Θα είναι κρίμα η πρώτη καινοτομία στο πολιτικό σύστημα από τη μεταπολίτευση κι εντεύθεν να χαθεί σε κοκορομαχίες και καταγγελίες.
Το πρόβλημα λοιπόν σήμερα για το ΠΑΣΟΚ δεν είναι αν θα πάει δεξιά ή αριστερά. Η μόνη σωτηρία του είναι να πάει λογικά…
Το γεγονός ότι το «μοντέλο Ηλείας» ήταν τέκνο της προεκλογικής ανάγκης δεν πρέπει να ακυρώσει την κεντρική ιδέα του εγχειρήματος.
Δεν τους ψηφίζουμε πρωθυπουργό και κυβέρνηση για να μας εξηγούν πόσο δύσκολη είναι η δουλειά τους. Τους εκλέγουμε για να κάνουν τη ζωή μας ευκολότερη.
Τελικά το ΠΑΣΟΚ δεν θα γίνει ούτε δεξιό, ούτε αριστερό. Μετατρέπεται ταχύτατα στο «κόμμα του “ξέρεις ποιος είμαι εγώ;”»
Εξαντλώντας τα όρια της καλοπιστίας θα δεχθούμε ότι ο υπουργός Δημοσίων έργων κ. Γιώργος Σουφλιάς δεν γνώριζε τι συμβαίνει στην αυλή του σπιτιού του. Ο μηχανικός του, ων αρμόδιος και υπεύθυνος, γιατί προχώρησε στην κατασκευή του σπιτιού παρά τα όποια τυπικά ή ουσιαστικά κωλύματα;
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν έχασε λόγω των ριζοσπαστικών τομών που πρότεινε, έχασε υιοθετώντας τον «παλαιοπασοκισμό». Καταψηφίστηκε, δηλαδή, σαν Ευάγγελος Βενιζέλος στις θέσεις και σαν Γιώργος Παπανδρέου στην ρητορική δεινότητα.
Το γεγονός ότι τώρα μπαίνει σε προτεραιότητα ο εκλογικός νόμος, προαναγγέλλει μια νέα τετραετία διευθετήσεων με στόχο τις επόμενες εκλογές.
Η κυβέρνηση αποφάσισε να γίνει εχθρός του μέλλοντος, προκρίνοντας ένα σίγουρα παρωχημένο βιβλίο, αντί να δοκιμάσει και πιθανώς να διορθώσει ένα καλύτερο νέο βιβλίο.
H κρίση της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας δεν γεννήθηκε το 1989. Είχε ξεκινήσει από τα μέσα της δεκαετίας του 1970, όταν οι ακμάζουσες οικονομίες της Δύσης πνίγονταν στον στασιμοπληθωρισμό.
H συναισθηματική προσέγγιση των πολιτικών πραγμάτων δημιουργεί στρατόπεδα χωρίς ιδεολογική συνοχή, κερκίδες υπέρ του ενός ή του άλλου αρχηγού.
Η κυβέρνηση οδηγείται προς τον νεοσυντηρητισμό. Είναι εύκολος σε μια χώρα σαν την Ελλάδα κι εύπεπτος σε ένα χώρο σαν τη Νέα Δημοκρατία
Το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ του 2007 έχει κοινά στοιχεία αλλά είναι και διαφορετικό από το πρόβλημα του 2004.
Οι μηχανισμοί και των δύο μεγάλων κομμάτων ζουν και δουλεύουν για το έπαθλο. Γι’ αυτό και προς το παρόν δεν διασπώνται. Μια διάσπαση μειώνει δραματικά τις πιθανότητες κατάκτησης του κράτους.
Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία έχει τώρα μόνο ένα επιτυχές παράδειγμα να επιδείξει. Τους Βρετανούς Εργατικούς.
Ο κ. Παπανδρέου έχασε για δεύτερη φορά εθνικές εκλογές. Θα συμφωνήσουμε μαζί του ότι ο πολιτικο-επικοινωνιακός γιαλός ήταν στραβός. Οι καπετάνιοι, όμως, δεν κρίνονται από το σχήμα του γιαλού. Μόνο από το αρμένισμα.
O κ. Βενιζέλος μπορεί; Κι αν μπορεί, τι ακριβώς μπορεί;
Η χώρα διά των Κ. Καραμανλή και Γ. Παπανδρέου έχασε μια μεγάλη ευκαιρία. Την πολιτική και ιδεολογική ανανέωση του πολιτικού της σκηνικού.
Ο τόπος χρειάζεται μια καινούργια θεωρία μεταρρυθμίσεων. Ενα ιδεολογικό πλαίσιο πέρα από κούφιες ρητορείες και μεταμοντέρνα σχήματα.
Αυτό που ζήσαμε στην Πελοπόννησο δεν ήταν παρά η κορύφωση των διαδοχικών καταστροφών της χώρας που περνούν ασυλλόγιστες.
