Εχει τύχει σε όλους μας να μην εξυπηρετηθούμε από το τηλεφωνικό κέντρο κάποιας τράπεζας ή εταιρείας που παλιά λεγόταν «κοινής ωφελείας» και τώρα «κοινής ταλαιπωρίας». Οι αποκαλούμενες «υπηρεσίες» τους έχουν και μια εσάνς καπιταλιστικού κοσμοπολιτισμού «ονομάζομαι τάδε, πώς μπορώ να σας εξυπηρετήσω…», αλλά προσομοιάζουν στο παλιό ΙΚΑ, όπου μετά την αναμονή μιας ώρας, ο υπάλληλος λέει «σε λάθος ουρά περιμένατε, δίπλα είναι η σωστή». Φτου, και πάλι μια ώρα από την αρχή…
Ετσι, αν καλέσει κάποιος μια εταιρεία τηλεφωνίας αποκρίνεται μια μηχανική φωνή «για ζητήματα σταθερής πιέστε 1, για κινητή 2». Αν το πρόβλημα αφορά και τις δύο, μην πατήσετε 12. Είναι αδιέξοδο. Αν πατήσετε 1, θα σας πουν να «ξανακαλέσετε γιατί είναι θέμα κινητής». Αν πατήσετε 2 θα σας πουν να «ξανακαλέσετε γιατί είναι θέμα σταθερής». Αν τους ρωτήσετε «γιατί, ρε παιδιά… Εσείς, είστε τσακωμένοι; Δεν μιλάτε μεταξύ σας;», θα απαντήσουν όπως στο παλιό Δημόσιο: «Δεν προβλέπεται, κύριε…».
Το ίδιο συμβαίνει και με τις τράπεζες. «Αν θέλετε να εξυπηρετηθείτε για πιστωτική κάρτα, πείτε “πιστωτική”· αν θέλετε να εξυπηρετηθείτε για χρεωστική κάρτα, πείτε “χρεωστική”». Αν η κάρτα είναι διπλή (dual), έπειτα από τρία τηλεφωνήματα μαθαίνετε ότι υπάρχει και «τμήμα καρτών», το οποίο έπρεπε να είχατε μυριστεί εξ αρχής.
Αυτά είναι κόλπα ζόρικα που κάνουν στο Πάλο Αλτο της Καλιφόρνιας και μεταφέρονται στην ημεδαπή. Μόνη διαφορά είναι οι επιπλέον χρεώσεις για τα τηλεφωνήματα, ακόμη κι αν κάποιος πληρώνει τα αλμυρά πάγια για «απεριόριστες κλήσεις» ή –αυτό είναι το καλύτερο!– καλεί την τηλεφωνική του εταιρεία, για πρόβλημα που δημιουργεί η ίδια εταιρεία.
Είναι ανθρώπινο πολλές φορές να ανεβαίνει το αίμα μας στο κεφάλι και να ξεσπάμε στα παιδιά, που δήθεν εξυπηρετούν και δήθεν πληρώνονται για να εξυπηρετούν.
Μέγα λάθος. Το πρόβλημα είναι οι μανατζεραίοι από τα Σούρμενα, που στήνουν τμήματα τάχα μου «εξυπηρέτησης πελατών», με απίστευτη διαμερισματοποίηση υπηρεσιών, διοργανώνουν ταχύρρυθμα σεμινάρια, μοιράζουν ένα φυλλάδιο με γενικές οδηγίες «να είστε ευγενικοί…» και ρίχνουν τα παιδιά στη θάλασσα εξειδικευμένων αιτημάτων, τα οποία φυσικά ουδέποτε ικανοποιούνται.
Ετσι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τα κακά των δύο κόσμων. Του ιδιωτικού, που θέλει την ελαχιστοποίηση του κόστους διά της μεγιστοποίησης της ταλαιπωρίας ημών, και του κρατικού, κανόνας του οποίου είναι η μη εξυπηρέτηση. Τουλάχιστον, όταν όλα ήταν κρατικά, υπήρχαν πάντα πρόθυμοι βουλευτές να ικανοποιήσουν τα αιτήματά μας ή, έστω, ξέραμε ποιος είναι υπουργός ώστε να τον βρίζουμε. Με τους μανατζεραίους από τα Σούρμενα δεν βγάζουμε άκρη…
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 21.7.2026
