Κοιτώντας την ιστορική εμπειρία της πιο επιτυχημένης ομοσπονδίας που υπήρξε μέχρι σήμερα, Δηλαδή των ΗΠΑ, αδικούμε την ευρωσυνθήκη και τη διαδικασία υπερψήφισής της. Η ομοσπονδιοποίηση είναι μια πολύπλοκη, με πολλούς συμβιβασμούς και κάποιες φορές «τρελή» διαδικασία.

Το πρόβλημα στην Ιταλία δεν είναι ότι εμφανίστηκε ο αμφιλεγόμενος Μπερλουσκόνι, είναι ότι δεν εξαφανίστηκαν οι δομές που παρήγαγαν τη διαφθορά.

Υπάρχουν πολλές νάρκες στα δημοψηφίσματα για την κύρωση πολιτικών συμφωνιών.

Το γεγονός ότι ολόκληρη η σταλινογενής Αριστερά ξεσηκώθηκε για το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού, ενώ σιώπησε για το βιβλίο της Γ΄ Λυκείου δείχνει τη βαθιά ιδεολογική της μετάλλαξη. Δεν φωνασκεί πλέον υπέρ του κομμουνιστικού, αλλά υπέρ του εθνικού.

Το πρόβλημα με το βιβλίο ιστορίας της Γ’ Λυκείου.

Σε μια δημοκρατία ότι δεν απαγορεύεται ρητώς, επιτρέπεται. Σε μια δικτατορία ότι δεν επιτρέπεται ρητώς, απαγορεύεται.

Σε άλλες ευνομούμενες δημοκρατικές χώρες ήδη θα έψαχναν πόσα ξέρει ο πρωθυπουργός για την υπόθεση Κεφαλογιάννη και αν υπήρξαν κι άλλες πιέσεις των μαρτύρων αστυνομικών, για να κουκουλώσουν αυτήν και άλλες υποθέσεις.

Διάφοροι υπουργοί άρχισαν να επιχειρηματολογούν ότι το Σύνταγμα δεν εννοεί αυτά που λέει.

Τσαλαβουτούν πολλοί σ’ αυτά τα θολά όρια ανάμεσα στο δημοκρατικό και στο επαναστατικό καθήκον.

Οσο πληθαίνουν οι κινητοποιήσεις τόσο μειώνεται η απήχησή τους. Ουδείς πλέον θεωρεί κάποια διεκδίκηση που εμφανίζεται με πανό στη Σταδίου σοβαρό αίτημα.

Οτανα ανεβαίνει η τιμή του πετρελαίου κι άλλων προϊόντων συρρκνώνεται η δημοκρατία τον κόσμο.

Αν έβλαψε κάτι τον Μάη περισσότερο απ’ όλα ήταν οι ερμηνείες του. Η φαντασία μπορεί να μην κατέλαβε την εξουσία, αλλά σίγουρα τη γαλλική ακαδημαϊκή κοινότητα και δι’ αυτής πολλές σχολές ανθρωπιστικών σπουδών.

Η Ιστορία γράφεται με αναφορά στις πηγές και στα αρχαιολογικά ευρήματα. Δεν γράφεται από επιτροπές. Ούτε καν από τις συγκλήτους Ακαδημιών

Για τους υπουργούς ισχύει το τεκμήριο αθωότητας, σε ότι αφορά τις ποινικές ευθύνες. Για τις πολιτικές ευθύνες όμως υπάρχει τεκμήριο πολιτικής ενοχής.

Το Ισραήλ στα εξήντα του είναι ένα παράδοξο ευφορίας και απελπισίας. Μια χώρα σε διαρκή πόλεμο και διαρκή ανάπτυξη.

Δεν ήταν ο τυφώνας της Μιανμάρ φονικός. Το δικτατορικό της καθεστώς είναι.

H θητεία των κληρωτών δεν προσφέρει πλέον τίποτε στην αμυντική ικανότητα της χώρας. Απλώς χρησιμεύει ως δωρεάν εργατική δύναμη σε ένα κομμάτι του κρατικού μηχανισμού, ο οποίος μάλιστα δεν παράγει πλέον κανένα κοινωφελές έργο.

Oλοι ενοχλήθηκαν από τις φωτογραφίες του κ. Αλέξη Τσίπρα και κανείς γι’ αυτά που είπε.

Το κράτος δεν επιστρέφει, επειδή δεν έφυγε ποτέ. Ηταν εδώ και διογκωνόταν.

Κάνει ένα μεγάλο λάθος στην τακτική της η Αριστερά. Τρομάζει τους λαούς. Με τις μεσσιανικές της προφητείες περί κατάρρευσης των πάντων φοβίζει τους πολίτες. Με αποτέλεσμα αυτοί να καταφεύγουν στον συντηρητισμό.