Το πρόβλημα είναι ότι με τις ιαχές της κερκίδας τίποτε δεν μπορεί να διορθωθεί. Ούτε το σκάνδαλο των φαρμακευτικών ούτε η σκευωρία.

Πολλοί θεώρησαν «έκπληξη» ότι ο πρωθυπουργός ξεκαθάρισε προχθές στη Βουλή ότι «εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας», κατά πως προβλέπει το άρθρο 53 του Συντάγματος.

Η Ν.Δ. που χρεοκόπησε την χώρα είναι αυτή με την οποία ο κ. Τσίπρας συνέπηξε την προηγούμενη «Προοδευτική Συμμαχία».

Το 2021 λοιπόν βλέπουμε 26.958 πυρκαγιές (αγροτικές, αστικές, δασικές), το ακριβές γεωγραφικό στίγμα της εκδήλωσής τους όπως και την ημερομηνία, ακόμη και την ώρα καταγραφής του συμβάντος.

Γιατί τόσος σπαραγμός για μια απόφαση του αμερικανικού δικαστηρίου, που λέει πάνω-κάτω ό,τι είχε πει και το Ευρωπαϊκό Ανώτατο Δικαστήριο;

Η επιθετικότητα του Βλαντιμίρ Πούτιν στην Ουκρανία και η τοξική αρρενωπότητα.

Η Τουρκία είναι δίπλα μας και βρέχεται από τη θάλασσα με το ελληνικό όνομα.

Σε μια χώρα ξαφνιασμένη και ταλαιπωρημένη από την οικονομική κρίση ο πρωθυπουργός εξαγγέλλει –σε ώρα που βγαίνουν τα φαντάσματα– ότι ο λαός πρέπει να αποφασίσει για το μέλλον της Ελλάδας.

Το κόμμα που έκανε σημαία ότι η Ευρώπη πρέπει να σεβαστεί τη θέληση του ελληνικού λαού και να μας δώσει λεφτά χωρίς προϋποθέσεις δεν δίνει δεκάρα για τη θέληση άλλων λαών που θέλουν να ενταχθούν σε μια συμμαχία.

Το εύθραυστο από γεννησιμιού του μνημείο της Marfin αναδεικνύει κι ένα συνολικότερο πρόβλημα των ελληνικών πόλεων.

Το κεντρικό κράτος πρέπει να επιβάλει τη νομιμότητα, και πιο συγκεκριμένα –τι ειρωνεία!– ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, αυτός δηλαδή που πρώτος αδικείται από την παράβαση.

Η πρόωρη εκλογολογία, που δυστυχώς ξεκίνησε από στελέχη της Ν.Δ. και εκμεταλλεύτηκε στο έπακρον ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Ουδείς ρωτάει ή αναρωτιέται ποιο είναι το «εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας» που θα δικαιολογεί τις εκλογές το φθινόπωρο.

Ούτε η οργή ούτε οι διαμαρτυρίες για την ευμενή προς τη Τουρκία ουδετερότητα του ΝΑΤΟ είναι καινούργιες.

Ο,τι και να συνέβαινε, σε οποιαδήποτε γωνιά του κόσμου, υπήρχαν δύο τύπου ερωτήματα: «Γιατί δεν παρεμβαίνει η Δύση;» και «Γιατί επεμβαίνει η Δύση;». 

Στην Ελλάδα η ανοησία είναι διάχυτη και τοξική. Αγράμματα παιδάκια σε μεγάλες επαναστατικές φούριες, παίρνουν τους δρόμους για να εκδικηθούν, γνωρίζοντας ότι ποτέ δεν θα τιμωρηθούν.

Κρυφούς έχουν οι Τούρκοι τους χάρτες της «Γαλάζιας Πατρίδας» και οργίζονται επειδή τους επιδεικνύει ο Ελληνας πρωθυπουργός;

Φάνηκε μια Ελλάδα πιο σίγουρη για τον εαυτό της. Εθεσε τα ζητήματα των δύσκολων σχέσεων με τη γείτονα σε ένα διεθνές πλαίσιο, που κατανοούν οι Αμερικανοί, αντί να κλαψουρίζει «η Τουρκία μπήξε και η Τουρκία δείξε».

Η πραγματικότητα των αριθμών στην Ελλάδα είναι στην καλύτερη περίπτωση συγκεχυμένη και στη χειρότερη απαγορευμένη.

Ο «αποτουρκισμός» πρέπει να προσχωρήσει περαιτέρω στον δημόσιο διάλογο, για να μην είναι η χώρα διαρκώς σκιαγμένη.