Ο πρωθυπουργός, στη συνείδηση του κόσμου, δεν είναι κάτι διαφορετικό από το κόμμα και τα στελέχη του.

Ο προηγούμενος συντηρητισμός -όσο κι αν τον απεχθάνονται κάποιοι- ήταν συνεπής. Ηταν συντηρητισμός εντός κι εκτός της οικίας των οπαδών του. Ο νέος συντηρητισμός, είναι συντηρητισμός ευκαιρίας.

Το υπουργικό συμβούλιο πρέπει να συνεδριάζει για να ξέρει το Οικονομικών τι ποιεί το Εσωτερικών…

Η δημοκρατία δεν απειλείται μόνο από τα τεθωρακισμένα, απειλείται και από τη σταδιακή διάβρωσή της. Σε κάθε μηχανισμό αυτονομούνται γρανάζια του, που δεν απειλούν μεν το πολίτευμα, αλλά το χρησιμοποιούν.

Η ταύτιση του πολιτικού με τον πολίτη που έκανε ο πρωθυπουργός είναι εξίσου αυθαίρετη με την ταύτιση ηθικού και νόμιμου που έκανε ο κ. Βουλγαράκης. Για την ακρίβεια είναι το ίδιο δόγμα με άλλα λόγια.

Δεν μπορείς να αντιπολιτεύεσαι με σημαία την ηθική και να πολιτεύσεσαι μόνο με την νομιμότητα.

Η επιλογή της κ. Πέιλιν είναι θεμιτή, αν και κανείς δεν ρώτησε το παιδί. Αλλά επ’ ουδενί δεν μπορεί να είναι σεβαστή.

Οι πολλές «αταξίες», μπορεί να μην αποδεικνύουν νοθεία, δείχνουν όμως έλλειψη σεβασμού στον κορυφαίο πολιτειακό θεσμό και μια προχειρότητα που τον απαξιώνει.

Ακόμη αν ήταν προχειρότητα όσα εδαμε με τα μάτια μας να συμβαίνουν στη Βουλή, τα συμπεράσματα είναι θλιβερά.

Για την Αριστερά, τίποτε, από τα «κακά του καπιταλισμού» δεν είναι λιγότερο κακό και τίποτε δεν είναι χειρότερο. Ολα τα άσχημα είναι εξίσου άσχημα.

Όλη η φασαρία περί ανεξαρητοποιήσεως του κ. Παυλίδη γίνεται για το ανώδυνο. Ως γνωστόν, μια ανεξαρτητοποίηση δεν έβλαψε ποτέ κανένα.

Το πρόβλημα της Ελλάδος δεν είναι μόνο ο κάλπικος πρωταθλητισμός. Το βασικό που πρέπει να μας ανησυχήσει, είναι ότι δεν υπάρχει σχεδιασμός ούτε για το προφανές.

Γίνεται κοινή πεποίθηση ότι και «συσκότιση», και «συγκάλυψη» και «αδράνεια» υπάρχει στην υπόθεση των καταγγελιών για τον πρώην υπουργό κ. Αριστοτέλη Παυλίδη.

Είτε υπάρξει τιμωρία για τα εγκλήματα στον Καύκασο είτε όχι, και παρά την οδύνη που ένας πόλεμος προκαλεί, δεν μπορούμε παρά να δούμε κάποια ελπιδοφόρα σημάδια για το μέλλον των ενόπλων συρράξεων.

Σε ότι αφορά την οικονομία η κυβέρνηση για κάθε παθογένεια δεν προτείνει κάποια λύση, προβάλλει κάποια δικαιολογία.

Ο «Καποδίστριας ΙΙ» Θα συναντήσει πολλούς υφάλους. Ο πρώτος και κυριότερος είναι ο λαϊκισμός της αντιπολίτευσης. Όχι της νυν, αλλά της προηγούμενης.

«Η διαφορά μιας λέξης και μιας περίπου ακριβούς λέξεως, είναι η διαφορά μεταξύ πυγολαμπίδας και αστραπής»…

Το ιδεολογικό κενό της πρώην «νέας διακυβέρνησης».

Η απονομή του διεθνούς δικαίου είναι ατελής. Η προσέγγιση όμως του «όλα ή τίποτε» βοηθάει μόνο όσους πασχίζουν για το «τίποτε». Δηλαδή τους πρώην, νυν και μελλοντικούς εγκληματίες.

Πολλοί θεώρησαν την κίνηση του αρχηγού του Συνασπισμού, να πάει την 22χρονη μετανάστρια στη δεξίωση για τα 34 χρόνια αποκατάστασης της Δημοκρατίας, «επικοινωνιακή». Ηταν, αλλά αυτό δεν μειώνει τη χρησιμότητά της.