Το βασικό πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ στο παρελθόν ήταν πως είχε πολλές πολιτικές θεωρίες που συγκρούονταν, με αποτέλεσμα πολλές φορές να ακινητοποιείται. Το βασικό πρόβλημα σήμερα είναι ότι δεν έχει καμία.

Το εθνικό σχέδιο για την οικονομία που όλοι ονειρευόμαστε δεν μπορεί να είναι τίποτε περισσότερο από την «καμήλα» του σερ Αλεκ Ισιγκόνις.

Ο τόπος χρειάζεται δημιουργική -έστω δια των αντιρρήσεων- αντιπολίτευση και όχι φωνακλάδικη σαν αυτή που συνηθίσαμε.

Η ανάπτυξη δεν θα έρθει ταΐζοντας τις παλιές αντιπαραγωγικές δομές. Χρειάζονται νέες, αυτές που οι βολεμένοι του συστήματος (επιχειρηματίες, συντεχνίες, πολιτικοί κ.λπ.) δεν αφήνουν να δημιουργηθούν.

Σ’ αυτή τη χώρα πλεονάζουν τα παχιά αριστερά λόγια και σπανίζουν οι επιτυχημένες συνεργατικές προσπάθειες.

«Το λάθος, αγαπητέ μου Βρούτε, δεν είναι στ’ αστέρια ούτε στους πολλαπλασιαστές, αλλά μέσα μας, στις δομές της ελληνικής οικονομίας».

The fiscal multipliers were calculated after the fact and they were found to be so big because for three years now instead of deregulating the market, instead of implementing the necessary reforms, we have made zero progress.

Αν συνεχίσουμε έτσι μετά τρία χρόνια θα διαπιστώσουμε εμπειρικά ότι ο πολλαπλασιαστής δεν θα είναι καν 1,7.

Από τη νέα τρομοκρατία λείπει έστω το φύλλο συκής, μια θεωρία επανάστασης, που επεδείκνυαν οι προηγούμενες οργανώσεις.

Ποια επανάσταση μπορεί να γίνει σε μια χώρα όπου ακόμη και η εφαρμογή του νόμου είναι στην διακριτική ευχέρεια των πολιτών;