιμένοντας να δικαστούν επί δεκαοκτάμηνο.
Η διαμεσολάβηση για ατομικά αιτήματα πολιτών είναι ένα από τα ελάχιστα κομμάτια πολιτικής εξουσίας που απομένουν στους βουλευτές.
«Και ο άγιος αντιπολίτευση θέλει». Οι θεσμικές εκτροπές του παρελθόντος φρέναραν από μια συγκροτημένη αντιπολίτευση, από τη Δικαιοσύνη που έκανε το καθήκον της, και ΜΜΕ που είχαν φωνή.
Η διακυβερνησιμότητα δεν εξαρτάται μόνο από την κοινοβουλευτική σταθερότητα, που προς το παρόν είναι δεδομένη.
Η ροπή προς την άσκοπη τοξικότητα βρίσκει ευεπίφορο έδαφος για να φουντώσει.
Στην Ελλάδα, το 98,9% των εμπορευμάτων μεταφέρεται οδικώς και μόνο 1,1% με τρένα. Στην Ευρώπη οι σιδηροδρομικές μεταφορές φτάνουν στο 17%-18%.
Οι συνθήκες μέσα στις οποίες ζουν τα τρία τέταρτα των Ελλήνων στις πόλεις δεν έπεσαν από τον ουρανό, ούτε ήταν γραφτό να είναι τέτοιες.
Την ώρα που το πολιτικό σύστημα κουβεντιάζει για το 2027, είναι ξεκομμένο από τις ανάγκες του 2025. Η κοινωνία είναι αλλού.
Η δουλειά των πολιτικών, σε ένα τόσο ρευστό περιβάλλον, είναι να κάνουν κάθε μετάβαση όσο πιο «γλυκιά» γίνεται.
Ο χλευασμός προς τις εξεταστικές επιτροπές είναι ανάγλυφος σε όσα απαντούν και κυρίως δεν απαντούν όσοι μάρτυρες καταθέτουν ενώπιόν τους.
Ακόμη και οι επ’ αγαθώ μεταρρυθμίσεις γίνονται βραχνάς, όταν αφήνονται χωρίς αξιολόγηση και αναθεώρηση στα σημεία όπου πάσχουν.
