Με την άνοδο των ποσοστών του ο ΣΥΡΙΖΑ γίνεται μεγάλο κόμμα. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να δίνει κι απαντήσεις στα προβλήματα όπως αυτές που απαιτούμε από τα μεγάλα κόμματα: σαφείς και κρυστάλλινες.

Το ζήτημα -καθόλου κολακευτικό για τη χώρα και τον δημόσιο διάλογο- είναι πως οι αστικοί μύθοι επισημοποιούνται από τους πολιτικούς.

Η Κύπρος απέρριψε προχθές το αδιέξοδο στο οποίο την οδηγούσε ο κ. Παπαδόπουλος. Τώρα απομένει να απαντηθεί το ερώτημα: τι ακριβώς θέλουν οι Ελληνοκύπριοι για το νησί τους;

Η μεγαλύτερη νίκη της Αριστεράς είναι το περίεργο μονοπώλιο της πολιτικής ηθικής που μεταπολιτευτικά της έχει αποδοθεί.

Γιατί εκπλήσσονται άπαντες από την απήχηση του νεοκομμουνιστικού ΣΥΝ;

Σήμερα βιώνουμε μια υπαρκτή κρίση του δικομματισμού και η εξήγησή της αδίκως συρρικνώνεται στις αδυναμίες του κ. Γιώργου Παπανδρέου.

Αυτό που δημιουργεί μια δημοκρατία είναι αντιτιθέμενα συμφέροντα που αλληλοελέγχονται και ισορροπούν.

Το μεγάλο σκάνδαλο, που αναδεικνύει η υπόθεση Ζαχόπουλου, είναι οι υπόγειες σχέσεις στελεχών της κυβέρνησης με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, εκδότες και δημοσιογράφους.

Η ελληνική πολιτική ζωή δεν μπορεί να παραμένει δέσμια του σκανδάλου Siemens, ούτε η χώρα μπορεί να παραμένει όμηρος των αποκαλύψεων που κάποιοι στο εξωτερικό μπορεί να απειλούν ότι θα κάνουν.

Το ευφυολογημα της «δεξιάς παρένθεσης» έκανε μεγάλη ζημιά στο ΠΑΣΟΚ, στη ΝΔ, αλλά και στον τόπο.

Tο «κακό» το περασμένο Σάββατο ήταν η δεκάωρη ομηρία του κέντρου της Αθήνας από δύο ομάδες έκνομων στοιχείων. Το «χειρότερο» είναι ότι η Ελληνική Αστυνομία συνέπραξε με μία εξ αυτών για να απωθήσει τη δεύτερη.

Έπαψε να ισχύει πλέον το θρυλικό «όποιος έχει στοιχεία να πάει στον εισαγγελέα»;

Η αχίλλειος πτέρνα του ΠΑΣΟΚ, είναι η πραγματική ή φανταστική πολιτική ικανότητά του. Όλοι συγχωρούν τα πάντα στη ΝΔ -«τόσο μπορεί, τόσο κάνει»- και περιμένουν τα πάντα από το ΠΑΣΟΚ.

Από ένα επίπεδο ευημερίας και μετά οι κοινωνίες και τα άτομα έχουν πολλά να κερδίσουν ζώντας και πολλά να χάσουν πολεμώντας.

Το πρόβλημα της κυβέρνησης δεν είναι ότι αντιμετωπίζει κρίσεις. Είναι ότι δεν έμαθε από αυτές. Τις αντιμετωπίζει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που αντιμετώπισε παρελθούσες κρίσεις: επικοινωνιακά μέχρι να κάτσει ο κουρνιαχτός.

Ετσι που έμπλεξε το κουβάρι των ροζ DVD, των εκβιασμών, των απειλών, των υπονοούμενων και των συναλλαγών μόνο η Δικαιοσύνη μπορεί να ρίξει το αναγκαίο για τον τόπο φως.

Η προαγωγή της ηθικής σε κορυφαίο αίτημα μιας κοινωνίας (ή ακόμη χειρότερα: ως μοναδικό αίτημα) είναι έκφραση του συντηρητισμού της.

Το αγκάθι της διαφθοράς σε κάθε χώρα είναι βαθύ και πολιτικό. Δεν λύνεται με ηθικές υποσχέσεις, όσο αγαθές κι αν είναι οι προθέσεις των πολιτικών.

Η Ν.Δ. όχι μόνο δεν βρήκε τη λύση για τη διαφθορά. Δεν κατάλαβε καν το πρόβλημα.

Μπορούμε να προσάψουμε πολλά στον δικομματισμό. Δεν πρέπει, όμως να ξεχνάμε όμως ότι στα χρόνια του η Ελλάδα γνώρισε μια πρωτοφανή για την ιστορία της πολιτική σταθερότητα και οικονομική ανάπτυξη.