Η πρόωρη εκλογολογία, που δυστυχώς ξεκίνησε από στελέχη της Ν.Δ. και εκμεταλλεύτηκε στο έπακρον ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Ουδείς ρωτάει ή αναρωτιέται ποιο είναι το «εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας» που θα δικαιολογεί τις εκλογές το φθινόπωρο.

Ούτε η οργή ούτε οι διαμαρτυρίες για την ευμενή προς τη Τουρκία ουδετερότητα του ΝΑΤΟ είναι καινούργιες.

Ο,τι και να συνέβαινε, σε οποιαδήποτε γωνιά του κόσμου, υπήρχαν δύο τύπου ερωτήματα: «Γιατί δεν παρεμβαίνει η Δύση;» και «Γιατί επεμβαίνει η Δύση;». 

Στην Ελλάδα η ανοησία είναι διάχυτη και τοξική. Αγράμματα παιδάκια σε μεγάλες επαναστατικές φούριες, παίρνουν τους δρόμους για να εκδικηθούν, γνωρίζοντας ότι ποτέ δεν θα τιμωρηθούν.

Κρυφούς έχουν οι Τούρκοι τους χάρτες της «Γαλάζιας Πατρίδας» και οργίζονται επειδή τους επιδεικνύει ο Ελληνας πρωθυπουργός;

Φάνηκε μια Ελλάδα πιο σίγουρη για τον εαυτό της. Εθεσε τα ζητήματα των δύσκολων σχέσεων με τη γείτονα σε ένα διεθνές πλαίσιο, που κατανοούν οι Αμερικανοί, αντί να κλαψουρίζει «η Τουρκία μπήξε και η Τουρκία δείξε».

Η πραγματικότητα των αριθμών στην Ελλάδα είναι στην καλύτερη περίπτωση συγκεχυμένη και στη χειρότερη απαγορευμένη.

Ο «αποτουρκισμός» πρέπει να προσχωρήσει περαιτέρω στον δημόσιο διάλογο, για να μην είναι η χώρα διαρκώς σκιαγμένη.

Χρόνια τώρα, όλοι οι πολίτες είμαστε κλητήρες του Δημοσίου.

H τουρκική διαμεσολάβηση με τη «στρατηγική που έχει υιοθετήσει η κυβέρνηση» έχει την ίδια σχέση του φάντη με το ρετσινόλαδο.

Μέχρι πού φτάνει η κολακεία του λαού, δηλαδή πόσο νερό πρέπει να βάλει στο κρασί του ένας πολιτικός για να μη χάσει ψήφους;

Η Νέα Δημοκρατία δεν πρέπει να γίνει Ποτάμι. Αλλά σάμπως μπορεί;

Σε αντίθεση με όσα λένε οι «χρήσιμοι αφελείς» της Ρωσίας, η Δύση απέτρεπε με διάφορα τεχνάσματα την επέκτασή της στις πρώην σφαίρες επιρροής της ΕΣΣΔ.

Στη δημοκρατία δεν υπάρχει τελειότητα, όπως κι αν την ορίζει κάποιος. Ολα είναι προϊόν συμβιβασμών.

Κάποιοι βρίσκουν λογική την απαίτηση της Ρωσίας να διαφεντεύει το μέλλον κυρίαρχων χωρών στη γειτονιά της.

Ο Νόαμ Τσόμσκι είναι η εμβληματική προσωπικότητα εκείνης της Αριστεράς που η αντίθεσή της στο σύστημα την οδηγεί να υιοθετεί τις χειρότερες, τις πλέον αντιδραστικές πτυχές αυτού του συστήματος.

Οι νέοι της Γηραιάς Ηπείρου δεν έχουν να αντιπαλέψουν μόνο τις ανισότητες που δημιουργεί η αγορά.

Το βασικό πρόβλημα του λαϊκισμού είναι ότι διογκώνει τα προβλήματα που υπόσχεται να λύσει.

Από το «Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος» του 1952, φτάσαμε –εβδομήντα χρόνια μετά!– στο χειρότερο «Τι Μακρόν, τι Λεπέν».