Η ιστορία δεν φτιάχνεται από το ένα μεγάλο πράγμα μετά το άλλο. Συσσωρεύεται σαν σκόνη δισεκατομμυρίων μικρών συμβάντων και αποφάσεων.
Υπάρχουν πολλές πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης που έγιναν μπούμερανγκ.
Δεν υπάρχει αποχή ως πολιτική στάση, όπως δεν μπορεί το άσπρο να είναι μαύρο και η νύχτα μέρα.
Η σιωπή για όσα στραβά γίνονται σε περίοδο κρίσης μιας διακυβέρνησης, μοιάζει να είναι καλό. Και ίσως βραχυπρόθεσμα να είναι βολικό. Μακροπρόθεσμα όμως διαχέει τις ευθύνες ολίγων σε ολόκληρη την παράταξη.
Πως είναι δυνατόν να εκλέγεται ο Μπερλουσκόνι πρωθυπουργός;
Τα σκάνδαλα βαρύνουν εκείνα τα στελέχη της κυβέρνησς που τα έκαναν. Η κεντροδεξιά κινδυνεύει να αμαυρωθεί από την διαχείριση των σκανδάλων την επόμενη μέρα.
«Οι κακοί πολιτικοί εκλέγονται από καλούς ανθρώπους που δεν πάνε να ψηφίσουν».
Η εμπιστοσύνη στους θεσμούς χτίζεται τηρώντας το γράμμα και το πνεύμα του Συντάγματος, ακόμη και τους άγραφους κανόνες της πολιτικής διαδικασίας.
Το αιφνιδιαστικό κλείσιμο του Κοινοβουλίου προκαλεί βαθύτερη θεσμική πληγή από εκείνη που διαχρονικά προκαλούν οι παραγραφές των σκανδάλων.
Αν το νόμιμο είναι και ηθικό, τότε το θεωρητικώς νόμιμο παραμένει ηθικό;
Αν δεν λειτουργεί το «πόθεν έσχες» πώς θα μάθουμε τα ανομήματα των υπουργών ώστε αυτοί να διωχθούν με το νέο νόμο περί ευθύνης υπουργών;
Είναι σταγόνα σπατάλης η παρισινή εκδρομή του κ. Στυλιανίδη και της συζύγου του. Αποκαλύπτει, όμως, νοοτροπίες και τα «μέτρα» που υποτίθεται ότι ελήφθησαν για τον περιορισμό των δημόσιων δαπανών.
Το ΚΚΕ, επειδή διώχθηκε μετεμφυλιακά μέχρι τη μεταπολίτευση θέλει να χαίρει ασυλίας για κάθε ιδεολογική παρόλα που καταθέτει στην ελληνική κοινωνία.
Υπάρχει λόγος να σπαταλούν οι εργαζόμενοι περισσότερες ώρες ημερησίως για να γίνει το χατίρι μιας συντεχνίας;
Μπορεί δύο αρνήσεις να μας κάνουν μια κατάφαση, αλλά η αντιπολίτευση της αντιπολίτευσης δεν συνιστά διακυβέρνηση.
Aν ποτέ γίνει γλωσσολογική ανάλυση όσων λένε οι πολιτικοί και μετρηθούν οι λέξεις που εκστομίζουν είναι σίγουρο ότι το «κάποιος» (σε όλα τα γένη και όλες τις πτώσεις) θα βρίσκεται στο τοπ 10 σε ό,τι αφορά τη συχνότητα εκφοράς του.
Το πρόβλημα αυτής της κυβέρνησης δεν ήταν ούτε ο θρυλούμενος νεοφιλελευθερισμός της, ούτε ο κρυφός σοσιαλισμός της. Ηταν ο συντηρητισμός της.
Ο διαδηλωτικός τουρισμός είναι το μόνο όφελος που μπορεί να προκύψει από όλον αυτόν τον πληθωρισμό διαμαρτυρίας στο κέντρο της Αθήνας.
Το θλιβερό συμπέρασμα από την κατάληψη σην Ζωοδόχου Πηγής είναι ότι όταν οι αρχές δεν κάνουν τη δουλειά τους αφήνουν χώρο στην παρανομία.
Το πάρκινγκ στην οδό σύμβολο της Δημοκρατίας μας δείχνει την ποιότητά της.
