Στην Ελλάδα φούντωσε ο «αντιγουοκισμός» πριν καν υπάρξει woke culture…
Οι δημοσιογράφοι δεν απονέμουν δικαιοσύνη διά της δημοσιότητας, απλώς πληροφορούν τους πολίτες ότι η δημόσια αρχή που χρηματοδοτούν με τους φόρους τους κατηγορεί κάποιον.
Είχε μαλλιάσει η πένα του αείμνηστου καθηγητή Σταύρου Τσακυράκη να γράφει ότι «η προσωρινή κράτηση αντί για έκτακτο μέτρο, που πρέπει να επιβάλλεται αποκλειστικά στις περιπτώσεις που προβλέπει ο νόμος, έχει καταντήσει σύνηθες όπλο στα χέρια των ανακριτών που δεν διστάζουν να το χρησιμοποιήσουν επί δικαίους και αδίκους»
Ο άγνωστος εμπρηστής (αν υπάρχει) πρώτα βρήκε ξερόχορτα σε δημόσια γη για να βάλει τη φωτιά και μετά αυτή επεκτάθηκε, διότι (όπως λένε τα κανάλια) «υπάρχουν ασυνείδητοι που δεν καθαρίζουν τα (ιδιωτικά) οικόπεδα».
Στο «διωκτικό – δικαστικό σύμπλεγμα» υπάρχει ένας άλλος κόσμος με τους δικούς του νόμους και τα δικά του πρωτόκολλα;
Οι δικαστικές αποφάσεις δεν αρκεί να είναι νόμιμες. Οφείλουν να μην είναι «περίεργες».
Ποτέ δεν δικαιολογείται ο περιορισμός κάποιας ελευθερίας με το δικαιολογητικό ότι κάποιος θα την καταχραστεί.
Για να ιδρώνουν οι μαθητές στην τάξη ασχολήθηκαν τέσσερα (συν δύο) υπουργεία και η Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Το βασικό πρόβλημα του πρωθυπουργού είναι ότι έχει 158 πεινασμένα για εξουσία στόματα και –παρά το τεράστιο ξεχείλωμα του υπουργικού συμβουλίου– έφτιαξε μόνο 62 θέσεις να τους βολέψει.
Η συζήτηση περί κατοχύρωσης δικαιωμάτων και πολιτικού κόστους έχει ιστορικό προηγούμενο στις ΗΠΑ.
Το κεντρικό κράτος, που διακόσια χρόνια τώρα δεν κατάφερε να κάνει διοίκηση της προκοπής για τον εαυτό του, έχει άποψη για τις αυτοδιοικήσεις των άλλων.
Μπορεί οι βουλευτές της πλειοψηφίας να παλεύουν για το παντεσπάνι τους, τον υπουργικό θώκο, οι βουλευτές της μειοψηφίας τρέμουν για το ψωμί τους.
Φοροαπαλλαγές για πλούσιους και υψηλές αμυντικές δαπάνες είναι χαρακτηριστικό όλων των Ρεπουμπλικανών προέδρων. Συν διόγκωση του χρέους, παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα.
Οι «συμφωνίες κυρίων» μεταξύ κυβέρνησης-επιχειρηματιών είναι επί της ουσίας ομολογία ανυπαρξίας αγοράς.
Ωραίοι είναι οι χάρτες «Πρόβλεψης κινδύνου πυρκαγιάς», αλλά σε τι χρησιμεύουν, πέρα από το να εικονογραφούν τα δελτία ειδήσεων;
Δεν χρειάζεται κανένας πρωθυπουργός για να διορθώνονται τα «σφάλματα» της επιστήμης ή των σχολικών βιβλίων.
Στην Ελλάδα για να παραμείνουν ή να διαγραφούν φοιτητές χρειάζεται νόμος και οι συναφείς υπουργικές αποφάσεις.
Τα μη ελεγχόμενα από το υπουργείο ΑΕΙ, για κάθε λεπτομέρεια της λειτουργίας τους, θα έχουν την ευελιξία να προσλάβουν καλύτερους καθηγητές, να προσελκύσουν καλύτερους φοιτητές, να δελεάσουν χορηγούς.
Και άλλα...
Money
Η Αλ Κάιντα νίκησε. Οχι επί του πεδίου, αλλά κατόρθωσε να κάνει τον δυτικό κόσμο… άλλο κόσμο.
Tech & Innovation
Από το «Μητσοτάκης ή χάος» περάσαμε στο «Μητσοτάκης ή πόλεμος».
Editor's Picks
Το απόλυτο πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα δεν αφήνει τη χώρα να προχωρήσει πέρα από τις δυνατότητες ενός ανθρώπου.
Στις ΗΠΑ, ουδείς δήλωσε κουρασμένος από τη διαλεύκανση του σκανδάλου Γουότεργκεϊτ.
«Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις», ίσως επειδή ξεσπούν πολλές και μεγάλες πυρκαγιές. Αυτές έχουν εντυπωσιακές εικόνες, αλλά λίγη πληροφορία.
Είναι ευτύχημα που η πολιτική συγκυρία, ήτοι οι συσχετισμοί ισχύος, του 17ου αιώνα ήταν τέτοια που απελευθέρωσε τις εμπορικές οδούς από το copyright των θαλάσσιων χαρτογραφήσεων.
