Υπάρχει ο φόβος που εκφράζεται διά της σιωπής και ο φόβος που εκδηλώνεται με φωνασκίες.

Οι μνήμες από την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, τα τραύματα, οδηγούν πολλούς να κλείνουν τα μάτια στα κακώς κείμενα της κυβέρνησης.

Το αποτέλεσμα του Brexit ήταν να φύγουν οι Ευρωπαίοι μετανάστες με ειδικότητες που χρειαζόταν η Βρετανία, αλλά να μη μειωθούν οι διά της Μάγχης παράνομες ροές.

Δεν υπήρξε ποτέ στη Μεταπολίτευση πρόταση μομφής που να τελεσφόρησε. Εκτός από το 2011 δεν υπήρξε Βουλή που να συνέχισε το έργο της με νέο πρωθυπουργό.

Κάθε υπουργός Υγείας πρέπει να επικρίνεται όταν κάνει τα στραβά μάτια στο παράνομο κάπνισμα και όχι όταν τα ανοίγει, έστω περιστασιακώς…

Η κ. Καϊλή δεν ταλαιπωρείται ποινικώς για «εθνικούς (ή ευρωπαϊκούς) λόγους», αλλά διότι υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις ότι «μιλούσε, αγαπούσε, προωθούσε, ευλογούσε» το Κατάρ με το αζημίωτο.

Αν υπάρχουν «δραστηριότητες εκτός πλαισίου στο εσωτερικό της ΕΥΠ» και για «ρυπαρά δίκτυα», προς όφελος ποίων είναι οι «δραστηριότητες εκτός πλαισίου» και για ποιον δουλεύουν αυτά τα «ρυπαρά δίκτυα»;

Οι «Πολίτες του Ράιχ» στη Γερμανία και το «πραξικόπημα της Μπιραρίας». Ομοιότητες και διαφορές.

Το μόνο διαφορετικό στοιχείο είναι πως ο κ. Καραμανλής μίλησε ύστερα από 12 χρόνια αφωνίας, ενώ ο κ. Σαμαράς επαναλαμβάνει σε τακτά χρονικά διαστήματα ότι κάποιοι θέλουν «να μας σύρουν στις Πρέσπες του Αιγαίου. Αυτό μπορούμε να το αποτρέψουμε».

Το καλύτερο που μπορεί να πει κάποιος διαβάζοντας το κείμενο της ομιλίας του κ. Σαμαρά είναι ότι πως όσα είπε δεν έχουν συνοχή.

Εκλογές έρχονται, λεφτά υπάρχουν και η κυβέρνηση αποφάσισε να χαρίσει και τα χρέη των ανεμβολίαστων.

Η «ουκρανική γενοκτονία» δύσκολα μπορεί να τεκμηριωθεί. Υπήρχε μεν κεντρική εντολή και σχέδιο, αλλά ο Στάλιν, σε αντίθεση με τον Χίτλερ, δεν ήταν ρατσιστής.

Στην Ελλάδα υπάρχει πολύς δρόμος ακόμη για κυβερνήσεις συνεργασίας.

Αν «τα όρια της γλώσσας μας καθορίζουν τα όρια του κόσμου μας», ο κόσμος της πολιτικής βρίσκεται εκεί κοντά στη δεκαετία του ’80.

Γιατί η κυβερνητική πλειοψηφία έκρινε ότι η συνεδρίαση, που αφορούσε αποκλειστικώς το Predator, έπρεπε να είναι απόρρητη;

Όταν κυβέρνηση και Βουλή δεν γνωρίζει τι κάνει η ΕΥΠ, πως μπορεί να αξιολογηθεί το έργο της;

Το κομβικό ερώτημα για όλες τις υποθέσεις των υποκλοπών είναι: «Ποιος και με τι εργαλεία ορίζει το εθνικό συμφέρον;»

Οι δημοκρατικές κοινωνίες πρώτα υφίστανται την ασθένεια και μετά δημιουργούν τα αντισώματα για να την καταπολεμήσουν.

Χειρότερο από το «λάθος των υποκλοπών» είναι η διαχείρισή του.

Τα κόμματα κρίνονται (και πρέπει να κρίνονται αυστηρώς) για δύο πράγματα: Τι έκαναν πριν γίνει το κακό και τι προτείνουν αφού γίνει.