Στα ζητήματα λόγου κάθε τρυπούλα ανελευθερίας μπορεί αν χρησιμοποιηθεί διασταλτικά από τις διωκτικές και δικαστικές αρχές με αποτέλεσμα την καθολική λογοκρισία.

Σε κάθε γωνιά αυτής της χώρας υπάρχει ένα δυστύχημα που περιμένει να συμβεί.

«Η Σύγκλητος του ΑΠΘ αναγνωρίζει το πρόβλημα των εργαζομένων στις εργολαβίες καθαριότητας, φύλαξης και συντήρησης ως κορυφαίο του Πανεπιστημίου»!

Κυκλοφορεί μια επικίνδυνη σοφιστεία ότι δεν πρέπει κάποιος να αναφέρεται στην ανομία των άκρων, διότι έτσι συμψηφίζει και συνεπώς δίνει συγχωροχάρτι στο φασιστικό.

Μεταφέροντας μια μονοπωλιακή δραστηριότητα του κράτους σε ιδιώτες κρατώντας ταυτοχρόνως τα μονοπωλιακά χαρακτηριστικά, δεν ωφελείς το κοινωνικό σύνολο.

Όλοι ζουν με το άγχος να εμφανιστούν ότι διαπραγματεύονται με την τρόικα. Ο κ. Μουσουρούλης το έκανε…

Πράγματα που εκ του νόμου προβλέπονται να γίνουν -όπως είναι η δημοσιοποίηση του «πόθεν έσχες»- πολύ βολικά ξεχνιούνται.

Η ελευθερία της διαδήλωσης έχει κάποιους χωροταξικούς περιορισμούς, που προβλέπονται από το Σύνταγμα. Αλλά αυτοί οι περιορισμοί είναι επίσης …περιορισμένοι.

Το κράτος πρέπει να γίνει πλεονασματικό και κυρίως η χώρα πρέπει να προχωρήσει σε διαρθρωτικές αλλαγές που θα κάνουν την δημοσιονομική προσαρμογή βιώσιμη.

Οι δημοσιογράφοι καλύπτουν τις πτυχές της πραγματικότητας που ανταποκρίνονται στο (κατά την ΠΟΕΣΥ) «λαϊκό αίσθημα»;