Πέρασε ένα ολόκληρο Ταμείο Ανάκαμψης και –με αφορμή το δυστύχημα των Τεμπών και το μπλακ άουτ στο FIR Αθηνών– διαπιστώσαμε ότι οι υποδομές στον τομέα των μεταφορών είναι λειψές.
Μεγάλη μεταρρύθμιση θα ήταν να αρχίσουν να δουλεύουν ο ΟΠΕΚΕΠΕ και όλοι οι αρμοί του κράτους σαν την ΑΑΔΕ, ήτοι να μην είναι υπό τον ασφυκτικό έλεγχο της εκάστοτε κυβέρνησης.
«Καινή νοημοσύνη μου και πού να σε κρεμάσω», θα έλεγε μια σύγχρονη ελληνική παροιμία. Προς το παρόν κρέμεται στα χείλη όλων των κυβερνητικών παραγόντων.
Φτιάχνεται νέα «Ανεξάρτητη Αρχή Εποπτείας της Αγοράς και Προστασίας του Καταναλωτή», η οποία θα συνενώσει όλες τις ελεγκτικές αρχές.
Ένα μεγάλο κομμάτι της οφείλεται σε πολιτικές παρεμβάσεις στην οικονομία, από χαρτόσημα, μεγαρόσημα, δασμούς, προστασία επιχειρήσεων, με αποκορύφωμα τα κλειστά επαγγέλματα.
Η φορολογία των επιχειρήσεων πρέπει να είναι χαμηλή, όσο περίπου επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό. Μετά, τα μερίσματα που γίνονται εισόδημα των φυσικών προσώπων πρέπει να μπαίνουν σε μια ενιαία κλίμακα.
Η διοίκηση έχει γίνει κάτι σαν θέατρο μαριονετών, τα σχοινάκια των οποίων καταλήγουν στα γραφεία των υπουργών. Τα δε σχοινάκια έγιναν τόσο πολλά, που μπερδεύτηκαν και πλέον τίποτε δεν κινείται.
Ο Σύλλογος Διαιτολόγων Διατροφολόγων -ήτοι ιδιωτών επιστημόνων- συστήνεται ως Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου.
Η Ελλάδα διαθέτει 4‰ από το Ταμείο Ανάκαμψης για τον σιδηρόδρομο, σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες που ο μέσος όρος είναι 10%…
Στα δικά μας στρατιωτικά νοσοκομεία γίνεται ό,τι και με τα 140(!) του ΕΣΥ. Πολλά κτίρια, λίγοι γιατροί, διασπορά με συνακόλουθη σπατάλη πόρων.
Ένα ορθολογικό φορολογικό σύστημα με αναπτυξιακούς στόχους θα φορολογούσε με πολύ χαμηλό συντελεστή τα κέρδη των επιχειρήσεων και για λόγους δικαιοσύνης θα φορολογούσε με τον ίδιο τρόπο τα εισοδήματα φυσικών προσώπων.
Η Ελλάδα έχει μία μονάδα περισσότερο ΦΠΑ (21,9%) από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ (20,8%), αλλά ένδεκα μονάδες περισσότερο στους ειδικούς φόρους κατανάλωσης (21,4% εδώ, με 10,8% μ.ό. ΟΟΣΑ). Το τελευταίο είναι ορατό στα βενζινάδικα.
Ρυθμίσεις, τροπολογίες, εξαιρέσεις φτιάχνουν μια φορολογική πολιτική που χάνει ο λογιστής τη λογική και το κράτος τα εισοδήματα.
Όταν ο συνήθης παραλογισμός του Δημοσίου γίνεται ψηφιακός, δεν υπάρχει ούτε η σωτηρία του καλόπιστου δημόσιου λειτουργού.
Το κράτος πρέπει επιτέλους να γίνει επιτελικό. Να αφήσει τους δήμους να κάνουν τη δουλειά τους και να αναλάβουν τις ευθύνες τους.
Αυξάνεται ο όγκος των χαρτιών που δεν μπορεί να δει ο υπουργός και μεγαλώνει η αλυσίδα διοίκησης του κράτους, κάτι που σημαίνει ότι αυξάνεται η πιθανότητα κάπου, κάτι να πάει στραβά.
Μια (ακόμη) παράλογη γραφειοκρατική ιστορία επιδοτήσεων.
Η δημόσια διοίκηση –σε όλα τα επίπεδα– δεν εξηγεί, δεν πληροφορεί τους υπηκόους της· τουρκιστί: ραγιάδες.
Η άρρωστη σχέση του κεντρικού κράτους-πατερούλη, που όλα τα σφάζει, όλα τα ρυθμίζει, όλα τα τακτοποιεί και χαρίζει χρέη, πρέπει να διαρραγεί.
Οι πράξεις των δημοσίων αρχών –είτε είναι ποινικές διώξεις είτε διοικητικά πρόστιμα– είναι δημόσιες πράξεις! Οι πολίτες πρέπει να τις μαθαίνουν για να μπορούν και να τις κρίνουν.
