Ολο καλές ειδήσεις (και πλατφόρμες) παράγει η κυβέρνηση. Οπως διαβάζουμε, «τα ελληνικά πανεπιστήμια θα αξιοποιήσουν την ακίνητη περιουσία τους μέσω έργου με προϋπολογισμό 3 εκατ. ευρώ (…), η Κυβερνητική Επιτροπή Συμβάσεων Στρατηγικής Σημασίας ενέκρινε την ένταξη του έργου για τη συστηματική ωρίμανση και αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας των ΑΕΙ» («Καθημερινή», 21.8.2026).
Μόνο στην Ελλάδα η αξιοποίηση της περιουσίας εκπαιδευτικών ιδρυμάτων αποτελεί είδηση και δη πρωτοσέλιδη. Δεν θα διαβάζαμε, π.χ., στους New York Times ότι «αξιοποιείται η περιουσία του Χάρβαρντ ή του Κολούμπια», πανεπιστημίων που θα θέλαμε να έχουμε.
Αλλά πάλι μόνο στην Ελλάδα τα ιδρύματα κατέχουν περί τα 150 αναξιοποίητα ακίνητα. Και μόνο στην Ελλάδα θα πρέπει να ανακοινώσει η υπουργός Παιδείας ότι «είναι η πρώτη φορά που η πανεπιστημιακή ακίνητη περιουσία αποκτά ενιαίο, θεσμοθετημένο και πλήρως χρηματοδοτημένο μηχανισμό ωρίμανσης. (…) Η απόφαση δίνει στα ιδρύματα τη δυνατότητα να μετατρέψουν ακίνητα που σήμερα παραμένουν ανενεργά ή υποαξιοποιημένα σε ενεργούς αναπτυξιακούς και κοινωνικούς πόρους».
Ισως γι’ αυτό δεν έχουμε Κολούμπια και Χάρβαρντ, παρόλο που το θέλουμε πολύ. Αν δεν ξεκουνηθεί ο/η υπουργός, τίποτε δεν μπορεί να γίνει. Θα πρέπει να συντάξει την απόφαση, να περάσει πιθανώς από τη Βουλή, να διατυπωθούν διαμαρτυρίες, ενστάσεις κ.λπ., να εκδοθεί κάποια υπουργική απόφαση κ.ο.κ. Ζήσε Μάη μου… Αντιθέτως, τα ΑΕΙ, που θα θέλαμε να έχουμε, έχουν αξιοποιήσει εδώ και καιρό και συνεχίζουν να αξιοποιούν όποια περιουσία έχουν. Δεν χασομερούν, δεν εξαρτώνται από πλατφόρμες και υπουργικές αποφάσεις.
«Και η διαφθορά; Τι θα γίνει αν τα πρυτανικά συμβούλια αξιοποιήσουν την περιουσία των ΑΕΙ προς όφελός τους;» θα αναρωτηθεί ο εθισμένος στον φόβο της «διαφθοράς των κάτω». Η διαφθορά δεν αποκλείεται πουθενά στον κοινό μας βίο, ούτε στα όργανα διοίκησης των ΑΕΙ, ούτε σε άλλους αποκεντρωμένους θεσμούς (που θα έπρεπε να είχαμε), αλλά ούτε και στα υπουργεία. Γι’ αυτόν τον λόγο έχουμε τη Δικαιοσύνη, ο φόβος της οποίας δρα προληπτικώς, και άμα γίνει η ματσακονιά, κατασταλτικώς.
Το περίεργο δε στην Ελλάδα είναι ότι φοβόμαστε περισσότερο τη διαφθορά εκείνων που –αν κάνουν τη στραβή– έχουν περισσότερες πιθανότητες να βρεθούν στη φυλακή, παρά τη διαφθορά των υπουργών, που ακόμη κι αν πιαστούν με τη γίδα στην πλάτη, υπάρχουν χιλιάδες τερτίπια και ερμηνείες του άρθρου 86 για να τη βγάλουν καθαρή.
Ισως γι’ αυτό δεν έχουμε ούτε Κολούμπια ή Χάρβαρντ, ούτε δήμους, ούτε Δημόσιο της προκοπής.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 22.8.2026
