Η Δημοκρατία λειτουργεί με κανόνες…
Υπάρχει μια λεπτή δημοκρατική γραμμή, που χωρίζει την τιμωρία πράξεων από την τιμωρία του φρονήματος.
Η Δημοκρατία πρέπει να προστατεύσει τα δικαιώματα όλων, αλλά και να αυτοπροστατευτεί, να μη χαριστεί δηλαδή σε πιθανές εγκληματικές οργανώσεις μόνο και μόνο επειδή βρίσκονται υπό τη σκέπη κάποιου κόμματος.
Ας προσέξουμε τον βαθύτατο παραλογισμό που διδάσκεται η νέα γενιά: είναι αντιπαιδαγωγικό να γίνονται μαθήματα, ενώ είναι παιδαγωγικό να μη γίνονται!
Ιδιοκτησιακή σχέση έχουν οι πρυτάνεις με την περιουσία του ελληνικού λαού. Προφανώς θεωρούν τα ΑΕΙ κάτι σαν το μαγαζί τους που τα ανοιγοκλείνουν όποτε αποφασίσουν.
Το στοίχημα αυτής της χώρας είναι να απελευθερώσει τη νέα γενιά, ώστε αυτή να επιχειρήσει νέους δρόμους που εμείς δεν μπορούμε καν να φανταστούμε.
«Μαύρη μέρα για τον πολιτισμό» επειδή καταργούνται θέσεις ασυρματιστών;
Είναι τσάμπα κόπος και τσάμπα λόγος όσα θρυλούνται περί συνεργασίας των δεξιών δυνάμεων σε μια προσπάθεια να διατηρήσει η Ελλάδα την ευρωπαϊκή επιλογή.
28.000 λέξεις έχει το ν/σ για την Β/βάθμια εκπαίδευση. Και θέλει να τα ρυθμίσει όλα…
Αντε και κλείνουν οι χώροι κράτησης σαν την Αμυγδαλέζα! Πού θα πάνε αυτοί οι άνθρωποι; Θα προστεθούν σε μια αγορά εργασίας μες 1,3 εκατ. ανέργους;
Πού βρίσκεται η θρυλούμενη σοφία του λαού -και δη του ελληνικού- όταν εκλέγει βουλευτές που δεν ντρέπονται να έχουν τατουάζ στο μπράτσο τους τον αγκυλωτό σταυρό;
Το σοκ από εκφράσεις των καταγωγίων, π.χ. «η πρεζού», δεν μας επιτρέπει να δούμε τη Χρυσή Αυγή όπως είναι. Μικροί, αγράμματοι και χυδαίοι αντάμα.
Ενώ στον υπόλοιπο κόσμο υπουργοί γίνονται πρόεδροι πανεπιστημίων, στα δικά μας αξιοσέβαστοι καθηγητές των Συμβουλίων Ιδρυμάτων πρέπει να συνεδριάζουν κυνηγημένοι από ξενοδοχείο σε ξενοδοχείο.
Τι δουλειά έχει ένας υπουργός να διορίζει τον καλλιτεχνικό διευθυντή ενός θεάτρου, ακόμη κι αν μιλάμε για το Εθνικό;
Το πρόβλημα με την ατιμωρησία δεν είναι ότι μένουν κάποιοι ατιμώρητοι για τα κρίματά τους. Δεν είναι καν ότι δεν σωφρονίζονται· ότι σωφρονισμός δεν μπορεί να υπάρξει με ένα δικαστικό και σωφρονιστικό σύστημα σαν το ελληνικό.
Εδώ που τα λέμε, έχουν ένα δίκιο τα αριστερά blogs για τον τρόπο που μετέδωσαν την είδηση περί επέμβασης της αστυνομίας στην Πρυτανεία του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Υπάρχει ο τρόπος της αποκέντρωσης για να έχει κάθε πανεπιστημιακό τμήμα, έστω κατά προσέγγιση, τους εισακτέους που θέλει. Να αποφασίζουν τα ΑΕΙ σε ποια μαθήματα θα εξετάζονται όσοι θέλουν να εισαχθούν σ’ αυτά.
Κατέγραψε πολλά «παράδοξα των ελληνικών πανεπιστημίων», το περασμένο Σάββατο («Καθημερινή» 29.6.2013), ο συνάδελφος Απόστολος Λακασάς:
Το ευτύχημα είναι ότι ο Γιάννης από του Ζωγράφου, φεύγει για να μεγαλουργήσει στην αλλοδαπή χωρίς την πίκρα του Οδυσσέα από τη Νέα Μηχανιώνα.
Η υπόθεση της απαγωγής του Τούρκου υπηκόου πρέπει να εξιχνιαστεί σε βάθος, μιας και η Αθήνα δεν μπορεί να γίνει Κολομβία, όπου ως γνωστόν κακοποιοί απάγουν ανθρώπους στη μέση του δρόμου.
