Για την Αριστερά, τίποτε, από τα «κακά του καπιταλισμού» δεν είναι λιγότερο κακό και τίποτε δεν είναι χειρότερο. Ολα τα άσχημα είναι εξίσου άσχημα.
Όλη η φασαρία περί ανεξαρητοποιήσεως του κ. Παυλίδη γίνεται για το ανώδυνο. Ως γνωστόν, μια ανεξαρτητοποίηση δεν έβλαψε ποτέ κανένα.
Το πρόβλημα της Ελλάδος δεν είναι μόνο ο κάλπικος πρωταθλητισμός. Το βασικό που πρέπει να μας ανησυχήσει, είναι ότι δεν υπάρχει σχεδιασμός ούτε για το προφανές.
Γίνεται κοινή πεποίθηση ότι και «συσκότιση», και «συγκάλυψη» και «αδράνεια» υπάρχει στην υπόθεση των καταγγελιών για τον πρώην υπουργό κ. Αριστοτέλη Παυλίδη.
Είτε υπάρξει τιμωρία για τα εγκλήματα στον Καύκασο είτε όχι, και παρά την οδύνη που ένας πόλεμος προκαλεί, δεν μπορούμε παρά να δούμε κάποια ελπιδοφόρα σημάδια για το μέλλον των ενόπλων συρράξεων.
Σε ότι αφορά την οικονομία η κυβέρνηση για κάθε παθογένεια δεν προτείνει κάποια λύση, προβάλλει κάποια δικαιολογία.
Ο «Καποδίστριας ΙΙ» Θα συναντήσει πολλούς υφάλους. Ο πρώτος και κυριότερος είναι ο λαϊκισμός της αντιπολίτευσης. Όχι της νυν, αλλά της προηγούμενης.
«Η διαφορά μιας λέξης και μιας περίπου ακριβούς λέξεως, είναι η διαφορά μεταξύ πυγολαμπίδας και αστραπής»…
Το ιδεολογικό κενό της πρώην «νέας διακυβέρνησης».
Η απονομή του διεθνούς δικαίου είναι ατελής. Η προσέγγιση όμως του «όλα ή τίποτε» βοηθάει μόνο όσους πασχίζουν για το «τίποτε». Δηλαδή τους πρώην, νυν και μελλοντικούς εγκληματίες.
Πολλοί θεώρησαν την κίνηση του αρχηγού του Συνασπισμού, να πάει την 22χρονη μετανάστρια στη δεξίωση για τα 34 χρόνια αποκατάστασης της Δημοκρατίας, «επικοινωνιακή». Ηταν, αλλά αυτό δεν μειώνει τη χρησιμότητά της.
Είναι δύσκολη η απονομή του δικαίου διεθνώς γιατί με κάθε πράξη παράγεται και δεν εφαρμόζεται υπάρχον δίκαιο.
Η διαφθορά δεν είναι ανεξάρτητη του τελικού εκλογικού αποτελέσματος. Η διαφθορά έχει μεγάλο -άμεσο κι έμμεσο- οικονομικό κόστος. Αυτό μεταφέρεται στην τσέπη του πολίτη και διαμορφώνει τελικά την εκλογική του συμπεριφορά.
Κάθε δημοκρατικός πολίτης πρέπει να χαρεί για τη σύλληψη του Κάρατζιτς. Πρέπει όμως να θυμάται ότι πολλά εγκλήματα παραμένουν ατιμώρητα.
«Η διάχυση του φωτός της επιστήμης απέδειξε την ατράνταχτη αλήθεια ότι οι μάζες των ανθρώπων δεν γεννήθηκαν με σαμάρια στην πλάτη, ούτε υπάρχουν μερικοί εκλεκτοί με μπότες και σπιρούνια που νομίμως θα τους καβαλήσουν στο όνομα του Θεού.» Τόμας Τζέφερσον
Το ελληνικό κράτος έχασε εκατό εκατομμύρια ευρώ. Οι μίζες αυτά δεν ήταν ζημία της εταιρείας. Προστέθηκαν στην τιμή όσων αγόρασε και πλήρωσε το ελληνικό Δημόσιο. Εχει την βούληση η κυβέρνηση, τουλάχιστον, να πάρουμε πίσω αυτά;
Το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του δεν θέλει «να πέσει άπλετο φως στην υπόθεση». Αφορά τη συνήθη πρακτική των κομμάτων. Κανείς δεν έχει την διάθεση ούτε την τόλμη να αναταράξει το τέλμα. Προτιμούν όλοι να βουλιάξουν σ’ αυτό…
Αν και οι ροές του πολιτικού χρήματος πολλάκις τέμνονται με την διαφθορά, το πρόβλημα με το πολιτικό χρήμα δεν είναι σε όλες τις περιπτώσεις η διαφθορά.
Το χειρότερο χαρακτηριστικό των κομμάτων δεν είναι η ανηθικότητά τους, αλλά η αναποτελεσματικότητα που επιδεικνύουν στη διαχείριση ακόμη και για τα του οίκου τους.
Ενα μεγάλο και συγκεντρωτικό κράτος φωνάζει ότι είναι ευκαιρία για διαφθορά. Το εκλογικό σύστημα με τις μεγάλες περιφέρειες αποτελεί κίνητρο για διαφθορά.
