Η Κύπρος απέρριψε προχθές το αδιέξοδο στο οποίο την οδηγούσε ο κ. Παπαδόπουλος. Τώρα απομένει να απαντηθεί το ερώτημα: τι ακριβώς θέλουν οι Ελληνοκύπριοι για το νησί τους;

Το εκπληκτικό με τα ελληνικά δελτία ειδήσεων δεν είναι η υπερβολή τους. Αυτή τη συνηθίσαμε. Αυτό που πρέπει να σημειώσουμε είναι η αντιγραφή: τα χθεσινά δελτία ήταν εντελώς ίδια με τα δελτία προ τριετίας, όταν είχε πάλι χιονίσει.

Τρία πράγματα αναδεικνύονται από τη διαμάχη για τη μεταμεσονύκτια λειτουργία του μετρό. η προχειρότητα, η πλήρης απαξίωση του συνδικαλιστικού κινήματος και η λογική του «κάποιος να με πληρώνει».

Μια εθνικιστική μπαρούφα από το internet νομιμοποιήθηκε στην ελλγηνική Βουλή από τον υπουργό παιδείας.

Η μεγαλύτερη νίκη της Αριστεράς είναι το περίεργο μονοπώλιο της πολιτικής ηθικής που μεταπολιτευτικά της έχει αποδοθεί.

Γιατί εκπλήσσονται άπαντες από την απήχηση του νεοκομμουνιστικού ΣΥΝ;

Σήμερα βιώνουμε μια υπαρκτή κρίση του δικομματισμού και η εξήγησή της αδίκως συρρικνώνεται στις αδυναμίες του κ. Γιώργου Παπανδρέου.

Αυτό που δημιουργεί μια δημοκρατία είναι αντιτιθέμενα συμφέροντα που αλληλοελέγχονται και ισορροπούν.

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) εξέδωσε την πέμπτη (!) κατά σειρά καταδίκη της χώρας μας για την παραβίαση της ελευθερίας έκφρασης των δημοσιογράφων

Το μεγάλο σκάνδαλο, που αναδεικνύει η υπόθεση Ζαχόπουλου, είναι οι υπόγειες σχέσεις στελεχών της κυβέρνησης με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, εκδότες και δημοσιογράφους.