Το ευφυολογημα της «δεξιάς παρένθεσης» έκανε μεγάλη ζημιά στο ΠΑΣΟΚ, στη ΝΔ, αλλά και στον τόπο.

Tο «κακό» το περασμένο Σάββατο ήταν η δεκάωρη ομηρία του κέντρου της Αθήνας από δύο ομάδες έκνομων στοιχείων. Το «χειρότερο» είναι ότι η Ελληνική Αστυνομία συνέπραξε με μία εξ αυτών για να απωθήσει τη δεύτερη.

Έπαψε να ισχύει πλέον το θρυλικό «όποιος έχει στοιχεία να πάει στον εισαγγελέα»;

Η αχίλλειος πτέρνα του ΠΑΣΟΚ, είναι η πραγματική ή φανταστική πολιτική ικανότητά του. Όλοι συγχωρούν τα πάντα στη ΝΔ -«τόσο μπορεί, τόσο κάνει»- και περιμένουν τα πάντα από το ΠΑΣΟΚ.

Το πρόβλημα της κυβέρνησης δεν είναι ότι αντιμετωπίζει κρίσεις. Είναι ότι δεν έμαθε από αυτές. Τις αντιμετωπίζει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που αντιμετώπισε παρελθούσες κρίσεις: επικοινωνιακά μέχρι να κάτσει ο κουρνιαχτός.

Από ένα επίπεδο ευημερίας και μετά οι κοινωνίες και τα άτομα έχουν πολλά να κερδίσουν ζώντας και πολλά να χάσουν πολεμώντας.

Ετσι που έμπλεξε το κουβάρι των ροζ DVD, των εκβιασμών, των απειλών, των υπονοούμενων και των συναλλαγών μόνο η Δικαιοσύνη μπορεί να ρίξει το αναγκαίο για τον τόπο φως.

Η προαγωγή της ηθικής σε κορυφαίο αίτημα μιας κοινωνίας (ή ακόμη χειρότερα: ως μοναδικό αίτημα) είναι έκφραση του συντηρητισμού της.

Το αγκάθι της διαφθοράς σε κάθε χώρα είναι βαθύ και πολιτικό. Δεν λύνεται με ηθικές υποσχέσεις, όσο αγαθές κι αν είναι οι προθέσεις των πολιτικών.

Η Ν.Δ. όχι μόνο δεν βρήκε τη λύση για τη διαφθορά. Δεν κατάλαβε καν το πρόβλημα.

Μπορούμε να προσάψουμε πολλά στον δικομματισμό. Δεν πρέπει, όμως να ξεχνάμε όμως ότι στα χρόνια του η Ελλάδα γνώρισε μια πρωτοφανή για την ιστορία της πολιτική σταθερότητα και οικονομική ανάπτυξη.

Σε μια περίοδο διάχυτης αναξιοπιστίας των θεσμών, η υπόθεση Ζαχόπουλου εμπεδώνει την καχυποψία για όλους τους πυλώνες της δημοκρατίας.

Yπάρχει και πολιτική πέρα από την κρατική παρέμβαση. Εκείνη που απελευθερώνει τις επιχειρήσεις να παράγουν και τους πολίτες να δημιουργούν.

Το πολιτικό σύστημα μπήκε στην εποχή των μεγάλων αναταράξεων. Ο κρατικοδίαιτος δικομματισμός τελειώνει. Πρέπει να προετοιμαστούμε για μια περίοδο αστάθειας μέχρι να ξαναμοιραστεί η πολιτική τράπουλα.

Από τους πολιτικούς μας πρέπει να περιμένουμε πολλά. Πρώτα απ’ όλα την τήρηση των νόμων που οι ίδιοι ψηφίζουν. Σ’ αυτό η κοινωνία οφείλει να είναι άτεγκτη.

Παρά τα όσα, λοιπόν, διακηρύσσει η κυβέρνηση και αυτή η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού τελείωσε. Μέχρι να σωρευτεί απόθεμα εμπιστοσύνης στο πολιτικό σύστημα γενικότερα, τίποτε δεν μπορεί να προχωρήσει.

Η Αριστερά κυκλοφορεί χρόνια τώρα στη χώρα με τη μεζούρα της ηθικής. Επειδή μαρτύρησε από το μετεμφυλιακό κράτος, καθιέρωσε την αντίληψη ότι αγιοποιήθηκε.

Πρωτεύει η ανανέωση του «Συνασπισμού» σε επίπεδο προτάσεων. Ολα τ’ άλλα συμπεριλαμβανόμενης της ηλικίας του νέου αρχηγού έρχονται δεύτερα.

Η Αριστερά -των χορτάτων της Δύσης- μας προειδοποιεί πλέον για τα πάντα και για τα αντίθετά τους.

Η Βενεζουέλα δεν θα γίνει δικτατορικό καθεστώς την Κυριακή. Είναι από τον περασμένο Ιανουάριο.