Ο ποινικός λαϊκισμός, που πέντε χρόνια τώρα καλλιεργεί η κυβέρνηση, είναι αχόρταγος. Ο πληθωρισμός των ποινών είναι σαν το κατοχικό χρήμα· πρέπει να τυπώνεις διαρκώς περισσότερο για να τα φέρνεις βόλτα.
Η κυβέρνηση συνεχίζει το ίδιο βιολί των μικρών συγκαλύψεων· τώρα, των προηγούμενων ψευδών της. Ακόμη και με συνωμοσιολογίες.
Οι όψιμοι φιλελεύθεροι (ακροδεξιοί και μη) «δεν θέλουν λιγότερη λογοκρισία, θέλουν τη δική τους λογοκρισία…».
Οι συνωμοσιολόγοι βρίσκουν μισόλογα και παράγουν χοντράδες. Παίρνουν ό,τι περισσεύει από τις μισές αλήθειες που λένε οι θεσμικοί παράγοντες, με πρώτη την κυβέρνηση, και πλέκουν ολόκληρες θεωρίες.
Οι μισές αλήθειες και τα ολόκληρα ψεύδη είναι η κεντρική γραμμή της κυβέρνησης, μια τακτική που βαθαίνει τον λάκκο στον οποίο σήμερα βρίσκεται.
Είναι άλλο η πολιτική κριτική και η πιθανή απόδοση ποινικών ευθυνών για το μπάζωμα στα Τέμπη χωρίς να ακολουθηθούν πρωτόκολλα και άδεια της Δικαιοσύνης και άλλο η ιαχή περί «δολοφονίας 57 ανθρώπων».
Η αλήθεια είναι ότι ο Αρειος Πάγος ποτέ δεν έχαιρε μεγάλης εμπιστοσύνης, αφού αυτή είναι εκ γενετής υπονομευμένη· η ηγεσία του διορίζεται από την εκάστοτε κυβέρνηση.
Η αλλαγή του Συντάγματος χρειάζεται εκτελεστικό νόμο, τον οποίο η κυβέρνηση «αμέλησε» –έξι χρόνια τώρα!– να ψηφίσει.
Για το ναυάγιο της Πύλου απουσιάζουν από το πόρισμα τα ηχητικά του λιμενικού για τις τρεις κρίσιμες ώρες.
Ηταν βλακώδης η ενέργεια του Ρουβίκωνα με εσάνς φασισμού. Στο σαβουάρ-βιβρ της Δημοκρατίας, τα σπίτια και οι οικογένειες των πολιτικών μένουν εκτός διαμάχης.
Μπορεί οι βουλευτές της πλειοψηφίας να παλεύουν για το παντεσπάνι τους, τον υπουργικό θώκο, οι βουλευτές της μειοψηφίας τρέμουν για το ψωμί τους.
Φοροαπαλλαγές για πλούσιους και υψηλές αμυντικές δαπάνες είναι χαρακτηριστικό όλων των Ρεπουμπλικανών προέδρων. Συν διόγκωση του χρέους, παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα.
Πόσους Δήμους χρειάζεται η χώρα; Οσους θέλουν οι δημότες, αρκεί να τους πληρώνουν.
Οι «συμφωνίες κυρίων» μεταξύ κυβέρνησης-επιχειρηματιών είναι επί της ουσίας ομολογία ανυπαρξίας αγοράς.
Ωραίοι είναι οι χάρτες «Πρόβλεψης κινδύνου πυρκαγιάς», αλλά σε τι χρησιμεύουν, πέρα από το να εικονογραφούν τα δελτία ειδήσεων;
Δεν χρειάζεται κανένας πρωθυπουργός για να διορθώνονται τα «σφάλματα» της επιστήμης ή των σχολικών βιβλίων.
Στην Ελλάδα για να παραμείνουν ή να διαγραφούν φοιτητές χρειάζεται νόμος και οι συναφείς υπουργικές αποφάσεις.
Τα μη ελεγχόμενα από το υπουργείο ΑΕΙ, για κάθε λεπτομέρεια της λειτουργίας τους, θα έχουν την ευελιξία να προσλάβουν καλύτερους καθηγητές, να προσελκύσουν καλύτερους φοιτητές, να δελεάσουν χορηγούς.
Και άλλα...
Money
Πώς να προχωρήσει ο τόπος όταν όλα εξαρτώνται από τους υπουργούς, ενώ τους έχουμε δώσει και μια δεύτερη δουλειά, αυτήν του βουλευτή, που έξι μήνες πριν από τις εκλογές γίνεται η βασική τους έγνοια;
Tech & Innovation
Από το «Μητσοτάκης ή χάος» περάσαμε στο «Μητσοτάκης ή πόλεμος».
Editor's Picks
Το απόλυτο πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα δεν αφήνει τη χώρα να προχωρήσει πέρα από τις δυνατότητες ενός ανθρώπου.
Στις ΗΠΑ, ουδείς δήλωσε κουρασμένος από τη διαλεύκανση του σκανδάλου Γουότεργκεϊτ.
«Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις», ίσως επειδή ξεσπούν πολλές και μεγάλες πυρκαγιές. Αυτές έχουν εντυπωσιακές εικόνες, αλλά λίγη πληροφορία.
Είναι ευτύχημα που η πολιτική συγκυρία, ήτοι οι συσχετισμοί ισχύος, του 17ου αιώνα ήταν τέτοια που απελευθέρωσε τις εμπορικές οδούς από το copyright των θαλάσσιων χαρτογραφήσεων.
