Σαν φοιτητές πορευόμασταν τα τρία τελευταία χρόνια. Μετά από κάθε εξεταστική της τρόικας (και τη σχετική διαπραγμάτευση για «να περάσουμε το εξάμηνο»), ακολουθούσε μια περίοδος ανεμελιάς.

Η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών είναι ένα άλλο θέμα που -στην Ελλάδα μόνο- χωράει πολλή συζήτηση.

Δεν θα ζήσουμε ένα ήρεμο φθινόπωρο αλλά η μεγάλη αναταραχή του 2010 – 2011 μάλλον δεν θα επαναληφθεί.

Η συζήτηση περί αναγκών που περιφέρεται στα διυπουργικά είναι ατελέσφορη. Κάθε δαπάνη του κράτους είναι αναγκαία.

Οι θεσμικές μεταρρυθμίσεις -παρ’ όλο που δεν διορθώνουν άμεσα τους αριθμούς, όπως οι οριζόντιες περικοπές- είναι το μόνο που μας απέμεινε. Και ως διέξοδος από την κρίση και ως χαρτί διαπραγμάτευσης.

Ενώ σύσσωμο το έθνος φυλάει καραούλι μην τυχόν και περάσει κανένας βδελυρός επενδυτής και μαγαρίσει το ελληνικό τοπίο, οι εγχώριοι αετονύχηδες ιδιωτικοποίησαν παρανόμως, αδαπάνως, χωρίς σχέδιο και υποδομές ολόκληρη την ελληνική επικράτεια.

We stand at Thermopylae, unmoving, shouting “You shall not pass” at potential investors, probably allowing our lot time to complete the job.

Το κρυφτούλι των υπουργών με το καθήκον τους ξεκίνησε την επομένη της ψήφισης του πρώτου Μνημονίου.

«Φίμωσαν τον Πολ Μακάρτνεϊ και τον Μπρους Σπρίνγκστιν»;

Επειδή η «σωστή διαπραγμάτευση» δεν είναι ακριβής επιστήμη αφήνει πολύ χώρο σε αντιπολιτευτική σπέκουλα.