Η συγκάλυψη είναι ποινικό αδίκημα, ενώ η εργαλειοποίηση ανήκει στη σφαίρα των ηθικώς καταδικαστέων προθέσεων.

Υπάρχει ανισορροπία δυνατοτήτων (χρήμα, ανθρώπους, μηχανισμούς κ.ά.) που έχει η εκάστοτε κυβέρνηση, σε σχέση με τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Ηταν βλακώδης η ενέργεια του Ρουβίκωνα με εσάνς φασισμού. Στο σαβουάρ-βιβρ της Δημοκρατίας, τα σπίτια και οι οικογένειες των πολιτικών μένουν εκτός διαμάχης.

Η κατηγορηματική φιλολογία πως «δεν υπήρχε τίποτα ύποπτο στην εμπορική αμαξοστοιχία» μπορεί να ωφέλησε πιθανούς λαθρεμπόρους εμπρηστικών υλών, αλλά δεν σκεφθήκαμε, δεν μελετήσαμε, δεν διορθώσαμε το σύστημα των εμπορευματικών μεταφορών.

Για να έχουμε τις ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις της περασμένης εβδομάδας, δεν χρειάστηκαν ύβρεις και κραυγές. Δεν σηκώθηκαν κρεμάλες στην πλατεία Συντάγματος.

Δεν υπάρχουν θεσμικά αντίβαρα και επειδή δυνητικώς η κυβέρνηση μπορεί να κάνει τα πάντα (ή να αποκρύψει τα πάντα), όλοι είναι σίγουροι ότι το κάνει.

Καλά έκανε η αντιπολίτευση και υπερψήφισε τον κ. Νικήτα Κακλαμάνη. Αρκεί αυτή η συναίνεση της αντιπολίτευσης να μη γίνει επιχείρημα για την υπεράσπιση μη συναινετικών επιλογών της κυβερνητικής πλειοψηφίας.

Ο κ. Μητσοτάκης καταψήφισε τον κ. Παυλόπουλο διότι «δεν αντιστάθηκε στις σειρήνες του πελατειακού κράτους» διορίζοντας χιλιάδες συμβασιούχους, αλλά προτείνει για Πρόεδρο της Βουλής τον κ. Κακλαμάνη, ο οποίος υπερδιπλασίασε την ετήσια φαρμακευτική δαπάνη.

Το γεγονός ότι ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης σύρθηκε σε αυτές τις επιλογές, μπορεί να θεωρηθεί ως η μεγαλύτερη πολιτική νίκη των fake news στην Ελλάδα.

Πολλά πράγματα είναι σαν το ταγκό και περισσότερο όλων η συναίνεση. Αυτή που υποσχέθηκε ο πρωθυπουργός.

Κάναμε κοτζάμ συνταγματική μεταρρύθμιση το 2019 για να αποσυνδεθεί η προεδρική εκλογή από τον κομματικό ανταγωνισμό και αυτή έγινε έρμαιο των εσωκομματικών υπολογισμών.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος με τη δημιουργία του Συμβουλίου της Επικρατείας και ο Κώστας Σημίτης με τις Ανεξάρτητες Αρχές παραχώρησαν εξουσία σε θεσμούς, οι οποίοι μάλιστα έχουν και ελεγκτικό ρόλο στις αποφάσεις τους.

Ο εκλιπών πρωθυπουργός πίστευε στη συνέχεια του κράτους, σε αντίθεση με τους ελάχιστους το δέμας πολιτικούς που πιστεύουν ότι αυτοί είναι «και αρχή και φινάλε» της χώρας.

Σε κάθε κυβερνητική πολιτική, εκτός από το μαστίγιο χρειάζεται και καρότο.

Η βαθιά, σχεδόν δομική, ασέβεια που επικρατεί στην ελληνική διοίκηση για την ιστορική μνήμη και τα τεκμήριά της.

Ενώ αναζητούσαμε “ΤΟ πρόβλημα της χώρας” για να το λύσουμε, φούντωσαν τα μικρά προβλήματα και όλα μαζί αθροίστηκαν στο μεγάλο πρόβλημα.

Οι Ελληνες εμπειρικώς γνωρίζουν ότι οι νόμοι και το Σύνταγμα μπορεί να είναι κρυστάλλινα, αλλά όχι αδαμάντινα.

Στην Ελλάδα δεν έχουμε επώνυμα με δύο ή τρεις λέξεις. Ολα είναι μονολεκτικά. Δεν υπάρχουν ξεχωριστά ούτε «ντε», ούτε «ντα», ούτε «ντου».

Η προεδρολογία παρακράτησε, σε σημείο που θα γίνει νούμερο της επιθεώρησης.

Ο τριήμερος εθνικός εορτασμός, όμως, δεν έχει να κάνει με το «τελείωμα του μετρό». Ετσι κι αλλιώς, αυτό δεν τελείωσε.