Όσο ο δημόσιος διάλογος περνά από τα παράθυρα τόσο θα εγκλωβιζόμαστε σε ανόητες -που μοιάζουν με εθνικοπατριωτικές- απόψεις.

Η Αμερική αυτή τη στιγμή είναι τριπλά διχασμένη χώρα. Διαφορετικά ψήφισαν οι πόλεις και η ύπαιθρος. Διαφορετικά ψήφισαν οι ακτές και η ενδοχώρα. Διαφορετικά ψήφισαν οι νέοι από τους ηλικιωμένους. Ο τέταρτος διχασμός θα αφορά το ίδιο το ρεπουμπλικανικό κόμμα.

Ο «διάλογος» για την ομοφυλοφυλία…

Είναι πολύ φιλόδοξο το σχέδιο «Κοινωνικής Στεγαστικής Πολιτικής» που εκπόνησαν τα υπουργεία Απασχόλησης και Εθνικής Aμυνας για εργατικές κατοικίες εντός των στρατοπέδων που απομακρύνονται. Αλλά, ταυτόχρονα, είναι και διπλά λάθος.

Δημιουργείται μια περίεργη ηθική πλειοψηφία στη χώρα η οποία έχει περισσότερο να κάνει με τη ρήση του Ιταλού σκηνοθέτη Βιτόριο Ντε Σίκα: «Η ηθική αγανάκτηση είναι στις περισσότερες περιπτώσεις 2% ηθική, 48% αγανάκτηση και 50% ζήλια».

Παρά τα όσα θρυλούμε η Ελλάδα δεν είναι για τις ΗΠΑ (όπως και για τον υπόλοιπο κόσμο) το άπαν της οικουμένης. Είναι μια χώρα που έχει έκταση όσο η Αλαμπάμα, πληθυσμό όσο το Οχάιο και είναι μοναδική στο γεωπολιτικό χάρτη, όσο μοναδικό είναι και το…

Η διαπλοκή είναι σύνθετο πολιτικο-οικονομικό φαινόμενο και ο νομικισμός που επιστρατεύει ο πολιτικός κόσμος δεν αρκεί. Μακροχρόνια μόνο η αγορά και ο ανταγωνισμός μπορεί να ξεριζώσει το φαινόμενο.

Aν το δούμε τους δύο υποψηφίους για την προεδρια των ΗΠΑ με όρους του παρελθόντος οι διαφορές τους δεν φαντάζουν τεράστιες.

Το πρόβλημα με τον Τζορτζ Μπους Τζούνιορ δεν είναι η εγκυκλοπαιδική άγνοιά του. Είναι η επιμονή του σ’ αυτή. Δεν γνωρίζει, αλλά δεν θέλει και να μάθει. Δεν έχει τεκμηριωμένη άποψη και εμμένει σ’ αυτή.

Αφού καμαρώσαμε τους μαθητές με τις ομοιόμορφες στολές τους, αφού τους ευχηθήκαμε -«άντε και του χρόνου!» – δεν τους ρωτάμε κι όλας γιατί παρελάσανε ή έστω τι γιορτάσαμε χθες;