Το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι ο ρατσισμός (όπως αφρόνως χρησιμοποιείται ο όρος) αλλά η αμηχανία μπροστά στις νέες και εν πολλοίς δυτικόφερτες προκλήσεις.
Ας μην σηκώσει ο Οδυσσέας την σημαία, άσχετα αν είναι ομόγλωσσος, ομόθρησκος και μετέχει της ελληνικής παιδείας. Πρέπει, όμως, να του επιτρέψουμε να παρελάσει γενικώς;
Πόσοι άραγε από τους βουλευτές της Ν.Δ. ακούν τι λέει ο αρχηγός τους; Πόσοι το ασπάζονται και κυρίως: πόσοι μεταλαμπαδεύουν το μήνυμα του στους ψηφοφόρους;
Ζούμε το τέλος της ελληνικής ουτοπίας που θα μπορούσε να ονομαστεί «αεριτζίδικος σοσιαλ-καπιταλισμός». Η ουτοπία αυτή ήθελε τον πλούτο να παράγεται με ένα «καλό κόλπο».
Η πολιτική του «δωρεάν» δημιούργησε και ρατσισμό στη Θέρμη. Τα ίδιο πρόβλημα έχει όλη η Ελλάδα: Η αναντιστοιχία εκείνων που πληρώνουν κι εκείνων που καρπώνονται τις υπηρεσίες.
Η διαφθορά είναι αδήριτη συνέπεια του κράτους. Όποιου κράτους.
Το αίτημα όλων είναι να πάει ο αρχιεπίσκοπος στην Πόλη. Να συναντηθεί με τον Πατριάρχη και να συζητήσουν από κοντά όλα τα προβλήματα. Αν υπάρχουν προβλήματα…
Το παράνομο είναι ακριβό. Ο υπερπροστατευτισμός του κράτους στη γη δημιούργησε υπεραξίες δισεκατομμυρίων. Οι υπεραξίες πάντα φτιάχνουν διεφθαρμένους…
«Τις σκηνές φρίκης, όπου 19 μαύρες πλαστικές σακούλες σωρεύονταν στο πεζοδρόμιο, τις είδε στην τηλεόραση. Αλλά δεν φαντάστηκε πως αυτές οι σακούλες έκρυβαν τον αδελφό του»
Στα ζητήματα Δημοκρατίας, όπως η προστασία προσωπικών δεδομένων, ή η θέληση της συντριπτικής πλειοψηφίας των ευρωβουλευτών δεν χωρούν εκπτώσεις. Ούτε καν στις Βρυξέλλες.
Το απόλυτο πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα δεν αφήνει τη χώρα να προχωρήσει πέρα από τις δυνατότητες ενός ανθρώπου.
Το κεντρικό κράτος, που διακόσια χρόνια τώρα δεν κατάφερε να κάνει διοίκηση της προκοπής για τον εαυτό του, έχει άποψη για τις αυτοδιοικήσεις των άλλων.
Μπορεί οι βουλευτές της πλειοψηφίας να παλεύουν για το παντεσπάνι τους, τον υπουργικό θώκο, οι βουλευτές της μειοψηφίας τρέμουν για το ψωμί τους.
Οι «συμφωνίες κυρίων» μεταξύ κυβέρνησης-επιχειρηματιών είναι επί της ουσίας ομολογία ανυπαρξίας αγοράς.
Ωραίοι είναι οι χάρτες «Πρόβλεψης κινδύνου πυρκαγιάς», αλλά σε τι χρησιμεύουν, πέρα από το να εικονογραφούν τα δελτία ειδήσεων;
Η κυβέρνηση που αρνείται σθεναρώς την «ταξινόμηση των φόνων» με βάση το φύλο, ανακοίνωσε τις προάλλες την «ταξινόμηση των απατών» αναλόγως της ηλικίας.
Δεν χρειάζεται κανένας πρωθυπουργός για να διορθώνονται τα «σφάλματα» της επιστήμης ή των σχολικών βιβλίων.
Στην Ελλάδα για να παραμείνουν ή να διαγραφούν φοιτητές χρειάζεται νόμος και οι συναφείς υπουργικές αποφάσεις.
Και άλλα...
Money
Επρεπε να εμφανιστούν οι ρωγμές στις πολυκατοικίες, να προσφύγουν οι κάτοικοι στον Δήμο Αθηναίων και στη Δικαιοσύνη, για να ανακοινώσει η εταιρεία – δύο μήνες μετά! – το πρόβλημα.
Tech & Innovation
Πώς να προχωρήσει ο τόπος όταν όλα εξαρτώνται από τους υπουργούς, ενώ τους έχουμε δώσει και μια δεύτερη δουλειά, αυτήν του βουλευτή, που έξι μήνες πριν από τις εκλογές γίνεται η βασική τους έγνοια;
Editor's Picks
Δεν είναι κακό το μέτρο ο «Κουμπαράς της Νέας Γενιάς», αλλά δεν πρέπει να περιμένουμε πολλά.
Ζούμε στη χώρα όπου η παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών θεωρείται συνήθης και από πολλούς αναγκαία.
«Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις», ίσως επειδή ξεσπούν πολλές και μεγάλες πυρκαγιές. Αυτές έχουν εντυπωσιακές εικόνες, αλλά λίγη πληροφορία.
Είναι ευτύχημα που η πολιτική συγκυρία, ήτοι οι συσχετισμοί ισχύος, του 17ου αιώνα ήταν τέτοια που απελευθέρωσε τις εμπορικές οδούς από το copyright των θαλάσσιων χαρτογραφήσεων.
