Η φωτογραφία του πρωθυπουργικού ζεύγους με τον Ντόναλντ και τη Μελάνια Τραμπ δεν ήταν προϊόν κάποιου περίεργου μοντάζ.
Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της προχθεσινής ημέρας στον ΟΗΕ δεν ήταν η ασυνάρτητη ομιλία του Αμερικανού προέδρου, αλλά το γεγονός ότι ουδείς από τους παρόντες ηγέτες άλλων χωρών που έδειξε η κάμερα δεν αναφώνησε «ωιμέ» ή έστω «ολαλά».
Ο δρόμος προς τον αυταρχισμό συνεχίζεται…
Η κατοχύρωση δικαιωμάτων θεσπίστηκε σε άλλες εποχές. Έπρεπε προβλεφθεί να να έχουν ημερομηνία λήξης;
Μπορεί ο Τραμπ να πανηγυρίζει για την εκεχειρία, σε έναν πόλεμο που δεν θα γινόταν αν δεν ήταν ο ίδιος πρόεδρος, αλλά ο μόνος κερδισμένος σε αυτή την ιστορία είναι ο Νετανιάχου.
Όλος ο κόσμος έμπλεξε άσχημα επειδή κάποιοι στην Οκλαχόμα και στο Τενεσί πίστεψαν ότι ένας –πολλάκις αποτυχημένος– επιχειρηματίας μπορεί να κάνει την Αμερική μεγάλη ξανά.
Είναι πολύ εύκολο είναι να πιάσει κάποιος «Κώτσο» τον ένοικο του Λευκού Οίκου. Αρκεί να βάλει στη φάκα την προοπτική μιας «εύκολης νίκης».
Κάθε άνθρωπος είναι πολυσύνθετη προσωπικότητα, που δεν χωράει στις αδρές διαχωριστικές γραμμές που φτιάχνουμε.
Οι «ρητορικές εξάρσεις» του Αμερικανού προέδρου δεν είναι μόνο για γέλια.
Οι όψιμοι φιλελεύθεροι (ακροδεξιοί και μη) «δεν θέλουν λιγότερη λογοκρισία, θέλουν τη δική τους λογοκρισία…».
Το πιο εντυπωσιακό πράγμα με τους λαϊκιστές είναι το ύφος τους όταν κερδίζουν εκλογές και οι υποσχέσεις τους ότι με ένα διάταγμα και ένα άρθρο θα δαμάσουν όλα τα δυσεπίλυτα προβλήματα του κόσμου.
Το πρακτικό πνεύμα ήταν ένας από τους λόγους που έκανε μεγάλη την Αμερική. Αυτό σταδιακά άρχισε να εκλείπει, κάτι που φαίνεται στην εξέλιξη της ορκωμοσίας των προέδρων της.
Δύσμοιρη Αμερική! Σε μια εποχή γεμάτη προκλήσεις, ο πρόεδρος των ΗΠΑ κάνει την παρέα του κυβέρνηση – και να είχε και καμιά παρέα της προκοπής.
Για να έχουμε μια καλύτερη εικόνα, από τη χονδροειδή απεικόνιση της προεδρικής εκλογής, πρέπει να μελετηθούν οι 146 προτάσεις που τέθηκαν σε δημοψήφισμα την 5η Νοεμβρίου, σε 41 πολιτείες των ΗΠΑ.
Ο Ντόναλντ Τραμπ θα είναι ο 47ος πρόεδρος ή ο 45ος, όπως ήταν την περίοδο 2017-2021 – κάτι δηλαδή σαν «45ος εις την δευτέρα»;
Το σώμα που αποφασίζει ποιος θα είναι ο επόμενος πρόεδρος της Αμερικής είναι ένας ακόμη θεσμός της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, κάτι σαν «Βουλή της μιας βραδιάς», που δίνει τρόπον τινά «ψήφο εμπιστοσύνης» σε κάποιον υποψήφιο.
Η δημοκρατία κέρδισε το ντιμπέιτ στις ΗΠΑ και η νίκη έχει να κάνει με το μέτωπο όλων των συμμετεχόντων απέναντι στα ψεύδη του Ντόναλντ Τραμπ.
Μετά την εκρηκτική άνθηση των ΜΜΕ και την εκρηκτικότερη διάχυση των κοινωνικών δικτύων, ουδείς προσέχει τι λέει ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν. Ολοι στέκονται στο πώς το λέει.
Οι δημοκρατικές κοινωνίες πρώτα υφίστανται την ασθένεια και μετά δημιουργούν τα αντισώματα για να την καταπολεμήσουν.
Στη δημοκρατία δεν υπάρχει τελειότητα, όπως κι αν την ορίζει κάποιος. Ολα είναι προϊόν συμβιβασμών.
