Δεν ξέρουμε πώς να χαρακτηρίσουμε το χουνέρι που μας έκανε ο «στρατάρχης» Χαλίφα Χαφτάρ με την κύρωση και από τη Βουλή του τουρκολιβυκού μνημονίου, αφού ο κυβερνητικός εκπρόσωπος θεωρεί ότι όλοι πρέπει να έχουμε μια «μοναδική αντίδραση και να βγούμε με μια φωνή, μιλώντας με βάση το εθνικό συμφέρον», που (και σε αυτή την περίπτωση) είναι ταυτισμένο με το συμφέρον της κυβέρνησης.
Για τον Παύλο Μαρινάκη κάθε χαρακτηρισμός που υπονοεί ότι η κυβέρνηση «τα έκανε Λιβυκό Πέλαγος» στο συγκεκριμένο θέμα «σημαίνει ότι, χωρίς να το καταλαβαίνεις ενδεχομένως, νομιμοποιείς τη θέση άλλων κρατών» (22.10.2026). Επομένως, θα προσέξουμε και θα μιλήσουμε περί «αντίστροφης επιτυχίας» για την οποία η κυβέρνηση πρέπει να καμαρώνει όσο ακριβώς καμάρωνε τη «επιτυχία» της μη κύρωσης του μνημονίου από τη Βουλή του Χαφτάρ.
Οχι πως έγινε κατολίσθηση ή γκρεμίστηκε κανένας φούρνος επειδή μας πούλησε «ένας στρατάρχης του πεντακοσάρικου». Το μνημόνιο εξακολουθεί να είναι παράνομο και προπαντός παράλογο. Αλλά, από την άλλη, πώς να ξεχάσουμε ότι για την εν λόγω συμφωνία πήγε κοτζάμ Πρωθυπουργός στη Λιβύη το 2021· ότι το 2022 ο τότε υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας αρνήθηκε να κατεβεί από το αεροπλάνο επειδή στο αεροδρόμιο της Τρίπολης περίμενε να τον υποδεχτεί η υπουργός Εξωτερικών Νάιλα Μανγκούς, που υπέγραψε το αίσχος. Εφτασε ο έλληνας πρωθυπουργός να υποδεχθεί τον διευθυντή του Λιβυκού Ταμείου Ανάπτυξης στο Μαξίμου (!) επειδή ήταν γιος του Χαφτάρ κ.λπ. Δηλαδή, το πηγαίναμε από επιτυχία σε επιτυχία (πέρυσι είχαν πλημμυρίσει τα ελληνικά ΜΜΕ με πληροφορίες και εκτιμήσεις για ακύρωση του μνημονίου) μέχρι να φτάσουμε στην προχθεσινή «μη-επιτυχία».
Τώρα η κυβέρνηση, διά στόματος του εκπροσώπου της, είναι σε φάση «μη μιλάς, μη γελάς, κινδυνεύει η Ελλάς» για ένα θέμα που και κατά την ίδια δεν είναι σοβαρό. Γενικώς η αντιπολίτευση θα έπρεπε να μένει άλαλη, αφού «σήμερα δε θα έπρεπε να μιλάμε για ζητήματα του κράτους δικαίου – χωρίς να υποτιμώ καθόλου τη σημασία της σημερινής συζήτησης. Θα έπρεπε να συζητούμε για τα όσα συμβαίνουν στο Ιράν, στη Μέση Ανατολή, στον Λίβανο» (Κ. Μητσοτάκης, Βουλή, 16.4.2026)· ο Τσίπρας δεν μπορεί να μιλά για το κράτος δικαίου, αφού «δεν έχει ζητήσει ακόμα συγγνώμη για την καταδίκη των ψευδομαρτύρων της σκευωρίας Novartis» (Α. Γεωργιάδης, «Παραπολιτικά», 2.6.2026)· το ΠαΣοΚ δεν πρέπει να μιλά για τις υποκλοπές, διότι «η υπόθεση αυτή βρίσκεται εδώ και δύο χρόνια σχεδόν στη Δικαιοσύνη» και εκτός αυτού δεν «πρέπει από το πρωί μέχρι το βράδυ να μιλάμε μονοθεματικά για να κάνουμε το χατίρι της αντιπολίτευσης που δεν έχει πρόγραμμα και δε μιλάει για τη ζωή των πολιτών [οι οποίοι ενδιαφέρονται] για τα καινούργια λεωφορεία, οι καινούργιοι συρμοί στον ηλεκτρικό να τρέξουν πιο γρήγορα, όσο γίνεται, και όλα τα υπόλοιπα για τα ΜΜΜ» (Π. Μαρινάκης, 21.5.2026).
Η αντιπολίτευση δεν πρέπει να μιλάει ούτε για τα νομοθετήματα σχετικώς με τα social media, αφού «δύο χρόνια τώρα άλαλα τα χείλη του ΠαΣοΚ, του αρχηγού του και των υπόλοιπων κομμάτων» (Ακης Σκέρτσος, Βουλή, 22.10.2026). Από τους «ασεβείς» μόνο ένας ήχος πρέπει να βγαίνει, εκείνος του χειροκροτήματος για τα καινούργια λεωφορεία και τους καινούργιους συρμούς στον ηλεκτρικό.
Μη θυμηθούμε όσα έλεγε ο «ευσεβής» υπουργός Μεταφορών Κώστας Καραμανλής για την ασφάλεια των σιδηροδρόμων: «Είναι ντροπή και ντρέπομαι που θέτετε θέματα ασφαλείας. Θα ήθελα να ανακαλέσετε αμέσως. Είναι ντροπή. Οταν σας εξήγησα και σας το ξαναλέω. Διασφαλίζουμε την ασφάλεια. Είστε αδιάβαστος, δυστυχώς όπως πολλοί συνάδελφοί σας. Εχετε μπερδέψει την κατάσταση» (Βουλή, 20.2.2023, οκτώ μέρες πριν από το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών).
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Το Βήμα» στις 25.10.2026
