Η κυβέρνηση δεν ντράπηκε να εξυπηρετήσει τους προμηθευτές και τα στελέχη του Δημοσίου που έκαναν τις παράνομες συμβάσεις και οι βουλευτές -ειδικώς του ΠΑΣΟΚ- δεν ντράπηκαν να ψηφίσουν μια διάταξη η οποία αναιρούσε όσα ψήφισαν το 2011.
Για κάθε νόμο στην μεταπολίτευση αντιστοιχούσαν κατά μέσο όρο 6 προεδρικά διατάγματα και 34 υπουργικές αποφάσεις, χώρια οι ερμηνευτικές εγκύκλιοι.
Η Βουλή παρήγαγε ένα νόμο κάθε τρεις ημέρες (χωρίς να υπολογίζουμε τις διακοπές Χριστουγέννων, Πάσχα και καλοκαιριού). Πότε προλαβαίνουν να τους διαβάσουν, να τους σκεφτούν, να τους συζητήσουν και να τους ψηφίσουν είναι ένα ερώτημα.
Η ηθική απαξία του ρατσισμού είναι αναγκαία αλλά όχι ικανή συνθήκη να καταπολεμήσει το φαινόμενο.
Σήμερα οι μαθητές διδάσκονται τοις πράγμασι ότι η εκπαιδευτική διαδικασία δεν θέλει κόπο, θέλει «αγωνιστικό» τρόπο.
Είναι δύσκολη η δουλειά του αστυνομικού στο καμίνι μιας διαδήλωσης. Μακροχρόνια όμως θα γίνει απείρως πιο εύκολη αν η αστυνομία διδάξει λόγω και έργω τη νομιμότητα και τη λογική.
Τίποτε δεν είναι προφανές στην Ελλάδα. Ούτε καν ότι «Και οι αστυνομικοί έχουν μάνες». Τίποτε δεν είναι αυτονόητο. Ούτε καν ότι νόμος είναι αυτό που ψηφίζει η Βουλή.
Στην Ελλάδα της κρίσης πρέπει να ξαναδούμε όλες τις εμπεδωμένες παραδοχές της του κοινού μας βίου, αυτά που σήμερα είναι σκληρά δόγματα.
Υπάρχουν δεκάδες δίαυλοι και μέσα (από έντυπα μέχρι το Διαδίκτυο) να διακινήσει κανείς τις ιδέες του. Πρέπει σώνει και καλά να μουτζουρώσει στην Αθηναϊκή Τριλογία;
Κάθε τραγωδία δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός, δεν είναι μια ρήξη στην ακολουθία των καλώς ρυθμισμένων καταστάσεων. Είναι η συνισταμένη των μικρών πραγμάτων για τα οποία αδιαφορούμε όταν εξελίσσονται.
Παράλληλα με την έρευνα για την ανακάλυψη των «επιστατών», οι αρχές πρέπει να ψάξουν πώς και γιατί κάποιοι αμέλησαν να κάνουν το καθήκον τους, με αποτέλεσμα να γίνει η Μανωλάδα «Φαρ-Ουέστ».
Μεγαλύτερο πρόβλημα και από το δημοσιονομικό έλλειμμα αποτελεί το έλλειμμα παιδείας, το οποίο είναι εμφανές σε κάθε επίπεδο του κοινού μας βίου.
Η πολιτεία καμώνεται ότι έχει νομικό πλαίσιο (έστω του… 1937) για τα θέατρα, οι επιχειρηματίες καμώνονται ότι τον εφαρμόζουν, οι ελεγκτικές αρχές δεν ξέρουν τι να πρωτοελέγξουν κι όταν γίνει το κακό αρχίζει το συμπούρμπουλο στα κανάλια για τις ευθύνες του κράτους που δεν ελέγχει.
Δεν υπάρχει τρόπος να καταπολεμηθεί ο φασισμός με τις εν χορώ καταγγελίες. Αντιθέτως ενδυναμώνεται.
Αν κάποιος κατηγορηθεί για κακούργημα είναι αθώος στα μάτια της Δικαιοσύνης, αλλά δεν θα μείνει στο Δημόσιο.
Το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του τάδε» μετεξελίχθηκε για τις ανάγκες των αριστερών φοιτητών «Κάτω οι νόμοι και οι κανονισμοί, νόμος οι ανάγκες κάθε φοιτητή».
Οι αγώνες ενάντια στην κατασκευή μιας ράμπας για Α.μ.Ε.Α. στην παραλία της Αγίας Μαρίνας.
Δεν ηττήθηκε η Κύπρος στις διαπραγματεύσεις, όπως ισχυρίζονται κάποιοι. Ηττήθηκε η αντίληψη του τσάμπα τσαμπουκά, που πουλούσαν διάφοροι με το εκλογικό αζημίωτο.
«Η πρωτοφανής βαρβαρότητα εκδηλώθηκε όταν ο υπεύθυνος του ξενοδοχείου, τα ξημερώματα της περασμένης Τρίτης (η ώρα 2 π.μ.), κάλεσε τις Ειδικές Δυνάμεις (!) επειδή τον ενοχλούσε… ο τρόπος που διασκέδαζαν τα παιδιά»
Η δικαιοσύνη των υπερβολικών ποινών είναι εξίσου λειψή με τη δικαιοσύνη των μη ποινών.
