Είτε στο ελληνικό κράτος η δεξιά δεν γνωρίζει τι ποιεί η αριστερά, είτε ότι τα μικροσυμφέροντα είναι αθάνατα και μπορούν να υπονομεύσουν κάθε προσπάθεια απελευθέρωσης της αγοράς.

  The truth is that Greece has suffered from far-right as well as far-left violence.

    Στην οικονομία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Ολα -ακόμη και η μετανάστευση- προσαρμόζονται αργά ή γρήγορα στις παραγωγικές δυνατότητες κάθε χώρας.

    Δια μίας της μετάθεσης, όλοι πλέον νιώθουν την ανάγκη να καταδικάσουν τη θεωρία των δύο άκρων.

    Τρία χρόνια μετά, το opengov είναι νεκρό, τα κόμματα που συγκυβερνούσαν νέμονται τις θέσεις ευθύνης με ποσοστώσεις.

    Το πρόβλημα πολλών της Αριστεράς σήμερα δεν μπορεί να εξηγηθεί με πολιτικούς όρους. Οι παραλληλίες με την ακροδεξιά που πολλάκις εμφανίζονται εξηγούνται μόνο ψυχαναλυτικά.

    Το πρόβλημα με τους 58 που υπέγραψαν τη διακήρυξη δεν είναι ότι δεν έχουν κάτι να πουν. Είναι ότι στις νέες γενιές δεν θα βρεθούν πολλοί να τους ακούσουν.

Το μπάχαλο το οποίο ζούμε οφείλεται και στο γεγονός ότι μεγάλος αριθμός πίστεψε ότι νόμος ήταν ό,τι προσδιόριζε ο ίδιος ως «δίκιο» του, αποφάσισε να τον πάρει στα χέρια του.

    Τι είναι Δημοκρατία, τι είναι ο κανόνας της πλειοψηφίας, τι είναι τα δικαιώματα της μειοψηφίας, τι είναι παρανομία, τι είναι νόμιμη βία, ποια είναι τα όρια της τελευταίας, πως ασκείται το δικαίωμα της πολιτικής ανυπακοής.

  Εντάξει! Ένα είναι το άκρο. Μπορούμε να ασχοληθούμε με την αντιμετώπισή του;