Ο λόγος της Αριστεράς αποδιαρθρώνεται σε μεταμοντερνικά νεφελώματα και το παιγνίδι με το «ναι» και το «όχι» στο γαλλικό δημοψήφισμα είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου ενός ολόκληρου ρεύματος σκέψης που πάει να γίνει κυρίαρχο στο χώρο.

Η αντιπολίτευση του κ. Παπανδρέου σε πολλές περιστάσεις δεν επιτρέπει στους χαχόλους να νιώσουν ΠΑΣΟΚοι. Δεν ανάβει τα αίματα ούτε καν τα μηχανάκια της AGB.

Πώς γίνεται να χαίρονται ταυτόχρονα για το γαλλικό «όχι» ο ακροδεξιός κ. Ζαν Μαρί Λεπέν και ο αριστερός κ. Αλέκος Αλαβάνος;

Ο «αρχιτέκτων» της πλέον βραχύβιας Συνταγματικής Αναθεώρησης στην παγκόσμια ιστορία δεν είναι κρατικιστής, όπως τον θέλουν οι «κύκλοι του ΠΑΣΟΚ». Είναι νεολαϊκιστής. Θα εμφανιζόταν ως φιλελεύθερος, αν ο αρχηγός του κινούνταν σε τροχιά κρατισμού.

Μήπως μπορούν οι αριστεροί ταγοί να μας διευκρινίσουν τι ποσοστό από το 55% του «όχι» είναι αριστερή ψήφος και σε τι ποσοστό φτάνει η ακροδεξιά, ξενοφοβική, ρατσιστική κ.λπ.;

Η Ευρωπαϊκή Ένωση από ‘δώ και πέρα πρέπει να βρει όραμα. Όχι το «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε» που εννοεί η Αριστερά, αλλά κάτι ουσιαστικό…

Όσο «πλαταίνει και βαθαίνει η Δημοκρατία», τόσο πιο πολύπλοκη γίνεται. Και όσο αυξάνει η πολυπλοκότητά της τόσο πιο ευάλωτη είναι στους κάθε είδους απλοποιητικούς λαϊκισμούς

Την περασμένη δεκαετία άνοιξαν πολλές και έγιναν σφοδρές συζητήσεις για πλείστα όσα θέματα. Τώρα επικρατεί νηνεμία μετά την καταιγίδα. Ούτε ένας καβγάς της προκοπής δεν στήθηκε με αφορμή την «Eurovision».

Όταν ένας θάνατος είναι τραγωδία και τρεις χιλιάδες θάνατοι είναι στατιστική.

Προς τι η έκπληξη για λογοκρισία από το ΚΚΕ της διαδρομής του Χαρίλαου Φλωράκη; Σύνηθες δεν είναι για τους συνεπείς του Σταλινισμού;