Πριν ακριβώς από ένα χρόνο, στις 23 Απριλίου του 2010 τα ψέματα τέλειωσαν. Ολα τα ψέματα της μεταπολίτευσης.
Η έννοια της ελευθερίας δεν είναι επεξεργασμένη στην Ελλάδα. Μια χώρα που αναζητά το κράτος να βοηθήσει παντού, είναι μια χώρα που ζητά από το κράτος να παρεμβαίνει παντού.
Οι δυσκολίες της δημοκρατίας δημιουργούν σύγχυση στα κεφάλια των αδαών που φλερτάρουν στην ιδέα της παραβίασης του δημοκρατικού κανόνα για χάρη της αποτελεσματικότητας, του δίκιου, ή άλλου ανώτερου σκοπού.
Φτιάχνεις ένα πανό, ετοιμάζεις ένα ξύλινο (και συνεπώς έτοιμο από προηγούμενες «παρεμβάσεις») λογίδριο, και εκστομίζεις δύο πολυφορεμένα συνθήματα. Εχεις δηλαδή «επανάσταση» σε συσκευασία και χωρίς κόπο.
Ο συνδικαλισμός είναι ένας από τους πυλώνες της δημοκρατίας μας και πρέπει να ανασυγκροτηθεί σε υγιή βάση.
Τα θρησκευτικά συναισθήματα των Ελλήνων πολιτών είναι σεβαστά. Πρέπει δε να είναι τόσο σεβαστά, που να μη γίνονται αντικείμενο πολιτικής σπέκουλας.
Το Επιμελητήριο Πιερίας, πληρώνει για τα φυλλάδια, τα πανό, την διανομή φέιγ-βολάν των «αυθόρμητως αντιδρώντων στα διόδια» και στο τέλος τους τραπεζώνει.
Αφού κάποιοι συνδικαλιστές της ΔΕΗ παίρνουν 65.000 ευρώ μόνο για οδοιπορικά και δεν δουλεύουν, φυσικό είναι να έχουν αναπτυγμένο το ένστικτο της αγωνιστικότητας.
Μια έκκληση για «φιλική αναδιάρθρωση» δεν κομίζει απλώς γλαύκα στην Αθήνα· απευθύνεται σε λάθος κοινό. Οι Ελληνες είναι πεπεισμένοι. Το θέμα είναι να πειστούν και οι Γερμανοί.
Η ανοχή της πολιτείας στην παρανομία βοηθά να γκρεμιστεί η τελευταία κατάκτηση της μεταπολίτευσης, που είναι η δημοκρατία.
Το απόλυτο πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα δεν αφήνει τη χώρα να προχωρήσει πέρα από τις δυνατότητες ενός ανθρώπου.
Το κεντρικό κράτος, που διακόσια χρόνια τώρα δεν κατάφερε να κάνει διοίκηση της προκοπής για τον εαυτό του, έχει άποψη για τις αυτοδιοικήσεις των άλλων.
Μπορεί οι βουλευτές της πλειοψηφίας να παλεύουν για το παντεσπάνι τους, τον υπουργικό θώκο, οι βουλευτές της μειοψηφίας τρέμουν για το ψωμί τους.
Οι «συμφωνίες κυρίων» μεταξύ κυβέρνησης-επιχειρηματιών είναι επί της ουσίας ομολογία ανυπαρξίας αγοράς.
Ωραίοι είναι οι χάρτες «Πρόβλεψης κινδύνου πυρκαγιάς», αλλά σε τι χρησιμεύουν, πέρα από το να εικονογραφούν τα δελτία ειδήσεων;
Η κυβέρνηση που αρνείται σθεναρώς την «ταξινόμηση των φόνων» με βάση το φύλο, ανακοίνωσε τις προάλλες την «ταξινόμηση των απατών» αναλόγως της ηλικίας.
Δεν χρειάζεται κανένας πρωθυπουργός για να διορθώνονται τα «σφάλματα» της επιστήμης ή των σχολικών βιβλίων.
Στην Ελλάδα για να παραμείνουν ή να διαγραφούν φοιτητές χρειάζεται νόμος και οι συναφείς υπουργικές αποφάσεις.
Και άλλα...
Money
Επρεπε να εμφανιστούν οι ρωγμές στις πολυκατοικίες, να προσφύγουν οι κάτοικοι στον Δήμο Αθηναίων και στη Δικαιοσύνη, για να ανακοινώσει η εταιρεία – δύο μήνες μετά! – το πρόβλημα.
Tech & Innovation
Πώς να προχωρήσει ο τόπος όταν όλα εξαρτώνται από τους υπουργούς, ενώ τους έχουμε δώσει και μια δεύτερη δουλειά, αυτήν του βουλευτή, που έξι μήνες πριν από τις εκλογές γίνεται η βασική τους έγνοια;
Editor's Picks
Δεν είναι κακό το μέτρο ο «Κουμπαράς της Νέας Γενιάς», αλλά δεν πρέπει να περιμένουμε πολλά.
Ζούμε στη χώρα όπου η παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών θεωρείται συνήθης και από πολλούς αναγκαία.
«Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις», ίσως επειδή ξεσπούν πολλές και μεγάλες πυρκαγιές. Αυτές έχουν εντυπωσιακές εικόνες, αλλά λίγη πληροφορία.
Είναι ευτύχημα που η πολιτική συγκυρία, ήτοι οι συσχετισμοί ισχύος, του 17ου αιώνα ήταν τέτοια που απελευθέρωσε τις εμπορικές οδούς από το copyright των θαλάσσιων χαρτογραφήσεων.
