Τους τελευταίους μήνες βρέχει τροπολογίες στη Βουλή. Χαρίζονται χρέη, οικόπεδα και επιδόματα. Οποιος υπουργός περνάει από τη Βουλή κάτι «βελτιώνει».

Είδηση έπρεπε να είναι τα λόγια και ουχί η σιωπή του κ. Καραμανλή…

Υπάρχει στρατηγική που να αιτιολογεί, π.χ., την αποχή του ΣΥΡΙΖΑ από τις ψηφοφορίες της Βουλής;

Ο κ. Χρήστος Στυλιανίδης, ο οποίος επί της ουσίας δημιούργησε το υπουργείο Πολιτικής Προστασίας, Κύπριος ων, έζησε ως έφηβος την εισβολή του «Αττίλα» στην πατρίδα του.

Η Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος το Δ.Σ. προχωράει «σε κήρυξη διευκολυντικής στάσης εργασίας για τη συμμετοχή των συναδέλφων στην κινητοποίηση», για την οργάνωση της κινητοποίησης.

Το «να τρομοκρατήσουμε τους τρομοκράτες» της περιόδου 2010-2019 είχε τεράστια επιτυχία. Πολλοί από εκείνους που είχαν τότε τρομοκρατηθεί, ακούνε σήμερα ΣΥΡΙΖΑ και τρέχουν μακριά.

Αν εξαιρέσουμε τον κ. Ευάγγελο Βενιζέλο, ουδείς από τους συνταγματολόγους άκουσε όσα τους σούρνουν σήμερα, επειδή πήραν θέση για το σκάνδαλο των υποκλοπών.

Στον ΣΥΡΙΖΑ φτιάχνονται («επαναστατικώς») μεταξύ τους και μετά δεν ξέρουν τι λένε.

Ο διαχωρισμός των εξουσιών δεν είναι διακοσμητικός. Χρειάζεται ώστε αυτές οι εξουσίες να αλληλοελέγχονται και καμία να μην μπορεί να απειλήσει τα δικαιώματα ούτε ενός πολίτη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πέρασε σε νέο επίπεδο αντισυνταγματικότητας, αφού «ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διαλύει τη Βουλή (…) προκειμένου να αντιμετωπιστεί εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας».

Επιβιώνουν σαν ίζημα στην πολιτική σκέψη. Και διαχέονται. Τον τελευταίο καιρό ανακαλύφθηκαν πολλοί «χαφιέδες του ΣΥΡΙΖΑ» ανάμεσα στους «μενουμευρωπαίους».

Η παραδοχή από τον ΣΥΡΙΖΑ για την «νεκρή Μαρία» ότι «τόσα ξέραμε, τόσα είπαμε» θα ήταν ευεργετική και για τον ίδιο και για τον δημόσιο διάλογο.

Το «Μένουμε Ευρώπη» είναι μια επέτειος σαν του Πολυτεχνείου ή μήπως είναι ένα διαρκές αίτημα για τον εκσυγχρονισμό της χώρας;

Το βασικό της πρόβλημα της Αριστεράς είναι ότι ποντάρει διαρκώς στις σπάνιες (εξ ου και ακραίες) καταστάσεις χαρίζοντας σε άλλους τη διαρκή κανονικότητα. Και, όπως είναι φυσικό, χάνει.

Η «Χρυσή Αυγή» δεν λειτούργησε από γεννησιμιού της ως απλό νεοναζιστικό κόμμα, αλλά ως συμμορία του κοινού ποινικού δικαίου.

Βεβαίως, θα είναι σαν να κλέβουμε εκκλησία αν συγκρίνουμε τον Κωνσταντίνο με τους σημερινούς, αλλά θα συμφωνήσουμε πως υπήρξαν κάποιοι βασιλείς που ήταν καλύτεροι από κάποιους πρωθυπουργούς και αντιστρόφως.

Ο έκπτωτος μονάρχης αμφισβητούσε τον πυρήνα του δημοκρατικού πολιτεύματος, που θέλει όλους τους πολίτες ίσους με ίδιες υποχρεώσεις.

Ο συγχωρεμένος αμφισβήτησε την Δημοκρατία δι’ έργων και την αμφισβητούσε διαρκώς διά παραλείψεών του.

Η κηδεία μπορεί να ήταν (όπως ορθώς ανακοίνωσε η κυβέρνηση) ιδιωτική υπόθεση της φαμίλιας των εστεμμένων, αλλά ο κόσμος που θα συγκεντρωνόταν είναι θέμα δημόσιας ασφάλειας.

Η Δημοκρατία κινδυνεύει παντού και διαρκώς.