Το ερώτημα είναι αν και κατά πόσο η διαδήλωση, που ονομάσαμε παρέλαση, εξυπηρετεί τους στόχους για τους οποίους θεσπίστηκε.

Στην Ελλάδα, θεσμικά, το κομματικό φαινόμενο έχει περάσει στην τέταρτη φάση, της «συνταγματικής του ενσωμάτωσης». Αν προσέξουμε, όμως, κοινωνικά αντιμετωπίζεται σαν να είναι στην πρώτη του φάση, εκείνη «της καταπολέμησής του».

Το ερώτημα είναι αν η κυβέρνηση έχει τη βούληση να δει ψύχραιμα την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε και επιπλέον αν νιώθει ότι έχει τον χρόνο για εκείνους τους μικρούς βηματισμούς που θα αποδώσουν μακροχρόνια.

O αρχηγός του ΛΑΟΣ δεν είναι καν ακραίος. Είναι βαθύτατα λαϊκιστής: Θα πει ή θα γράψει οτιδήποτε μπορεί να χαϊδέψει τα αυτιά των ακροατών ή των αναγνωστών του.

Η διπλωματία (όπως και η πολιτική) είναι το ένα μικρό πράγμα μετά το άλλο. Η λογική του εθνικού μοναχισμού έχει κόστος σε διπλωματικό κεφάλαιο που μας χρειάζεται σε πλείστες όσες περιπτώσεις.

Εχοντας πολλά μέτρα και σταθμά, η Αριστερά δεν μπόρεσε να γίνει αξιόπιστη λύση.

Αυτονόητο σε μια δυτική χώρα είναι να υπάρχουν αληθή στατιστικά στοιχεία ώστε να περιγράφεται με ακρίβεια το πρόβλημα και το μέγεθος της κρίσης.

Το ζήτημα που ανακύπτει και με τις νέες δηλώσεις του κ. Αλαβάνου για την «Ολυμπιακή» είναι η πολιτική της αερολογίας με βάση ένα ιδανικό κόσμο που δεν υπάρχει.

Στην Ελλάδα της αβαθούς αμφισβήτησης, οι λέξεις ξοδεύτηκαν ταχύτερα από τα λιγοστά αποθέματα του δημόσιου κορβανά μας.

Η ψευδεπίγραφη συναίνεση είναι ένα επικοινωνιακό κόλπο της κυβέρνησης για να μοιράσει το κόστος της αποτυχίας της. Το πρόβλημα όμως είναι ότι oι αντιθέσεις που δεν επιλύονται στη Βουλή καταλήγουν να γίνονται συγκρούσεις στους δρόμους.

Η διαρκής επίκληση της κυβέρνησης για συναίνεση είναι άλλοθι απραξίας. Δεν θέλει να κάνει τίποτε, διότι θα έχει πολιτικό κόστος, και επιζητεί να την χειροκροτούμε γι’ αυτό.

Ο επικοινωνισμός ως πολιτική έχει πάντα κοντά ποδάρια. Μόνο που άρχισε να γίνεται επικίνδυνος, όχι μόνο για την κυβέρνηση, αλλά και για στοιχειώδη δικαιώματα των πολιτών.

Κυρίαρχη είναι η κακομοιριά να δείχνουν όλοι με το δάχτυλο τους υφισταμένους τους. Ο πρωθυπουργός «οργίζεται» και δείχνει τους υπουργούς του, οι υπουργοί «δυσφορούν» και δείχνουν τα στελέχη του τομέα ευθύνης τους και τα στελέχη δείχνουν τους υπαλλήλους που πυροβόλησαν ή δεν πυροβόλησαν.

Ενας πρωθυπουργός διαβάζοντας εφημερίδες θα μπορούσε να δει ότι το χρυσοπληρωμένο σύστημα ασφάλειας της χώρας (πυροσβεστική, αντιτρομοκρατική, σωφρονιστικό σύστημα) σταδιακά αποδιαρθρωνόταν.

Ολόκληρη η ελληνική κοινωνία έχει χρέος να απομονώσει τη βία, αλλά η Αριστερά έχει έναν επιπλέον λόγο…

Μεγαλύτερο πρόβλημα και από ό,τι κι αν δείξει η ΕΔΕ για τον τραγικό χαμό του 53χρονου σε ασθενοφόρο στη Θεσσαλονίκη, είναι το γεγονός ότι χρειαζόταν αίτηση για μια προμήθεια των εκατό ευρώ.

Ο κ. Καραμανλής έπεσε θύμα της ίδιας της ρητορικής του. Εκανε στην Κ.Ε. του Σεπτεμβρίου μια καλή επικοινωνιακή κίνηση: χρησιμοποιώντας για τους «αντάρτες» δραματικούς τόνους συγκίνησε τα στελέχη του, αλλά δημιούργησε 151 δυνάμει «θέματα» στην κυβέρνηση.

Από την πρώτη μέρα, το μεγάλο πρόβλημα της «νέας διακυβέρνησης» ήταν πρόβλημα κατεύθυνσης.

Ο δημόσιος διάλογος έχει γίνει μια απέραντη κολοκυθιά που ξεκινάει πάντα με τη φράση «αυτό μας μάρανε, τώρα;»

Η έλλειψη αυτοδυναμίας στην επόμενη Βουλή δεν είναι το μόνο πρόβλημα του εκλογικού νόμου. Δεν είναι καν το σημαντικότερο.