Η χώρα που ξεσηκωνόταν για ψύλλου πήδημα –πολλάκις επινοημένο– τώρα απλώς αδιαφορεί για καραμπινάτες παραβιάσεις πολιτικών δικαιωμάτων· βλέπε υποκλοπές κ.λπ.

Αυτά που «έγιναν και δεν λέγονται» από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ο τρόπος που «βγήκαμε από τα μνημόνια», κατά πως καμαρώνει.

Ο «νατουραλιζέ ομογενής» μάλλον πρόκειται για κάποια «εξυπνάδα», από τις πολλές που διακινούνται στο Διαδίκτυο.

Η κουβέντα περί των κυβερνήσεων της επόμενης ημέρας έχει ένα κακό κι ένα καλό.

Το βαρύ θεσμικό και αντιδημοκρατικό ατόπημα των υποκλοπών ελάχιστα επηρέασε τις προτιμήσεις των ψηφοφόρων και η βαριά στραβή των Τεμπών για ελάχιστο χρονικό διάστημα.

Δεν υπάρχει σχεδόν παρανομία, ούτε σχεδόν τετραετία.

Το πρόβλημα των συνεργασιών δεν είναι αριθμητικό. Είναι πολιτικό.

Τα βρώμικα λογισμικά σε βρώμικα χέρια και για βρώμικες υποθέσεις εξάγονται.

Το απρεπές σύνθημα #ΣΥΡΙΖΑ_βιαστές θα υπάρχει προσεχώς στις οθόνες μας.

Υπάρχει και κάτι άλλο που αναποφεύκτως θα συναντήσουμε στο μέλλον. Τις κυβερνήσεις συνεργασίας.

Καλό είναι να μη μιλάμε για σταθερή κυβέρνηση, αλλά για σταθερό πρωθυπουργό.

Το πρόβλημα είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έμαθε από τα λάθη του.

Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται πάντοτε σαν φάρσα. Όμως διδάσκει.

Γιατί η ΑΔΕΔΥ ή οι συνδικαλιστές του μετρό πρέπει να προσθέσουν ταλαιπωρία επί του πένθους εκατομμυρίων Ελλήνων;

Πληθαίνουν οι άσκοποι πυροβολισμοί και οι καουμπόηδες στην Αστυνομία.

Τι απέγιναν οι «μπλε φάκελοι», αξιολόγησης των υπουργών, που μοιράστηκαν στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο;

Ένα πράγμα μόνο δεν συζητάμε: τι στην ευχή θα κάνει αυτή η κυβέρνηση, είτε είναι αυτοδύναμη, είτε συμμαχική, είτε έχει πρωθυπουργό έναν πολιτικό αρχηγό, είτε τον Χ πολιτικό.

H «αποστασία» είναι κατοχυρωμένη από το Σύνταγμα, αφού θέλει τους τριακόσιους να βουλεύονται για το έθνος και όχι για το κόμμα με το οποίο εξελέγησαν.

Μόνο τρεις από τις δεκαοκτώ κοινοβουλευτικές περιόδους έληξαν ακριβώς στην ώρα τους (κυβέρνηση Ν.Δ. 1977-1981, ΠΑΣΟΚ 1985-1989, ΠΑΣΟΚ 2000-2004).

Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας προβαίνει σε «θεσμική ασέβεια και πρόκληση στη δημοκρατική τάξη» δίνοντας εντολή στους αρχηγούς του δεύτερου και του τρίτου κόμματος, αφού «οι πολίτες επιλέγουν ποιος θα είναι ο πρωθυπουργός»;