Οι «Πολίτες του Ράιχ» στη Γερμανία και το «πραξικόπημα της Μπιραρίας». Ομοιότητες και διαφορές.

Το μόνο διαφορετικό στοιχείο είναι πως ο κ. Καραμανλής μίλησε ύστερα από 12 χρόνια αφωνίας, ενώ ο κ. Σαμαράς επαναλαμβάνει σε τακτά χρονικά διαστήματα ότι κάποιοι θέλουν «να μας σύρουν στις Πρέσπες του Αιγαίου. Αυτό μπορούμε να το αποτρέψουμε».

Το καλύτερο που μπορεί να πει κάποιος διαβάζοντας το κείμενο της ομιλίας του κ. Σαμαρά είναι ότι πως όσα είπε δεν έχουν συνοχή.

Εκλογές έρχονται, λεφτά υπάρχουν και η κυβέρνηση αποφάσισε να χαρίσει και τα χρέη των ανεμβολίαστων.

Η «ουκρανική γενοκτονία» δύσκολα μπορεί να τεκμηριωθεί. Υπήρχε μεν κεντρική εντολή και σχέδιο, αλλά ο Στάλιν, σε αντίθεση με τον Χίτλερ, δεν ήταν ρατσιστής.

Στην Ελλάδα υπάρχει πολύς δρόμος ακόμη για κυβερνήσεις συνεργασίας.

Αν «τα όρια της γλώσσας μας καθορίζουν τα όρια του κόσμου μας», ο κόσμος της πολιτικής βρίσκεται εκεί κοντά στη δεκαετία του ’80.

Γιατί η κυβερνητική πλειοψηφία έκρινε ότι η συνεδρίαση, που αφορούσε αποκλειστικώς το Predator, έπρεπε να είναι απόρρητη;

Όταν κυβέρνηση και Βουλή δεν γνωρίζει τι κάνει η ΕΥΠ, πως μπορεί να αξιολογηθεί το έργο της;

Το κομβικό ερώτημα για όλες τις υποθέσεις των υποκλοπών είναι: «Ποιος και με τι εργαλεία ορίζει το εθνικό συμφέρον;»

Οι δημοκρατικές κοινωνίες πρώτα υφίστανται την ασθένεια και μετά δημιουργούν τα αντισώματα για να την καταπολεμήσουν.

Χειρότερο από το «λάθος των υποκλοπών» είναι η διαχείρισή του.

Τα κόμματα κρίνονται (και πρέπει να κρίνονται αυστηρώς) για δύο πράγματα: Τι έκαναν πριν γίνει το κακό και τι προτείνουν αφού γίνει.

Στοιχεία, που έτσι κι αλλιώς έπρεπε να είναι δημοσιευμένα (λεφτά των φορολογουμένων μοιράζουν…), αποκρύπτονται. Η Δικαιοσύνη λέει ότι η απόκρυψη δεν αιτιολογείται και η Αρχή, που (κατ’ όνομα) λειτουργεί για τη Διαφάνεια, επιμένει στην αδιαφάνεια.

Το επιχείρημα της κυβέρνησης «ναι, αλλά κι εσείς βασανίζατε τους δανειολήπτες…» δεν έχει κάποια βαρύτητα.

Μια χώρα χωρίς φίλτρα, χωρίς μηχανισμούς στάθμισης κι ελέγχου των εξουσιών, είναι σαν νταλίκα σε κατήφορο με τα φρένα σπασμένα.

Ζούμε το απόλυτο παράλογο: η κυβέρνηση έφτιαξε κοτζάμ Αρχή Διαφάνειας η οποία τώρα γνωμοδοτεί υπέρ της αδιαφάνειας.

Δεν ζούµε σε χούντα, αν µπορούµε δημοσίως να καταγγείλουμε ότι «ζούμε σε χούντα».

Τελευταίο κεφάλαιο στη διαδικασία του «ευφυούς κεντρικού σχεδιασμού» είναι η «άρση της αποκλειστικής απασχόλησης για τους γιατρούς του ΕΣΥ».

Τα κακά νέα είναι ότι οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες θεωρούν τόσο ανίκανες τις ελληνικές που έστειλαν μια δόκιμη αξιωματικό (ορκίστηκε δύο εβδομάδες μετά) να επιχειρήσει στον Εβρο.