Χρόνια τώρα, όλοι οι πολίτες είμαστε κλητήρες του Δημοσίου.

H τουρκική διαμεσολάβηση με τη «στρατηγική που έχει υιοθετήσει η κυβέρνηση» έχει την ίδια σχέση του φάντη με το ρετσινόλαδο.

Μέχρι πού φτάνει η κολακεία του λαού, δηλαδή πόσο νερό πρέπει να βάλει στο κρασί του ένας πολιτικός για να μη χάσει ψήφους;

Η Νέα Δημοκρατία δεν πρέπει να γίνει Ποτάμι. Αλλά σάμπως μπορεί;

Σε αντίθεση με όσα λένε οι «χρήσιμοι αφελείς» της Ρωσίας, η Δύση απέτρεπε με διάφορα τεχνάσματα την επέκτασή της στις πρώην σφαίρες επιρροής της ΕΣΣΔ.

Στη δημοκρατία δεν υπάρχει τελειότητα, όπως κι αν την ορίζει κάποιος. Ολα είναι προϊόν συμβιβασμών.

Κάποιοι βρίσκουν λογική την απαίτηση της Ρωσίας να διαφεντεύει το μέλλον κυρίαρχων χωρών στη γειτονιά της.

Ο Νόαμ Τσόμσκι είναι η εμβληματική προσωπικότητα εκείνης της Αριστεράς που η αντίθεσή της στο σύστημα την οδηγεί να υιοθετεί τις χειρότερες, τις πλέον αντιδραστικές πτυχές αυτού του συστήματος.

Οι νέοι της Γηραιάς Ηπείρου δεν έχουν να αντιπαλέψουν μόνο τις ανισότητες που δημιουργεί η αγορά.

Το βασικό πρόβλημα του λαϊκισμού είναι ότι διογκώνει τα προβλήματα που υπόσχεται να λύσει.

Από το «Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος» του 1952, φτάσαμε –εβδομήντα χρόνια μετά!– στο χειρότερο «Τι Μακρόν, τι Λεπέν».

Τα κόμματα από ιδεολογικοί εκπρόσωποι τμημάτων της κοινωνίας να μετατρέπονται σε σκληρούς μηχανισμούς εξουσίας.

Δεν γίνεται «νεοφιλελευθερισμός» με 7% και 9% ελλείμματα, και δεν είναι «ακροδεξιά» μια κυβέρνηση επειδή απαγορεύει στους μπάχαλους να τα κάνουν λίμπα στα ΑΕΙ.

Τα μικρά ρήγματα στις σχέσεις Ουκρνίας-Δύσης είναι αχρείαστα και καλό είναι να αποφεύγονται γιατί τα τρολ του Πούτιν καραδοκούν.

Η οικονομική ανασφάλεια είναι μόνο ένας από τους παράγοντες που διογκώνουν τη δυσθυμία των πολιτών έναντι των παραδοσιακών κομμάτων.

Από τις 1.500 λέξεις του Ζελενσκι στην Βουλή μόνο το Τάγμα Αζόφ συγκίνησε τον ΣΥΡΙΖΑ.

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους μοιράζονται το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για την κρίση»;

Στα «γερμανικά επίκαιρα» του 1939 ακούγεται ο εκφωνητής να λέει: «Συμμορίες Πολωνών κυνηγούν (Γερμανόφωνους) και αυτοί εγκαταλείπουν τις εστίες τους. Τα σπίτια τους καίγονται και καταστρέφονται συστηματικώς από τους Πολωνούς».

Δεν είναι νατοϊκές οι πολυκατοικίες που βομβαρδίζει ο Βλαδίμηρος Πούτιν. Δεν πεθαίνουν νατοϊκοί στρατιώτες· γυναικόπαιδα βλέπουμε σκεπασμένα σε ματωμένες κουβέρτες.

Μετά την «καπιταλιστική παλινόρθωση», όπως βάφτισε το ΚΚΕ την κατάρρευση των κομμουνιστικών δικτατοριών, ποιος ο λόγος στήριξης του αιματοβαμμένου καθεστώτος Πούτιν, έστω διά της πλαγίας;