Η διοίκηση έχει γίνει κάτι σαν θέατρο μαριονετών, τα σχοινάκια των οποίων καταλήγουν στα γραφεία των υπουργών. Τα δε σχοινάκια έγιναν τόσο πολλά, που μπερδεύτηκαν και πλέον τίποτε δεν κινείται.
Το έπος της «εμπορικής εκμετάλλευσης των μνημείων», όχι καθαυτών, αλλά του… εναέριου χώρου τους.
Γιατί μια τόσο «καλή για τη διαφάνεια» ρύθμιση, για τις επιχειρηματικές δραστηριότητες των συγγενών πρώτου βαθμού των πολιτικών, έπρεπε να μπει με τροπολογία και κυρίως γιατί έπρεπε να κατατεθεί στις 10 το βράδυ;
Τελικώς ούτε ο κ. Μπελέρης αποφυλακίστηκε πριν εκτίσει την ποινή του ούτε δήμαρχος Χειμάρρας ορκίστηκε, ενώ έμειναν κούφιες οι απειλές της Ελλάδας.
Ο στόχος της κυβέρνησης σχετικώς με την γνωμάτευση για τα Τέμπη δεν ήταν η αλήθεια, αλλά η κυριαρχία στο πεδίο των πρώτων εντυπώσεων. Τα κατάφερε μια χαρά!
Πριν πούμε «μπράβο!» στην ευαισθησία της ΠΟΕΒ και πριν φτάσουμε στο κάψιμο βιβλίων ως «έκφραση αλληλεγγύης στον δοκιμαζόμενο παλαιστινιακό λαό», έχουμε ένα ερώτημα: Αυτή η ευαισθησία δεν φτάνει μέχρι την Αίγυπτο;
Η κυβέρνηση ρυθμίζει κάθε λεπτομέρεια των πανεπιστημίων με νόμους 203.000(!) λέξεων. Αυτοί δεν μπορούν να εφαρμοστούν διότι είναι διαφορετική η φυσιογνωμία, αλλά και οι ανάγκες κάθε ΑΕΙ.
Κάθε άνθρωπος είναι πολυσύνθετη προσωπικότητα, που δεν χωράει στις αδρές διαχωριστικές γραμμές που φτιάχνουμε.
Η κυβέρνηση οφείλει να καταλάβει ότι, πέρα από τα επικοινωνιακά τερτίπια, υπάρχει και η ουσία· για όλα τα προβλήματα, και όχι μόνο των ΑΕΙ.
Εχουμε φτιάξει ένα σύστημα τόσο καλής ποδηγέτησης των πάντων από το κεντρικό κράτος, που ακόμη και άνθρωποι με τις καλύτερες προθέσεις δεν μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους.
Μπορεί οι βουλευτές της πλειοψηφίας να παλεύουν για το παντεσπάνι τους, τον υπουργικό θώκο, οι βουλευτές της μειοψηφίας τρέμουν για το ψωμί τους.
Φοροαπαλλαγές για πλούσιους και υψηλές αμυντικές δαπάνες είναι χαρακτηριστικό όλων των Ρεπουμπλικανών προέδρων. Συν διόγκωση του χρέους, παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα.
Πόσους Δήμους χρειάζεται η χώρα; Οσους θέλουν οι δημότες, αρκεί να τους πληρώνουν.
Οι «συμφωνίες κυρίων» μεταξύ κυβέρνησης-επιχειρηματιών είναι επί της ουσίας ομολογία ανυπαρξίας αγοράς.
Ωραίοι είναι οι χάρτες «Πρόβλεψης κινδύνου πυρκαγιάς», αλλά σε τι χρησιμεύουν, πέρα από το να εικονογραφούν τα δελτία ειδήσεων;
Δεν χρειάζεται κανένας πρωθυπουργός για να διορθώνονται τα «σφάλματα» της επιστήμης ή των σχολικών βιβλίων.
Στην Ελλάδα για να παραμείνουν ή να διαγραφούν φοιτητές χρειάζεται νόμος και οι συναφείς υπουργικές αποφάσεις.
Τα μη ελεγχόμενα από το υπουργείο ΑΕΙ, για κάθε λεπτομέρεια της λειτουργίας τους, θα έχουν την ευελιξία να προσλάβουν καλύτερους καθηγητές, να προσελκύσουν καλύτερους φοιτητές, να δελεάσουν χορηγούς.
Και άλλα...
Money
Πώς να προχωρήσει ο τόπος όταν όλα εξαρτώνται από τους υπουργούς, ενώ τους έχουμε δώσει και μια δεύτερη δουλειά, αυτήν του βουλευτή, που έξι μήνες πριν από τις εκλογές γίνεται η βασική τους έγνοια;
Tech & Innovation
Από το «Μητσοτάκης ή χάος» περάσαμε στο «Μητσοτάκης ή πόλεμος».
Editor's Picks
Το απόλυτο πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα δεν αφήνει τη χώρα να προχωρήσει πέρα από τις δυνατότητες ενός ανθρώπου.
Στις ΗΠΑ, ουδείς δήλωσε κουρασμένος από τη διαλεύκανση του σκανδάλου Γουότεργκεϊτ.
«Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις», ίσως επειδή ξεσπούν πολλές και μεγάλες πυρκαγιές. Αυτές έχουν εντυπωσιακές εικόνες, αλλά λίγη πληροφορία.
Είναι ευτύχημα που η πολιτική συγκυρία, ήτοι οι συσχετισμοί ισχύος, του 17ου αιώνα ήταν τέτοια που απελευθέρωσε τις εμπορικές οδούς από το copyright των θαλάσσιων χαρτογραφήσεων.
