Στην Ελλάδα οι μύθοι παραμένουν ζωντανοί όχι μόνο διότι αναπαράγονται χωρίς έλεγχο. Κυρίως διότι δεν υποβάλλονται σε ένα στοιχειώδες τεστ λογικής. Oλα γίνονται πρόχειρα. Ακομη και ο δημόσιος διάλογος…

H συνομωσιολογία του ΚΚΕ με τις μειονότητες…

Οι περισσότεροι που μίλησαν στην κεντρική επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας αποφάσισαν να είναι ευχάριστοι και γι’ αυτό αδιάφοροι για το μέλλον της κυβέρνησης και του τόπου. Ο κ. Πέτρος Τατούλης αποφάσισε να είναι χρήσιμος.

Στην Ευρώπη των 25 το κράτος μεγαλώνει. Δεν μικραίνει όπως θέλουν οι θεωρίες περί του «καταραμένου νεοφιλελευθερισμού».

Η λογική της απαγόρευσης είναι διάχυτη σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Δεν αρέσει στον ΛΑΟΣ να τον αποκαλούν «ακροδεξιό», απειλεί διά δικαστικών μηνύσεων. Δεν αρέσει στις άλλες φοιτητικές παρατάξεις να κατεβαίνει η νεολαία του ΛΑΟΣ σε εκλογές, απαγορεύουν «δημοκρατικά» την κάθοδο του ΦΟΣ στις εκλογές.

Για τους νεοσυντηρητικούς ισχύει στο ακέραιο αυτό που κάποτε ειπώθηκε για τον Ρίτσαρντ Νίξον: «Αν δύο λάθη δεν κάνουν το σωστό, δοκιμάζουν τα τρία».

Γιατί στην Ελλάδα εθνικό θέμα είναι μόνο ό,τι συνιστά απειλή, ή ό,τι κατασκευάζεται ως απειλή και όχι π.χ. το άνοιγμα της οδού Λήδρας;

Έχουν αλλάξει πολλά στην Ελλάδα τα τελευταία είκοσι χρόνια. Το μόνο που δεν αλλάζει είναι οι όροι πολιτικού διαλόγου.

Οι νεκροί από την τελευταία εξέγερση στο Θιβέτ ξεπερνούν τους εκατό, ενώ οι δίκες με συνοπτικές διαδικασίες έχουν ξεκινήσει. Προς δόξαν της «Ολυμπιακής σύνθεσης» και των ιδεωδών της.

Ο ιστορικός συμβιβασμός στις ΗΠΑ μεταξύ εκείνων που φοβόταν τον μόνιμο στρατό και και των άλλων που έτρεμαν τον ένοπλο λαό.

Οι μηνύσεις των Επιμελητηρίων κατά της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ δεν είναι επικίνδυνες. Είναι ανόητες…

Με την άνοδο των ποσοστών του ο ΣΥΡΙΖΑ γίνεται μεγάλο κόμμα. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να δίνει κι απαντήσεις στα προβλήματα όπως αυτές που απαιτούμε από τα μεγάλα κόμματα: σαφείς και κρυστάλλινες.

Το ζήτημα -καθόλου κολακευτικό για τη χώρα και τον δημόσιο διάλογο- είναι πως οι αστικοί μύθοι επισημοποιούνται από τους πολιτικούς.

Η Κύπρος απέρριψε προχθές το αδιέξοδο στο οποίο την οδηγούσε ο κ. Παπαδόπουλος. Τώρα απομένει να απαντηθεί το ερώτημα: τι ακριβώς θέλουν οι Ελληνοκύπριοι για το νησί τους;

Η μεγαλύτερη νίκη της Αριστεράς είναι το περίεργο μονοπώλιο της πολιτικής ηθικής που μεταπολιτευτικά της έχει αποδοθεί.

Γιατί εκπλήσσονται άπαντες από την απήχηση του νεοκομμουνιστικού ΣΥΝ;

Σήμερα βιώνουμε μια υπαρκτή κρίση του δικομματισμού και η εξήγησή της αδίκως συρρικνώνεται στις αδυναμίες του κ. Γιώργου Παπανδρέου.

Αυτό που δημιουργεί μια δημοκρατία είναι αντιτιθέμενα συμφέροντα που αλληλοελέγχονται και ισορροπούν.

Το μεγάλο σκάνδαλο, που αναδεικνύει η υπόθεση Ζαχόπουλου, είναι οι υπόγειες σχέσεις στελεχών της κυβέρνησης με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, εκδότες και δημοσιογράφους.

Η ελληνική πολιτική ζωή δεν μπορεί να παραμένει δέσμια του σκανδάλου Siemens, ούτε η χώρα μπορεί να παραμένει όμηρος των αποκαλύψεων που κάποιοι στο εξωτερικό μπορεί να απειλούν ότι θα κάνουν.