Τα κόμματα από ιδεολογικοί εκπρόσωποι τμημάτων της κοινωνίας να μετατρέπονται σε σκληρούς μηχανισμούς εξουσίας.

Δεν γίνεται «νεοφιλελευθερισμός» με 7% και 9% ελλείμματα, και δεν είναι «ακροδεξιά» μια κυβέρνηση επειδή απαγορεύει στους μπάχαλους να τα κάνουν λίμπα στα ΑΕΙ.

Τα μικρά ρήγματα στις σχέσεις Ουκρνίας-Δύσης είναι αχρείαστα και καλό είναι να αποφεύγονται γιατί τα τρολ του Πούτιν καραδοκούν.

Η οικονομική ανασφάλεια είναι μόνο ένας από τους παράγοντες που διογκώνουν τη δυσθυμία των πολιτών έναντι των παραδοσιακών κομμάτων.

Από τις 1.500 λέξεις του Ζελενσκι στην Βουλή μόνο το Τάγμα Αζόφ συγκίνησε τον ΣΥΡΙΖΑ.

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους μοιράζονται το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για την κρίση»;

Στα «γερμανικά επίκαιρα» του 1939 ακούγεται ο εκφωνητής να λέει: «Συμμορίες Πολωνών κυνηγούν (Γερμανόφωνους) και αυτοί εγκαταλείπουν τις εστίες τους. Τα σπίτια τους καίγονται και καταστρέφονται συστηματικώς από τους Πολωνούς».

Δεν είναι νατοϊκές οι πολυκατοικίες που βομβαρδίζει ο Βλαδίμηρος Πούτιν. Δεν πεθαίνουν νατοϊκοί στρατιώτες· γυναικόπαιδα βλέπουμε σκεπασμένα σε ματωμένες κουβέρτες.

Μετά την «καπιταλιστική παλινόρθωση», όπως βάφτισε το ΚΚΕ την κατάρρευση των κομμουνιστικών δικτατοριών, ποιος ο λόγος στήριξης του αιματοβαμμένου καθεστώτος Πούτιν, έστω διά της πλαγίας;

Η προπαγάνδα δεν έχει πάτο και οι σχέσεις των ακροδεξιών συνωμοσιολόγων στις ΗΠΑ με τους προπαγανδιστές του Πούτιν είναι γνωστές και από καιρό τεκμηριωμένες.

Πως απαντά διαχρονικώς ο καλλιτεχνικός κόσμος της χώρας μας; Αν εισβάλουν σε μια χώρα οι Αμερικανοί, είναι κατά των Αμερικανών, αν εισβάλουν οι Ρώσοι, είναι υπέρ της ειρήνης.

Τι έχει πάθει η ρωσική διπλωματία; Γιατί τόση πικρία, ειδικώς για την Ελλάδα;

Κατά τη Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία όχι μόνο δεν υπάρχει «στρατηγική εξόδου», αλλά δεν υπάρχει καν «στρατηγική εισόδου». 

«Η Ελλάδα δεν έχει θέση στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ανάμεσα στην Αγγλία και Ιταλία-Γερμανία», έγραφε ο Νίκος Ζαχαριάδης το 1940. «Σταματήστε οποιαδήποτε συμμετοχή της Ελλάδας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο» λέει ο Δημήτρης Κουτσούμπας το 2022.

Και ο Ερντογάν μιλάει για την «περικύκλωση της Τουρκίας» που ξεκινά από τον εξοπλισμό των νησιών Αιγαίου και φτάνει μέχρι τις «ελληνικές συμμαχίες κατά της Τουρκίας».

Όταν λέμε ότι η «Ευρώπη πρέπει να παρέμβει δυναμικά» μάλλον εννοούμε κάποιους άλλους, γιατί εδώ θα είμαστε απασχολημένοι διαδηλώνοντας «κανένας φαντάρος στην Ουκρανία»…

Θα τρίζουν τα κόκαλα του Ζαχαριάδη και μαζί μ’ αυτόν θα γυρίζουν στον τάφο τους χιλιάδες αφελείς που πίστεψαν στη «μεγάλη Σοβιετική Πατρίδα» και πέθαναν γι’ αυτήν. 

Αυτό που θεωρούμε δεδομένο, την 80χρονη ειρήνη στην Ευρώπη είναι ένα σπάνιο θαύμα. Ένα μικρό κλάσμα της μακραίωνης ιστορίας της.

Κυκλοφορούν και διάφορα σχοινοτενή καλαμπούρια υπό μορφήν «γεωπολιτικών αναλύσεων». Αναφέρονται στα «ιστορικά δίκαια της Ρωσίας»…

Ο Πούτιν ανακάτεψε τον χυλό της Ιστορίας για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η Ουκρανία δεν υπήρξε αυτόνομη κρατική οντότητα και ότι η ύπαρξή της οφείλεται σε κάποια έμπνευση του Λένιν και στα καπρίτσια των μπολσεβίκων.