Τα σημάδια της έντασης που ζούμε σήμερα τα είχαμε από νωρίς. Μόνο που δεν χαράχτηκαν εγκαίρως πολιτικές ώστε αυτή να μην ξεσπάσει. Η κυβέρνηση ακόμη και σε θέματα δημόσιας τάξης λειτούργησε με μόνο καημό την επικοινωνία.

Πόσο διαφορετικός όμως θα ήταν ένας «ψημένος» Καραμανλής που θα είχε διοικήσει τουλάχιστον ένα υπουργείο και θα ήξερε την πολυπλοκότητα της πολιτικής δράσης;

Eνας από τους παλιούς καημούς της παραδοσιακής Αριστεράς είναι η «Αλλαγή». Μπορεί οι ίδιοι να μην άλλαξαν ποτέ, αλλά απαιτούν να αλλάξουν όλοι οι άλλοι.

Οι εξεταστικές επιτροπές κάνουν το παράνομο, νόμιμο. Το νόμιμο, σύμφωνα με τον κ. Βουλγαράκη είναι και ηθικό, οπότε το πρόβλημα που απασχόλησε τους στοχαστές από τον Αριστοτέλη μέχρι τον Καντ βρήκε επιτέλους τη λύση του.

O σταλινισμός δεν ήταν η αρρώστια του κομμουνισμού. Ηταν απλώς το σύμπτωμα. Ενα σπυρί που έβγαλε πολύ πύον και περισσότερο αίμα…

H αποτυχία του πρωθυπουργού δεν έγκειται στο γεγονός ότι δεν εξαφάνισε τη διαφθορά -αυτό είναι ουτοπικό-, αλλά γιατί εξαφάνισε τους θεσμούς και μηχανισμούς ελέγχου της.

H δεκαετία του ’60 στοιχειώνει κάθε προεκλογική εκστρατεία των ΗΠΑ. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μπαίνει πάντα το ερώτημα «τι έκανες τότε, υποψήφιε;»

Οι δικοί μας πολιτικοί, δυστυχώς, δεν έχουν ποτέ τον χρόνο να διαβάσουν. Το εξομολογούνται οι ίδιοι κατ’ ιδίαν, φαίνεται και από τον δημόσιο λόγο τους.

Tο ερώτημα «έπρεπε να εκτελεστούν οι έξι;» έχει σαφώς αρνητική απάντηση. Αν όμως δεν υπήρχε η θανάτωση και μιλώντας αυστηρώς πολιτικά, το ερώτημα είναι άλλο: «έπρεπε να εκτελεστούν μόνον έξι;».

Το θαύμα αποτελεσματικότητας που πέτυχε η κυβέρνηση σε ότι αφορά τα του Βατοπεδίου πρέπει να εφαρμοστεί ως έχει σε όλο τον δημόσιο τομέα. Μας κόστισε λίγο ακριβά, αλλά τουλάχιστον μην πάει και η τεχνογνωσία χαμένη.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα με την επικοινωνιακή διαχείριση της εξεταστικής είναι ότι η απλή, κοινή λογική υφίσταται διαρκείς επιθέσεις και τραύματα.

Το πρόβλημα όμως με την κυβέρνηση δεν είναι ότι δεν έκανε τα θαύματα που κάποιοι ήλπιζαν. Είναι ότι διέψευσε και τη «δομική αισιοδοξία» των πολιτών.

Η «επαναστατική» στρέβλωση της ιστορίας χρησιμεύει για τη διαιώνιση μιας σειράς αγκυλώσεων της ελληνικής κοινωνίας από το ακαδημαϊκό άσυλο, μέχρι το κλείσιμο των δρόμων.

Η επίθεση με αυγά κατά του κ. Γιώργου Αλογοσκούφη στο Λονδίνο έδειξε ότι η διαρκής επανάσταση των ελληνικών πανεπιστημίων εξάγεται και στην αλλοδαπή.

Πόση αλλαγή χρειάζεται για να θεωρηθεί κάτι ως επανάσταση και πόση επανάσταση απαιτείται για να επικυρωθεί κάτι ως αλλαγή;

Η ευαισθησία μας στην Ιστορία είναι αντιστρόφως ανάλογη με την ευαισθησία για τα στοιχεία που την τεκμηριώνουν.

Η λόγω και έργω αμφισβήτηση των θεσμών από αυτή την κυβερνητική πλειοψηφία δεν έχει μεταπολιτευτικό προηγούμενο, με εξαίρεση τα ομοιόμορφα που δεν σήμαιναν ομοιόχρωμα ψηφοδέλτια του 1985.

Είχε, επί της ουσίας, δίκιο ή άδικο ο κ. Τατούλης; Κι αν έχει δίκιο, τι πρέπει να γίνει για το πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα ώστε να προστατεύεται ο πρωθυπουργός από κακές ή επιλήψιμες επιλογές των συνεργατών του;

Ο Ομπάμα είναι ένα εκπληκτικό φαινόμενο, αλλά δεν προέκυψε στο κενό. Ούτε καν από ένα σύστημα σαν της Ελλάδος.

Με τη συκοφαντημένη εν Ελλάδι συμμετοχική δημοκρατία, κερδήθηκε η πρώτη μάχη, κι ένας άσημος αφροαμερικανός γερουσιαστής κατέκτησε την προεδρία των ΗΠΑ.