Η κριτική στο «όχι» είναι δύσκολη. Εκ των πραγμάτων η θέση του «όχι» είναι νεφελώδης. Ξεκινά από το «δεν μας αρέσει αυτό», αλλά και καταλήγει εκεί. Δεν υπάρχει ένα αντισχέδιο Ανάν, ένα απτό προϊόν του «όχι» ώστε να σταθμίσουμε τα θετικά του ενός με τα…
Φυσικά και «δεν υπάρχουν τελευταίες ευκαιρίες για το Κυπριακό». Αλλά το ίδιο ισχύει και για τους Τούρκους. Εξάλλου, στη ζωή ποτέ δεν υπάρχουν τελευταίες ευκαιρίες. Μόνο χαμένες…
Οι φονταμενταλιστικές θρησκείες και οι οπαδοί τους δεν θέλουν να αφήσουν κανένα «ήσυχο». Στόχο έχουν την εξάπλωση της ηθικής τους στους «αμαρτωλούς του κόσμου».
Όσα ακούγονται για αναγνώριση του ψευδοκράτους μπορεί να είναι κούφιες απειλές. Έτσι, τουλάχιστον τα σταθμίζουν οι ο πρόεδρος κ. Τάσσος Παπαδόπουλος και ο υπουργός των Εξωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Γιώργος Ιάκωβου. Μακάρι. Αν δεν είναι όμως, τότε αναλαμβάνουν τεράστια ευθύνη.
Η λύση του Κυπριακού χάθηκε για μια φορά ακόμη ανάμεσα στα πολλά μέτρα και πολλά σταθμά που χρησιμοποιούνται σε κάθε τέτοια περίπτωση. Έσβησε ανάμεσα σε συνθήματα κενά περιεχομένου.
Στην Παλαιστίνη υπήρξε μια χρυσή ευκαιρία με τις συμφωνίες του Όσλο. Οι ακραίοι και των δύο πλευρών βροντοφώναξαν εμπράκτως «όχι». Οι πολιτικές ηγεσίες δεν ηγήθηκαν της προσπάθειας κατευνασμού των παθών.
Δύο άνθρωποι έκλαψαν για το σχέδιο Ανάν στην Κύπρο, αλλά για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Ο κ. Τάσσος Παπαδόπουλος δάκρυσε γιατί μένουν τούρκοι στρατιώτες στην Κύπρο και ο κ. Ραούφ Ντενκτάς γιατί «φεύγουν οριστικά τα τουρκικά στρατεύματα».
Στην Ελλάδα οι συνεπείς αντι-ιμπεριαλιστές βρήκαν νέο πεδίο δόξης λαμπρό να αντισταθούν στην «αμερικανική ηγεμονία». Είναι σίγουρο πως θα ήταν υπέρ του σχεδίου Ανάν αν οι ΗΠΑ το απέρριπταν.
Δεν υπάρχουν φοβερές συνομωσίες, ούτε περίτεχνες θεωρίες πίσω από το «ναι» ή το «όχι».Υπάρχει μια διαφορετική θεώρηση του κόσμου και των διεθνών σχέσεων. Όλα τ’ άλλα, περί αγρίων και συνομωσιών, είναι προς λαϊκή κατανάλωση κι αύξηση της τηλεθέασης.
Τα on-camera δάκρυα του κ. Τάσσου Παπαδόπουλου δημιουργούν ένα επικίνδυνο προηγούμενο. Μέχρι τώρα υπήρχε ένας διάλογος με βάση τη λογική. Τώρα που ο συναισθηματισμός μπαίνει από την κύρια πόρτα στον εθνικό διάλογο υπάρχει κίνδυνος διχασμού
Το κεντρικό κράτος, που διακόσια χρόνια τώρα δεν κατάφερε να κάνει διοίκηση της προκοπής για τον εαυτό του, έχει άποψη για τις αυτοδιοικήσεις των άλλων.
Μπορεί οι βουλευτές της πλειοψηφίας να παλεύουν για το παντεσπάνι τους, τον υπουργικό θώκο, οι βουλευτές της μειοψηφίας τρέμουν για το ψωμί τους.
Φοροαπαλλαγές για πλούσιους και υψηλές αμυντικές δαπάνες είναι χαρακτηριστικό όλων των Ρεπουμπλικανών προέδρων. Συν διόγκωση του χρέους, παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα.
Οι «συμφωνίες κυρίων» μεταξύ κυβέρνησης-επιχειρηματιών είναι επί της ουσίας ομολογία ανυπαρξίας αγοράς.
Ωραίοι είναι οι χάρτες «Πρόβλεψης κινδύνου πυρκαγιάς», αλλά σε τι χρησιμεύουν, πέρα από το να εικονογραφούν τα δελτία ειδήσεων;
Δεν χρειάζεται κανένας πρωθυπουργός για να διορθώνονται τα «σφάλματα» της επιστήμης ή των σχολικών βιβλίων.
Στην Ελλάδα για να παραμείνουν ή να διαγραφούν φοιτητές χρειάζεται νόμος και οι συναφείς υπουργικές αποφάσεις.
Τα μη ελεγχόμενα από το υπουργείο ΑΕΙ, για κάθε λεπτομέρεια της λειτουργίας τους, θα έχουν την ευελιξία να προσλάβουν καλύτερους καθηγητές, να προσελκύσουν καλύτερους φοιτητές, να δελεάσουν χορηγούς.
Και άλλα...
Money
Πώς να προχωρήσει ο τόπος όταν όλα εξαρτώνται από τους υπουργούς, ενώ τους έχουμε δώσει και μια δεύτερη δουλειά, αυτήν του βουλευτή, που έξι μήνες πριν από τις εκλογές γίνεται η βασική τους έγνοια;
Tech & Innovation
Η Αλ Κάιντα νίκησε. Οχι επί του πεδίου, αλλά κατόρθωσε να κάνει τον δυτικό κόσμο… άλλο κόσμο.
Editor's Picks
Είναι απορίας άξιον γιατί κάνει κόμμα ο κ. Σαμαράς, αφού μπορεί να σύρει τη Νέα Δημοκρατία στον προηγούμενο αιώνα με μια απλή δήλωσή του.
Ζούμε στη χώρα όπου η παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών θεωρείται συνήθης και από πολλούς αναγκαία.
«Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις», ίσως επειδή ξεσπούν πολλές και μεγάλες πυρκαγιές. Αυτές έχουν εντυπωσιακές εικόνες, αλλά λίγη πληροφορία.
Είναι ευτύχημα που η πολιτική συγκυρία, ήτοι οι συσχετισμοί ισχύος, του 17ου αιώνα ήταν τέτοια που απελευθέρωσε τις εμπορικές οδούς από το copyright των θαλάσσιων χαρτογραφήσεων.
