Παρά τις θεσμικές αταξίες που κάνει και πολλαπλασιάζει στην προσπάθειά της να συγκαλύψει τις προηγούμενες, όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι στον τομέα της οικονομίας η κυβέρνηση διατηρεί το πλεονέκτημα.
Είναι ανόητοι όσοι συμβουλεύουν τον πρωθυπουργό ότι «το θέμα των υποκλοπών συντόμως θα ξεχαστεί».
Το πνεύμα του Συντάγματος θέλει σταθερούς δημοκρατικούς κανόνες, ανεξαρτήτως του πολιτικού κλίματος που επικρατεί.
Στη σύγχρονη Ελλάδα μάθαμε ότι «εθνικόν είναι το ασαφές», κάτι που επιφέρει πολλές εθνικές ζημιές.
Το «εθνικό συμφέρον» εκ του οποίου προκύπτουν οι «εθνικοί λόγοι» για μια παρακολούθηση δεν είναι γραμμένο σε λίθινες πλάκες, σαν αυτές του Μωυσή, ώστε να ξέρει ο εκάστοτε διοικητής της ΕΥΠ ποιοι είναι άξιοι παρακολούθησης ή όχι.
Όταν κυριαρχούν οι δίκες προθέσεων και περισσεύουν οι ταμπέλες δεν γίνεται η αναγκαία για τον τόπο συζήτηση, κάτι που το πληρώνουμε ακριβά.
Η «νόμιμη επισύνδεση» του τηλεφώνου του κ. Νίκου Ανδρουλάκη ανάγκασε τον πρωθυπουργό να απαρνηθεί το ένα σκέλος του δίπτυχου στο οποίο βάσισε την πολιτική του κυριαρχία.
Εχει γίνει της μόδας πλέον η ανακλαστική αντίδραση σε κάθε δημόσιο έργο.
«Με πρόσχημα την κατασκευή ΜΕΤΡΟ στην Πλατεία Εξαρχείων και την “ανάπλαση” του Στρέφη καταστρέφεται (…) η ιστορικότερη γειτονιά του αθηναϊκού κέντρου»;
Μια απερίσκεπτη για τους δημοκρατικούς θεσμούς διακυβέρνηση, σε μεγάλες φούριες.
Με 13.751 παρακολουθήσεις οι πράκτορες του εχθρού μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι. Και να τους ακούνε στην Κατεχάκη, η ΕΥΠ δεν θα έχει τον χρόνο να αναλύσει με σοβαρότητα τα δεδομένα.
Γιατί η κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το Predator;
Φτιάξαμε ένα σκασμό μηχανισμών ελέγχου και ο μόνος που μέχρι πρότινος γνώριζε τον λόγο της συνακρόασης των συνομιλιών του κ. Ανδρουλάκη ήταν κάποιος συνταγματάρχης της ΕΥΠ και ο διοικητής του;
Το περίγραμμα των τεσσάρων πεδίων αλλαγών που θα προτείνει η κυβέρνηση κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά είναι λειψό.
Ο όρος «βία με πολιτικά κίνητρα στη Δημοκρατία» είναι οξύμωρο και προπαντός ανόητο.
Το «πολιτικόν» των κινήτρων των τρομοκρατών δεν προκύπτει από πουθενά πλην των διακηρύξεών των.
Οσο η τεχνολογία παγκοσμιοποιεί τα προβλήματα, τόσο θα αυξάνονται οι τριβές μεταξύ εθνικού και κοινοτικού.
Τα όπλα της διαμαρτυρίας ορίζονται από τις συνθήκες που αυτή εκδηλώνεται. Αν απαγορευτούν το Διαδίκτυο και η τυπογραφία, τότε η ρύπανση στους τοίχους είναι καθήκον.
Με δεδομένο ότι τα πλέον φρικτά πολιτικά αφηγήματα με καλή εσωτερική συνέπεια έχουν ελπίδα –ακόμη και σε πολύ λογικές κοινωνίες– μπορούμε να απαντήσουμε στο τρέχον ερώτημα «γιατί δεν πείθει ο ΣΥΡΙΖΑ;».
Σήμερα δεν αντιμετωπίζουμε τη μέγιστη κρίση της χρεοκοπίας, αλλά πολλές και μεγάλες και ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί το βιολί του 2014.
