Το βασικό της πρόβλημα της Αριστεράς είναι ότι ποντάρει διαρκώς στις σπάνιες (εξ ου και ακραίες) καταστάσεις χαρίζοντας σε άλλους τη διαρκή κανονικότητα. Και, όπως είναι φυσικό, χάνει.

Η «Χρυσή Αυγή» δεν λειτούργησε από γεννησιμιού της ως απλό νεοναζιστικό κόμμα, αλλά ως συμμορία του κοινού ποινικού δικαίου.

Βεβαίως, θα είναι σαν να κλέβουμε εκκλησία αν συγκρίνουμε τον Κωνσταντίνο με τους σημερινούς, αλλά θα συμφωνήσουμε πως υπήρξαν κάποιοι βασιλείς που ήταν καλύτεροι από κάποιους πρωθυπουργούς και αντιστρόφως.

Ο έκπτωτος μονάρχης αμφισβητούσε τον πυρήνα του δημοκρατικού πολιτεύματος, που θέλει όλους τους πολίτες ίσους με ίδιες υποχρεώσεις.

Ο συγχωρεμένος αμφισβήτησε την Δημοκρατία δι’ έργων και την αμφισβητούσε διαρκώς διά παραλείψεών του.

Η κηδεία μπορεί να ήταν (όπως ορθώς ανακοίνωσε η κυβέρνηση) ιδιωτική υπόθεση της φαμίλιας των εστεμμένων, αλλά ο κόσμος που θα συγκεντρωνόταν είναι θέμα δημόσιας ασφάλειας.

Η Δημοκρατία κινδυνεύει παντού και διαρκώς.

Υπάρχει ο φόβος που εκφράζεται διά της σιωπής και ο φόβος που εκδηλώνεται με φωνασκίες.

Οι μνήμες από την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, τα τραύματα, οδηγούν πολλούς να κλείνουν τα μάτια στα κακώς κείμενα της κυβέρνησης.

Το αποτέλεσμα του Brexit ήταν να φύγουν οι Ευρωπαίοι μετανάστες με ειδικότητες που χρειαζόταν η Βρετανία, αλλά να μη μειωθούν οι διά της Μάγχης παράνομες ροές.

Δεν υπήρξε ποτέ στη Μεταπολίτευση πρόταση μομφής που να τελεσφόρησε. Εκτός από το 2011 δεν υπήρξε Βουλή που να συνέχισε το έργο της με νέο πρωθυπουργό.

Κάθε υπουργός Υγείας πρέπει να επικρίνεται όταν κάνει τα στραβά μάτια στο παράνομο κάπνισμα και όχι όταν τα ανοίγει, έστω περιστασιακώς…

Η κ. Καϊλή δεν ταλαιπωρείται ποινικώς για «εθνικούς (ή ευρωπαϊκούς) λόγους», αλλά διότι υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις ότι «μιλούσε, αγαπούσε, προωθούσε, ευλογούσε» το Κατάρ με το αζημίωτο.

Αν υπάρχουν «δραστηριότητες εκτός πλαισίου στο εσωτερικό της ΕΥΠ» και για «ρυπαρά δίκτυα», προς όφελος ποίων είναι οι «δραστηριότητες εκτός πλαισίου» και για ποιον δουλεύουν αυτά τα «ρυπαρά δίκτυα»;

Οι «Πολίτες του Ράιχ» στη Γερμανία και το «πραξικόπημα της Μπιραρίας». Ομοιότητες και διαφορές.

Το μόνο διαφορετικό στοιχείο είναι πως ο κ. Καραμανλής μίλησε ύστερα από 12 χρόνια αφωνίας, ενώ ο κ. Σαμαράς επαναλαμβάνει σε τακτά χρονικά διαστήματα ότι κάποιοι θέλουν «να μας σύρουν στις Πρέσπες του Αιγαίου. Αυτό μπορούμε να το αποτρέψουμε».

Το καλύτερο που μπορεί να πει κάποιος διαβάζοντας το κείμενο της ομιλίας του κ. Σαμαρά είναι ότι πως όσα είπε δεν έχουν συνοχή.

Εκλογές έρχονται, λεφτά υπάρχουν και η κυβέρνηση αποφάσισε να χαρίσει και τα χρέη των ανεμβολίαστων.

Η «ουκρανική γενοκτονία» δύσκολα μπορεί να τεκμηριωθεί. Υπήρχε μεν κεντρική εντολή και σχέδιο, αλλά ο Στάλιν, σε αντίθεση με τον Χίτλερ, δεν ήταν ρατσιστής.

Στην Ελλάδα υπάρχει πολύς δρόμος ακόμη για κυβερνήσεις συνεργασίας.