Ενώ η παγκόσμια γνώση προχωράει, φτιάχνει καινούργιες έννοιες και λέξεις για να περιγράψει αυτό που ζούμε στην Ελλάδα ασχολούμαστε –ίσως ως επαρχιώτες της παγκοσμιότητας– με το πώς μεταφράζεται ορθώς το click away.

Κάποιος που «που δεν πιστεύει τίποτα, που είναι καχύποπτος, που δεν τους εμπιστεύεται και τους θεωρεί θρασείς και δειλούς» θα μπορούσε να ρωτήσει «γιατί πιστεύω ότι ο κ. Παντελής Θαλασσινός είναι εξωγήινος;

Σάμπως δεν υπάρχουν τομείς της ιδιωτικής οικονομίας «που πρέπει να συνεχίσουν να λειτουργούν» για να πληρώνουν όλους αυτούς που θα συμβολίσουν τη «συνέχεια του κράτους»;

Όταν, στην πιο ηθική συντροφιά της Ιστορίας, ένας από τους δώδεκα μαθητές του Ιησού αποδείχθηκε διε-φθαρμένος, δεν μπορούμε να ελπίζουμε ότι στα κόμματα θα είναι όλοι άγιοι.

Δομική αντιπολίτευση –και όχι παίξε-γέλασε– θεωρείται αυτό: σε κάθε «ναι» της κυβέρνησης, να υπάρχει ένα «όχι» της αντιπολίτευσης.

Η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς είναι η κρατική οντότητα που όφειλε να κάνει από το 2001 αυτό που έκανε το 2017 ο ανεξάρτητος ιδιωτικός ελεγκτής που προσέλαβαν κάποιοι μέτοχοι.

Μήπως πρέπει να γίνει και υποχρεωτικός ο εμβολιασμός των υγειονομικών;

Αν με καταθέσεις ανωνύμων μαρτύρων του τύπου «μου ’παν, σου ’πα» δημιουργήθηκε κατηγορητήριο κατά δύο πρώην πρωθυπουργών και οκτώ πρώην υπουργών, τι πρέπει να γίνει με τα γραπτά που μένουν και δεν είναι έπεα πτερόεντα;

Σύμφωνα με τα αξιώματα της Προόδου, η Δεξιά εκπροσωπεί τα συμφέροντα των πλουσίων και μόνο, ενώ η Αριστερά τα συμφέροντα των φτωχών.

Ελλείψει «χρυσού αριθμού» για τα τραπέζια, η μόνη ασφαλής κριτική που μπορεί να γίνει αφορά τις εσωτερικές ασυνέπειες του μοντέλου που επέλεξε η κυβέρνηση.