Είναι σταγόνα σπατάλης η παρισινή εκδρομή του κ. Στυλιανίδη και της συζύγου του. Αποκαλύπτει, όμως, νοοτροπίες και τα «μέτρα» που υποτίθεται ότι ελήφθησαν για τον περιορισμό των δημόσιων δαπανών.
Το ΚΚΕ, επειδή διώχθηκε μετεμφυλιακά μέχρι τη μεταπολίτευση θέλει να χαίρει ασυλίας για κάθε ιδεολογική παρόλα που καταθέτει στην ελληνική κοινωνία.
Υπάρχει λόγος να σπαταλούν οι εργαζόμενοι περισσότερες ώρες ημερησίως για να γίνει το χατίρι μιας συντεχνίας;
Μπορεί δύο αρνήσεις να μας κάνουν μια κατάφαση, αλλά η αντιπολίτευση της αντιπολίτευσης δεν συνιστά διακυβέρνηση.
Aν ποτέ γίνει γλωσσολογική ανάλυση όσων λένε οι πολιτικοί και μετρηθούν οι λέξεις που εκστομίζουν είναι σίγουρο ότι το «κάποιος» (σε όλα τα γένη και όλες τις πτώσεις) θα βρίσκεται στο τοπ 10 σε ό,τι αφορά τη συχνότητα εκφοράς του.
Το πρόβλημα αυτής της κυβέρνησης δεν ήταν ούτε ο θρυλούμενος νεοφιλελευθερισμός της, ούτε ο κρυφός σοσιαλισμός της. Ηταν ο συντηρητισμός της.
Ο διαδηλωτικός τουρισμός είναι το μόνο όφελος που μπορεί να προκύψει από όλον αυτόν τον πληθωρισμό διαμαρτυρίας στο κέντρο της Αθήνας.
Το θλιβερό συμπέρασμα από την κατάληψη σην Ζωοδόχου Πηγής είναι ότι όταν οι αρχές δεν κάνουν τη δουλειά τους αφήνουν χώρο στην παρανομία.
Το πάρκινγκ στην οδό σύμβολο της Δημοκρατίας μας δείχνει την ποιότητά της.
Το ερώτημα είναι αν και κατά πόσο η διαδήλωση, που ονομάσαμε παρέλαση, εξυπηρετεί τους στόχους για τους οποίους θεσπίστηκε.
Στην Ελλάδα, θεσμικά, το κομματικό φαινόμενο έχει περάσει στην τέταρτη φάση, της «συνταγματικής του ενσωμάτωσης». Αν προσέξουμε, όμως, κοινωνικά αντιμετωπίζεται σαν να είναι στην πρώτη του φάση, εκείνη «της καταπολέμησής του».
Το ερώτημα είναι αν η κυβέρνηση έχει τη βούληση να δει ψύχραιμα την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε και επιπλέον αν νιώθει ότι έχει τον χρόνο για εκείνους τους μικρούς βηματισμούς που θα αποδώσουν μακροχρόνια.
O αρχηγός του ΛΑΟΣ δεν είναι καν ακραίος. Είναι βαθύτατα λαϊκιστής: Θα πει ή θα γράψει οτιδήποτε μπορεί να χαϊδέψει τα αυτιά των ακροατών ή των αναγνωστών του.
Η διπλωματία (όπως και η πολιτική) είναι το ένα μικρό πράγμα μετά το άλλο. Η λογική του εθνικού μοναχισμού έχει κόστος σε διπλωματικό κεφάλαιο που μας χρειάζεται σε πλείστες όσες περιπτώσεις.
Εχοντας πολλά μέτρα και σταθμά, η Αριστερά δεν μπόρεσε να γίνει αξιόπιστη λύση.
Αυτονόητο σε μια δυτική χώρα είναι να υπάρχουν αληθή στατιστικά στοιχεία ώστε να περιγράφεται με ακρίβεια το πρόβλημα και το μέγεθος της κρίσης.
Το ζήτημα που ανακύπτει και με τις νέες δηλώσεις του κ. Αλαβάνου για την «Ολυμπιακή» είναι η πολιτική της αερολογίας με βάση ένα ιδανικό κόσμο που δεν υπάρχει.
Στην Ελλάδα της αβαθούς αμφισβήτησης, οι λέξεις ξοδεύτηκαν ταχύτερα από τα λιγοστά αποθέματα του δημόσιου κορβανά μας.
Η ψευδεπίγραφη συναίνεση είναι ένα επικοινωνιακό κόλπο της κυβέρνησης για να μοιράσει το κόστος της αποτυχίας της. Το πρόβλημα όμως είναι ότι oι αντιθέσεις που δεν επιλύονται στη Βουλή καταλήγουν να γίνονται συγκρούσεις στους δρόμους.
Η διαρκής επίκληση της κυβέρνησης για συναίνεση είναι άλλοθι απραξίας. Δεν θέλει να κάνει τίποτε, διότι θα έχει πολιτικό κόστος, και επιζητεί να την χειροκροτούμε γι’ αυτό.
