Ο νόμος περί ευθύνης υπουργών είναι ένας κακός νόμος. Ο τρόπος με τον οποίο εφαρμόζεται τον κάνει χειρότερο.

Το σκάνδαλο της παρέμβασης στο έργο των δικαστών είχε προηγούμενες πολιτικές αποφάσεις. Κι αυτές φέρουν την υπογραφή της κυβέρνησης.

Οι πρόωρες εκλογές είναι αυτοκτονία για την κυβέρνηση. Μόνη της επιλογή είναι να κάνει όσα υποσχέθηκε και για τα οποία εκλέχθηκε.

Οι βουλευτές δεν πρέπει να είναι στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα πειθαρχημένα. Ψηφίζονται απευθείας από τον λαό και βουλεύονται για το έθνος.

Η συμμετοχή στην αγορά είναι εθελοντική Στους «άλλους (τους εκτός αγοράς) κόσμους» η συμμετοχή ήταν καταναγκαστική.

Εν μέσω μιας χρηματοοικονομικής θύελλας, στην Ελλάδα δεν μας απασχολεί τι θα κάνουμε τα απόνερα των τραπεζικών χρεοκοπιών. Το ερώτημα που κυριαρχεί είναι αν θα γίνουν εκλογές.

Η εσωστρέφεια σε ένα κόμμα δεν τελειώνει ούτε με εντολές ούτε με κραυγές. Τελειώνει μόνο με πολιτικές που την υπερβαίνουν.

Το πρόβλημα της Νέας Δημοκρατίας (και κατά συνέπεια του τόπου) δεν είναι τι λένε οι βουλευτές της, αλλά τι κάνουν οι υπουργοί της.

Tο μέγεθος της υπόθεσης Βατοπεδίου αναδεικνύει περισσότερα πράγματα από πιθανή πλάνη υπουργών και σκάνδαλο της κυβέρνησης.

Οι κρατικές υποθέσεις δεν είναι ιδιωτική υπόθεση και το τι λέγεται μεταξύ υπουργών (για τα καθήκοντά τους) αφορά τα δικά μας λεφτά. Οι δημόσιες παραινέσεις για σιωπή, του στυλ «εγώ δεν θα μιλήσω και καλώ και τους άλλους να το τηρούν» αφορά άλλου τύπου οργανώσεις και άλλου τύπου καθεστώτα.

Η διαφθορά φύεται και αναπτύσσεται στα χωράφια της αδιαφάνειας. Υπήρχε πολλή αδιαφάνεια πριν από το 2004, αλλά είχαν γίνει και κάποια μισά, δειλά, χωλά βήματα για τη βελτίωση της κατάστασης. Δυστυχώς πήγαμε πίσω.

Ο πρωθυπουργός, στη συνείδηση του κόσμου, δεν είναι κάτι διαφορετικό από το κόμμα και τα στελέχη του.

Ο προηγούμενος συντηρητισμός -όσο κι αν τον απεχθάνονται κάποιοι- ήταν συνεπής. Ηταν συντηρητισμός εντός κι εκτός της οικίας των οπαδών του. Ο νέος συντηρητισμός, είναι συντηρητισμός ευκαιρίας.

Το υπουργικό συμβούλιο πρέπει να συνεδριάζει για να ξέρει το Οικονομικών τι ποιεί το Εσωτερικών…

Η δημοκρατία δεν απειλείται μόνο από τα τεθωρακισμένα, απειλείται και από τη σταδιακή διάβρωσή της. Σε κάθε μηχανισμό αυτονομούνται γρανάζια του, που δεν απειλούν μεν το πολίτευμα, αλλά το χρησιμοποιούν.

Η ταύτιση του πολιτικού με τον πολίτη που έκανε ο πρωθυπουργός είναι εξίσου αυθαίρετη με την ταύτιση ηθικού και νόμιμου που έκανε ο κ. Βουλγαράκης. Για την ακρίβεια είναι το ίδιο δόγμα με άλλα λόγια.

Δεν μπορείς να αντιπολιτεύεσαι με σημαία την ηθική και να πολιτεύσεσαι μόνο με την νομιμότητα.

Η επιλογή της κ. Πέιλιν είναι θεμιτή, αν και κανείς δεν ρώτησε το παιδί. Αλλά επ’ ουδενί δεν μπορεί να είναι σεβαστή.

Οι πολλές «αταξίες», μπορεί να μην αποδεικνύουν νοθεία, δείχνουν όμως έλλειψη σεβασμού στον κορυφαίο πολιτειακό θεσμό και μια προχειρότητα που τον απαξιώνει.

Ακόμη αν ήταν προχειρότητα όσα εδαμε με τα μάτια μας να συμβαίνουν στη Βουλή, τα συμπεράσματα είναι θλιβερά.