Γιατί η κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το Predator;

Φτιάξαμε ένα σκασμό μηχανισμών ελέγχου και ο μόνος που μέχρι πρότινος γνώριζε τον λόγο της συνακρόασης των συνομιλιών του κ. Ανδρουλάκη ήταν κάποιος συνταγματάρχης της ΕΥΠ και ο διοικητής του;

Το περίγραμμα των τεσσάρων πεδίων αλλαγών που θα προτείνει η κυβέρνηση κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά είναι λειψό.

Ο όρος «βία με πολιτικά κίνητρα στη Δημοκρατία» είναι οξύμωρο και προπαντός ανόητο.

Το «πολιτικόν» των κινήτρων των τρομοκρατών δεν προκύπτει από πουθενά πλην των διακηρύξεών των.

Οσο η τεχνολογία παγκοσμιοποιεί τα προβλήματα, τόσο θα αυξάνονται οι τριβές μεταξύ εθνικού και κοινοτικού.

Τα όπλα της διαμαρτυρίας ορίζονται από τις συνθήκες που αυτή εκδηλώνεται. Αν απαγορευτούν το Διαδίκτυο και η τυπογραφία, τότε η ρύπανση στους τοίχους είναι καθήκον.

Με δεδομένο ότι τα πλέον φρικτά πολιτικά αφηγήματα με καλή εσωτερική συνέπεια έχουν ελπίδα –ακόμη και σε πολύ λογικές κοινωνίες– μπορούμε να απαντήσουμε στο τρέχον ερώτημα «γιατί δεν πείθει ο ΣΥΡΙΖΑ;».

Σήμερα δεν αντιμετωπίζουμε τη μέγιστη κρίση της χρεοκοπίας, αλλά πολλές και μεγάλες και ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί το βιολί του 2014.

Το πρόβλημα είναι ότι με τις ιαχές της κερκίδας τίποτε δεν μπορεί να διορθωθεί. Ούτε το σκάνδαλο των φαρμακευτικών ούτε η σκευωρία.

Πολλοί θεώρησαν «έκπληξη» ότι ο πρωθυπουργός ξεκαθάρισε προχθές στη Βουλή ότι «εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας», κατά πως προβλέπει το άρθρο 53 του Συντάγματος.

Η Ν.Δ. που χρεοκόπησε την χώρα είναι αυτή με την οποία ο κ. Τσίπρας συνέπηξε την προηγούμενη «Προοδευτική Συμμαχία».

Το 2021 λοιπόν βλέπουμε 26.958 πυρκαγιές (αγροτικές, αστικές, δασικές), το ακριβές γεωγραφικό στίγμα της εκδήλωσής τους όπως και την ημερομηνία, ακόμη και την ώρα καταγραφής του συμβάντος.

Γιατί τόσος σπαραγμός για μια απόφαση του αμερικανικού δικαστηρίου, που λέει πάνω-κάτω ό,τι είχε πει και το Ευρωπαϊκό Ανώτατο Δικαστήριο;

Η επιθετικότητα του Βλαντιμίρ Πούτιν στην Ουκρανία και η τοξική αρρενωπότητα.

Η Τουρκία είναι δίπλα μας και βρέχεται από τη θάλασσα με το ελληνικό όνομα.

Σε μια χώρα ξαφνιασμένη και ταλαιπωρημένη από την οικονομική κρίση ο πρωθυπουργός εξαγγέλλει –σε ώρα που βγαίνουν τα φαντάσματα– ότι ο λαός πρέπει να αποφασίσει για το μέλλον της Ελλάδας.

Το κόμμα που έκανε σημαία ότι η Ευρώπη πρέπει να σεβαστεί τη θέληση του ελληνικού λαού και να μας δώσει λεφτά χωρίς προϋποθέσεις δεν δίνει δεκάρα για τη θέληση άλλων λαών που θέλουν να ενταχθούν σε μια συμμαχία.

Το εύθραυστο από γεννησιμιού του μνημείο της Marfin αναδεικνύει κι ένα συνολικότερο πρόβλημα των ελληνικών πόλεων.

Το κεντρικό κράτος πρέπει να επιβάλει τη νομιμότητα, και πιο συγκεκριμένα –τι ειρωνεία!– ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, αυτός δηλαδή που πρώτος αδικείται από την παράβαση.